In deze review van How to Make a Killing onderzoeken we charme, moraal en moordlust
In deze review van How to Make a Killing duiken we in een film die op papier alles heeft: een gigantische erfenis, een verstoten zoon, een reeks geplande moorden en een cast vol charisma. Toch blijkt de uitwerking minder scherp dan het concept doet vermoeden. Regisseur John Patton Ford kiest voor een lichtvoetige toon waar je misschien een vlijmscherpe satire verwacht. Het resultaat is een onderhoudende, soms geestige misdaadkomedie die net niet diep genoeg snijdt.
Wij volgen Beckett Redfellow, gespeeld door Glen Powell. Hij staat negende in lijn voor een immens familiefortuin. Zijn moeder werd ooit verstoten omdat zij hem buiten het huwelijk kreeg. Beckett besluit dat dit onrecht rechtgezet moet worden. Niet via juridische procedures of publieke schandalen, maar door de familieboom letterlijk uit te dunnen. Het uitgangspunt is even simpel als duister: wie boven hem in de rij staat, vormt een obstakel.
De film is losjes geïnspireerd op Kind Hearts and Coronets, maar waar die klassieker zijn hoofdpersoon zonder pardon als koelbloedige manipulator neerzette, kiest How to Make a Killing voor nuance. Misschien zelfs te veel nuance.
Glen Powell als Beckett Redfellow: te charmant om gevaarlijk te zijn
Glen Powell heeft een natuurlijk charisma dat moeilijk te negeren is. Hij straalt zelfvertrouwen uit, beweegt soepel door scènes en weet komische timing moeiteloos in te zetten. In veel films werkt dat uitstekend. Hier zorgt het echter voor een spanningsveld. Beckett is immers een man die familieleden vermoordt om rijk te worden.
Toch voelt hij zelden echt dreigend. Zijn daden worden gepresenteerd als bijna logisch binnen zijn persoonlijke rechtvaardigheidsgevoel. Hij gelooft oprecht dat het geld hem toekomt. Die overtuiging vormt de basis van zijn morele redenering. Eerst is er de uitsluiting van zijn moeder. Die leidt tot wrok en het gevoel dat hem iets is afgenomen. Vanuit die wrok ontwikkelt hij een rationalisatie: als de familie hem onrecht heeft aangedaan, dan mag hij dat onrecht corrigeren. De correctie neemt de vorm aan van zorgvuldig geplande moorden. Met elke stap komt hij dichter bij macht, status en erkenning. Maar juist daar blijft de film aan de oppervlakte. Het innerlijk conflict dat je zou verwachten bij zo’n morele glijbaan wordt slechts aangestipt.
Wij merken dat we kijken naar een slimme jongeman die risico’s neemt, maar zelden naar iemand die innerlijk verscheurd wordt. Daardoor blijft de emotionele betrokkenheid beperkt. We volgen zijn plan, maar we voelen zijn strijd niet intens genoeg.
Margaret Qualley en Jessica Henwick geven de film zijn scherpte
Waar Powell soms te licht blijft, brengt Margaret Qualley precies de kilte die nodig is. Haar personage, een voormalige society girl die haar positie is kwijtgeraakt, ruikt kansen zodra ze Beckett weer ontmoet. Zij wil ook een deel van de taart. En zij aarzelt minder.
Qualley speelt haar rol met een beheerste hardheid. Haar glimlach is dun, haar blik berekenend. In elke scène waarin zij verschijnt, stijgt de spanning. Ze lijkt voortdurend twee stappen vooruit te denken. Het is opvallend hoe zij Beckett soms overschaduwt, juist omdat zij geen behoefte heeft om sympathiek gevonden te worden.
Jessica Henwick vormt het morele hart van de film. Als partner van een van Becketts slachtoffers brengt zij menselijkheid in een verhaal dat anders snel cynisch zou worden. Haar aanwezigheid herinnert ons eraan dat achter elk slachtoffer een netwerk van relaties schuilgaat. Op bepaalde momenten vragen wij ons zelfs af waarom Beckett niet simpelweg kiest voor een leven met haar, zonder bloed aan zijn handen. Dat morele kruispunt is interessant, maar wordt niet volledig uitgediept.
Een familie vol excentrieke pionnen
De Redfellow familie is een kleurrijk gezelschap. Ed Harris speelt de patriarch met ijzige overtuiging. Zijn aanwezigheid geeft gewicht aan de laatste confrontatie. Topher Grace zorgt voor luchtigheid als een bekeerde pastor met opvallende rockambities. Bill Camp maakt indruk als een vriendelijke oom wiens goedheid onverwacht problematisch wordt voor Becketts plannen.
Deze bijrollen geven de film ritme en variatie. Elke ontmoeting voelt als een nieuw hoofdstuk in een macaber sprookje over rijkdom en privilege. Tegelijkertijd blijft de maatschappelijke kritiek relatief veilig. De film hint naar hypocrisie binnen de elite, maar snijdt zelden diep in de structuren die die elite beschermen.
Regie, tempo en thematiek
Met een speelduur van iets meer dan honderd minuten blijft How to Make a Killing vlot. De scènes volgen elkaar snel op, de toon is licht ironisch en de stijl is verzorgd. John Patton Ford laat zien dat hij controle heeft over het ritme. Toch missen wij de rauwe urgentie die zijn eerdere werk Emily the Criminal zo sterk maakte.
Thematisch draait alles om de vraag of een gevoel van onrecht moord kan rechtvaardigen. Beckett ziet zichzelf niet als slechterik. Hij ziet zichzelf als iemand die corrigeert wat fout ging. Die gedachte is herkenbaar in een wereld waar economische ongelijkheid steeds zichtbaarder wordt. De film had die maatschappelijke context scherper kunnen benutten, bijvoorbeeld door de gevolgen van extreme rijkdom concreter te tonen.
Eindconclusie van deze review van How to Make a Killing
In deze review van How to Make a Killing concluderen wij dat de film een vermakelijke, stijlvolle misdaadkomedie is met sterke bijrollen en een aantrekkelijk uitgangspunt. Glen Powell speelt met charme en controle, maar zijn Beckett mist de duistere intensiteit die het verhaal echt onvergetelijk zou maken. Margaret Qualley levert de meest gedenkwaardige prestatie en tilt meerdere scènes naar een hoger niveau.
Bij Panda Bytes houden we van films die risico’s nemen en hun tanden ergens in zetten. How to Make a Killing bijt, maar zachtjes. Het is een film die prettig wegkijkt, die ons een paar keer laat glimlachen om zijn brutaliteit, maar die uiteindelijk minder lang blijft hangen dan we hadden gehoopt.
Wat vinden jullie? Moet een film ons volledig laten meeleven met een charmante moordenaar, of verlangen we naar meer morele wrijving en scherpte? We zijn benieuwd hoe deze film bij jullie is binnengekomen.
