Een review van een film die bewust schuurt
In deze review van Good Luck, Have Fun, Don’t Die bespreken wij een film die niet wil behagen, maar wil ontregelen. Gore Verbinski keert na jaren relatieve stilte terug met een high-concept sciencefiction komedie die grote thema’s aansnijdt zoals kunstmatige intelligentie, tijdlussen en collectieve ongevoeligheid voor geweld. Het resultaat is een film die even ambitieus als weerbarstig is. Niet alles werkt, maar bijna alles voelt doelbewust. En dat maakt deze film interessant om te bespreken, juist nu.
Bij Panda Bytes zien wij dit soort producties graag verschijnen, omdat ze iets doen wat zeldzaam is geworden: ze nemen risico.
Het uitgangspunt: een tijdlus zonder heldenstatus
Het verhaal begint met een scène die direct de toon zet. Een man met wilde ogen en een zichtbaar explosief onder zijn jas loopt een diner binnen en beweert dat hij deze dag al 116 keer heeft beleefd. Sam Rockwell speelt deze figuur met een mix van manische energie en versleten wanhoop. Hij zegt afkomstig te zijn uit een toekomst waarin een AI supercomputer de wereld onherroepelijk heeft vernietigd. Elke mislukking dwingt hem terug naar hetzelfde moment.
Wat deze film onderscheidt van andere tijdlus verhalen is het perspectief. Wij volgen niet de man die alles denkt te weten, maar de mensen die hem moeten geloven. Leraren, een rouwende moeder, een jonge vrouw die letterlijk ziek wordt van draadloze technologie. Zij zijn geen uitverkorenen, maar gewone mensen die worden meegesleurd in een mogelijk laatste kans scenario.
AI niet als monster, maar als service
In deze review valt vooral op hoe Good Luck, Have Fun, Don’t Die kunstmatige intelligentie neerzet. Geen killer robots of digitale goden, maar gladde oplossingen met abonnementsmodellen. AI is hier het logische eindpunt van een maatschappij die alles wil optimaliseren, zelfs verdriet. De film toont hoe rouw, trauma en angst worden gereduceerd tot klantcases.
Een van de meest confronterende verhaallijnen draait om Susan, een moeder die haar zoon verliest bij een school shooting die door de omgeving bijna achteloos wordt behandeld. De bureaucratische en technologische reacties op haar verlies zijn zo kil dat ze bijna surrealistisch worden. Hier raakt de satire een pijnlijke kern: technologie is efficiënt, maar moreel leeg zolang wij haar dat toestaan.
Humor die wringt en soms faalt
Dit is geen comfortabele komedie. De humor is donker, vaak cynisch en niet altijd even effectief. Soms voelt het alsof de film zelf harder lacht dan het publiek. Toch zijn er momenten waarop de absurditeit precies raak is. Vooral wanneer Rockwell fysiek mag spelen en de film even ademt, ontstaat er ritme en speelsheid.
De toonwisselingen zijn bewust, maar niet altijd beheerst. Waar de ene scène scherp en raak is, kan de volgende blijven hangen in misantropie zonder punchline. Dat maakt deze film vermoeiend voor sommige kijkers, maar ook eerlijk. Hij weigert om zijn boodschap te verpakken in comfort.
Structuur en thematiek in woorden
De film beweegt zich in een cirkel van oorzaak en gevolg. Een tijdlus dwingt herhaling af. Die herhaling legt bloot hoe maatschappelijke onverschilligheid ruimte geeft aan ontspoorde technologie. Die technologie vergroot op haar beurt de afstand tussen mensen, waardoor morele keuzes steeds makkelijker worden uitgesteld. Uiteindelijk leidt dat opnieuw tot vernietiging, waarna alles reset. Niet omdat er is geleerd, maar omdat het systeem dat zo heeft ingericht.
Dit narratieve patroon maakt duidelijk dat de film minder geïnteresseerd is in het redden van de wereld dan in het blootleggen van ons gedrag.
Regie, stijl en een te lange finale
Verbinski’s regie voelt eigenwijs en soms ouderwets. Actiescènes zijn bewust tastbaar gehouden, met minimale CGI. Dat geeft de film een analoog gevoel dat contrasteert met zijn digitale thema’s. Tegelijkertijd vervalt de derde acte in overdaad. Extra twists stapelen zich op en de film lijkt moeite te hebben met afscheid nemen van zijn eigen concept.
Toch is er iets bewonderenswaardigs aan deze koppigheid. In een filmklimaat waarin alles getest en afgevlakt wordt, voelt Good Luck, Have Fun, Don’t Die als een film die liever struikelt dan stil blijft staan.
Conclusie van deze review
In deze review concluderen wij dat Good Luck, Have Fun, Don’t Die geen film is voor iedereen. Het is een scherpe, soms vermoeiende, maar vaak intrigerende sci-fi satire die meer vragen stelt dan antwoorden geeft. Niet alles landt, maar de intentie is helder en relevant.
Voor wie bereid is zich ongemakkelijk te voelen en voorbij traditionele genreverwachtingen te kijken, biedt deze film genoeg stof tot nadenken. En misschien is dat wel precies wat hij wil zijn: geen geruststelling, maar een spiegel.
Wat vinden jullie: is dit moedige cinema of een film die zijn publiek kwijtraakt in zijn eigen ambitie? Wij zijn benieuwd hoe deze discussie zich ontwikkelt.
