Introductie:
In deze review van People We Meet on Vacation nemen wij de nieuwste Netflix-romcom uit 2026 kritisch onder de loep. De film, gebaseerd op de razend populaire roman van Emily Henry, belooft een verhaal over vriendschap, liefde en de vraag waarom sommige gevoelens jarenlang onuitgesproken blijven. Wij kijken niet alleen naar het plot, maar vooral naar wat deze verfilming toevoegt aan het genre en waar zij pijnlijk tekortschiet. Spoiler: dit is vooral een film van gemiste kansen.
Bij Panda Bytes houden we van romantiek, zolang die ook iets durft te zeggen over echte mensen en echte keuzes. Dat maakt deze review des te interessanter.
Waar gaat People We Meet on Vacation over
De film volgt Poppy, een energieke reisjournalist die haar werkplezier langzaam ziet verdampen. Ze reist de wereld rond, maar voelt zich steeds leger. De kern van haar onrust ligt bij Alex, haar introverte beste vriend uit hun studententijd. Sinds hun ontmoeting op een spontane roadtrip hebben ze één vaste traditie: elk jaar samen een week op vakantie.
Jarenlang cirkelen ze om elkaar heen. Ze delen herinneringen, hotelkamers en inside jokes, maar nooit hun ware gevoelens. Wanneer Alex zijn langdurige relatie verbreekt en Poppy impulsief besluit naar een familiebruiloft in Barcelona te reizen, lijkt het moment daar om eindelijk eerlijk te zijn. De film vertelt dit verhaal via een springende tijdlijn, waarin heden en verleden voortdurend door elkaar lopen.
Een romcom-structuur zonder emotionele ruggengraat
In theorie bevat het verhaal alles wat een sterke romantische film nodig heeft. Vriendschap die langzaam verandert in liefde. Verkeerde timing. Angst voor verlies. Het probleem is dat de film deze elementen opsomt in plaats van ze uit te diepen.
De emotionele lijn verloopt grofweg als volgt: twee mensen leren elkaar kennen, bouwen een routine op, vermijden moeilijke gesprekken, raken elkaar kwijt en staan uiteindelijk voor een keuzemoment. Die opbouw is herkenbaar, maar wordt zelden voelbaar. De scènes volgen elkaar op zonder dat de innerlijke ontwikkeling van de personages echt inzichtelijk wordt. Wij begrijpen rationeel wat er speelt, maar voelen het nauwelijks.
Personages blijven steken in schetsen
Poppy is luid, impulsief en altijd onderweg. Toch leren we opvallend weinig over haar drijfveren. Ze werkt voor een reismagazine, maar wat ze daar precies doet blijft vaag. Haar existentiële crisis voelt daardoor meer als een plotmiddel dan als een innerlijk conflict.
Alex is inhoudelijk interessanter. Hij heeft keuzes gemaakt die hem veiligheid bieden, maar ook beperken. Zijn twijfels zijn zichtbaar, vooral in zijn lichaamstaal. Helaas krijgt zijn acteur weinig ruimte om dit te tonen. De regie houdt afstand, letterlijk en figuurlijk, waardoor zijn emotionele worsteling vaak buiten beeld blijft.
Bijrollen zoals ouders, vrienden en collega’s verschijnen vluchtig en verdwijnen weer zonder blijvende impact. In sterke romcoms fungeren deze personages als spiegels of katalysatoren. Hier zijn ze vooral vulling.
Regie en stijl: mooi maar betekenisloos
De film is fraai gefilmd en reist langs verschillende internationale locaties. Dat levert aantrekkelijke beelden op, maar ook een gevoel van leegte. De keuze voor brede kaders en afstandelijke composities zorgt ervoor dat emoties niet dichtbij komen. Intimiteit wordt ingeruild voor esthetiek.
Opvallend is dat de film weinig aandacht heeft voor de kleine Amerikaanse stad waar de personages vandaan komen. Juist die plek had symbool kunnen staan voor hun gedeelde verleden en botsende verlangens. Nu blijft het decoratief en anoniem.
Dialoog en scenario missen scherpte
De dialogen zijn vriendelijk, soms geestig, maar zelden gelaagd. Veel wordt uitgesproken zonder onderliggende spanning. De film vertrouwt sterk op bekende romantische clichés en durft daar nauwelijks van af te wijken. Daardoor voelt het verhaal veilig, maar ook voorspelbaar.
Waar klassieke romantische films hun kracht halen uit timing, stilte en ongemak, vult deze film elk moment op. Dat laat weinig ruimte voor interpretatie of emotionele resonantie.
Conclusie van deze review
People We Meet on Vacation is een romantische film die er beter uitziet dan hij voelt. De ingrediënten zijn aanwezig, maar worden niet samengebracht tot een overtuigend geheel. Het resultaat is een nette, toegankelijke Netflix-film die prettig wegkijkt, maar snel weer vervaagt.
Voor kijkers die houden van lichte romantiek en herkenbare situaties is dit een prima keuze voor een doordeweekse avond. Wie zoekt naar een romcom met echte emotionele impact, blijft achter met het gevoel dat deze vakantie te strak gepland was om echt avontuurlijk te worden.
Wij zijn benieuwd: herken jij jezelf in de twijfels van Poppy en Alex, of had deze film volgens jou meer lef moeten tonen? Deel je mening met de Panda Bytes community en praat mee.
