Review: een huwelijk dat eindigt, maar mensen die doorgaan
Deze Is This Thing On? review gaat niet over spektakel of grote dramatische explosies. Het is een bespreking van een film die bewust klein blijft en juist daarin zijn kracht zoekt. Bradley Cooper levert met Is This Thing On? een intieme huwelijk dramedy af waarin we kijken naar twee mensen die uit elkaar gaan zonder elkaar te willen vernietigen. In deze review onderzoeken we hoe goed die aanpak werkt en waar de film juist kansen laat liggen.
Bij Panda Bytes houden we ervan wanneer cinema het alledaagse durft te omarmen. Deze film doet precies dat. Geen rechtszaal, geen hysterische ruzies, maar het stille ongemak van samen verder moeten terwijl je eigenlijk uit elkaar bent.
Het verhaal: scheiden zonder oorlog
Alex en Tess hebben besloten te scheiden. Niet omdat er iets verschrikkelijks is gebeurd, maar omdat het simpelweg niet meer werkt. Ze hebben twee zoons, een gedeelde vriendengroep en een lange geschiedenis die zich niet zomaar laat wissen. Hun scheiding voelt bijna administratief, maar emotioneel is het allesbehalve simpel.
Alex verhuist naar een appartement in New York en belandt per toeval in een comedy club. Wat begint als een manier om gratis te drinken, groeit uit tot een nieuwe uitlaatklep. Op het podium ontdekt hij dat humor een veilige manier kan zijn om pijn te ontleden. Tess blijft achter en onderzoekt wie zij is buiten het huwelijk. Ze overweegt een nieuwe stap als volleybalcoach en herdefinieert haar eigen ambities.
Deze film laat zien hoe afstand kan leiden tot zelfontdekking, hoe creativiteit ontstaat uit emotionele onrust en hoe oude verbindingen zich soms opnieuw vormen in een andere gedaante. Het huwelijk eindigt, maar de relatie transformeert.
Regie: Bradley Cooper kiest voor nabijheid
Bradley Cooper kiest hier niet voor stilistische bravoure. Zijn regie is observerend, soms bijna documentair. De camera blijft dicht op de huid, vooral tijdens de stand up scènes van Alex. Die nabijheid is ongemakkelijk en dat is precies de bedoeling. We voelen de spanning, de twijfel en het zoeken naar woorden.
In vergelijking met A Star Is Born en Maestro is dit zijn meest ingetogen project. Die keuze maakt de film menselijker, maar ook minder gelaagd. Cooper vertrouwt sterk op zijn acteurs en minder op structuur. Dat zorgt voor authenticiteit, maar het tempo verslapt af en toe.
Acteerwerk: Will Arnett en Laura Dern dragen de film
Will Arnett verrast in een dramatische hoofdrol. Zijn ervaring als comedian maakt zijn groei op het podium geloofwaardig. Alex is geen man met grootse inzichten, maar iemand die langzaam leert luisteren naar zijn eigen stem. Dat maakt hem herkenbaar.
Laura Dern speelt Tess met warmte en nuance. Ze is hoopvol, soms onzeker, maar nooit passief. In tegenstelling tot vergelijkbare rollen die ze eerder speelde, straalt Tess een stille veerkracht uit. Hun onderlinge chemie voelt doorleefd en natuurlijk, alsof deze twee mensen echt een verleden delen.
De bijrollen blijven functioneel. Ze ondersteunen het verhaal, maar voegen weinig extra lagen toe. Dat is jammer, want het materiaal had ruimte voor meer perspectieven.
Thema’s: volwassen relaties zonder schuldvraag
Wat Is This Thing On? bijzonder maakt, is het ontbreken van een duidelijke schuldige. Niemand is fout, niemand is slecht. De film gaat over emotionele verschuivingen, niet over morele oordelen. Dat maakt het soms pijnlijk, maar ook eerlijk.
De film suggereert dat liefde niet verdwijnt wanneer een huwelijk eindigt. Ze verandert van vorm. Soms moet je eerst jezelf opnieuw leren kennen voordat je kunt bepalen wat iemand anders voor je betekent.
Minpunten: een te zachte landing
Hoewel de film sterk begint en overtuigend midden houdt, kiest hij uiteindelijk voor een iets te afgerond einde. De scherpte die eerder voelbaar was, wordt ingeruild voor comfort. Dat maakt de film toegankelijk, maar ook minder memorabel dan hij had kunnen zijn.
Eindoordeel van deze Is This Thing On? review
Is This Thing On? is een oprechte, goed geacteerde film die indruk maakt door subtiliteit in plaats van drama. Het is geen meesterwerk, maar wel een eerlijke kijk op volwassen relaties en persoonlijke groei. Wie zoekt naar herkenning in plaats van sensatie, zit hier goed.
Deze review laat zien dat Bradley Cooper opnieuw bewijst oog te hebben voor menselijke kwetsbaarheid, al blijft deze film iets te veilig om echt te blijven schuren. Toch is het een warme, soms ontroerende ervaring die nog lang zachtjes blijft nazinderen.
Wat we ons na afloop afvragen: is loslaten soms niet de meest liefdevolle vorm van vasthouden? Dat gesprek laten we graag open.
