Introductie:
Soms heb je films die voelen als een zorgvuldig bereid diner. En soms heb je films die meer lijken op een pizzadoos die om 02.13 uur wordt opengetrokken in een studentenkamer waar iemand “dit wordt sowieso een legendarische avond” roept. Pizza Movie hoort zonder twijfel bij die tweede categorie.
De nieuwe indiekomedie van BriTANicK, het duo Brian McElhaney en Nick Kocher, gooit stoner-humor, hallucinaties, lichaamswissels en tijdreisachtige chaos in één blender en drukt dan zonder pardon op de hoogste stand. Het resultaat is rommelig, luid, soms ronduit idioot, maar ook opvallend grappig. Niet verfijnd dus. Wel effectief, op de manier waarop een koude pizzapunt de volgende ochtend ook ineens precies goed kan zijn.
Een simpele pizza-opdracht die volledig ontspoort
Het uitgangspunt is heerlijk simpel. De verlegen student Montgomery en zijn roekeloze kamergenoot Jack willen gewoon pizza halen en een rustige avond beleven. Natuurlijk loopt dat uit de hand. Na het innemen van een experimenteel goedje met de subtiele naam M.I.N.T.S. belanden ze in een nacht vol absurde ontmoetingen, bizarre visioenen en onthullingen die hun leven zomaar een andere richting kunnen geven.
Dat klinkt als een koortsdroom, en dat is het ook een beetje. Maar juist daarin zit de aantrekkingskracht van Pizza Movie. De film probeert niet netjes te blijven. Hij wil ontsporen, uit de bocht vliegen en vervolgens met open veter toch nog over de finish strompelen.
Gaten Matarazzo en Sean Giambrone dragen de chaos
De chemie tussen Gaten Matarazzo en Sean Giambrone is de motor van de film. Matarazzo speelt Jack met een energie die ergens zweeft tussen charmante puinhoop en wandelende ramp. Wie hem kent uit Stranger Things zal zeker trekjes herkennen, maar hier krijgt hij meer ruimte om zijn komische timing los te laten. Giambrone zet Montgomery juist neer als de onzekere student die zich door een nacht vol waanzin heen moet worstelen terwijl hij ook nog gevoelens probeert te ontwarren. Een pizza halen is al ingewikkeld genoeg als je verliefd bent, laat staan wanneer de werkelijkheid zich gedraagt als een kapotte lava lamp.
Lulu Wilson voegt als Lizzy nog extra spanning toe aan het verhaal. Haar personage hangt ergens tussen oude vriendschap en nieuwe sociale loyaliteiten in, wat de film net genoeg emotionele grond geeft om niet volledig in pure onzin te verdrinken.
Gen Z-stonerkomedie met een hoofd vol losse ideeën
Waar oudere stonerkomedies vaak teren op lome nonchalance, kiest Pizza Movie voor een veel zenuwachtiger, hedendaags ritme. Alles is sneller, drukker, vreemder. Alsof de film zelf ook te veel suiker op heeft. De humor is vulgair, surrealistisch en regelmatig zo dom dat je eerst met je ogen rolt en daarna toch moet lachen.
Dat is misschien ook meteen het grootste pluspunt én probleem. Er zitten genoeg memorabele scènes in: vreemde hallucinaties, groteske beelden en flauwe vondsten die verrassend goed landen. Maar als geheel voelt de film minder stevig. Je kijkt niet naar een perfect opgebouwde komedie, maar eerder naar een verzameling geslaagde sketches die met tape, enthousiasme en een vleugje chaos aan elkaar zijn geplakt.
En eerlijk: soms is dat genoeg.
Niet geweldig, wel vermakelijk
Pizza Movie is niet het soort film dat je gaat aanwijzen als een modern meesterwerk. Daarvoor schiet de structuur tekort en slingert de toon te hard alle kanten op. Sommige ideeën voelen half uitgewerkt, andere grappen zijn juist zo sterk dat je wenst dat de film er langer op had doorgebouwd. Het is alsof BriTANicK twintig gekke ingevingen had en weigerde om er ook maar vijf thuis te laten.
Toch maakt dat de film niet mislukt. Integendeel. Er zit lef in deze chaos. Er zit persoonlijkheid in. En vooral: er zit humor in die niet braaf wil zijn. In een tijd waarin veel komedies veilig en glad aanvoelen, is het bijna verfrissend om iets te zien dat liever struikelt dan netjes op zijn voeten blijft staan.
Voor wie is Pizza Movie eigenlijk?
Voor kijkers die houden van strakke verhalen en subtiele humor is dit waarschijnlijk een zware zit. Maar wie openstaat voor absurde campus energie, domme grappen met overtuiging gebracht en een film die zichzelf niet te serieus neemt, zal hier best veel plezier aan beleven.
Dit is zo’n film die je niet per se bewondert, maar wel met een grijns uitzit. Een film die je later niet helemaal navertelt als verhaal, maar als losse momenten. “Die scène met dat rare personage.” “Dat compleet gestoorde stuk in die gang.” “Dat moment waarop alles nóg dommer werd.” Je kent het wel. Soms blijft niet de route hangen, maar alleen de rookwolk erna.
Eindoordeel
Pizza Movie is te rommelig om echt groot te zijn, maar ook te amusant om weg te wuiven. De film heeft iets aandoenlijks in zijn totale gebrek aan schaamte. Hij wil je laten lachen, verwarren en een beetje overdonderen, en daar slaagt hij vaker wel dan niet in.
Bij Panda Bytes kunnen we dat best waarderen. Niet elke film hoeft een perfect gesneden diamant te zijn. Soms mag iets ook gewoon een vettige, overvolle punt pizza zijn: slordig, warm en verrassend bevredigend.
Zou jij Pizza Movie opzetten voor een filmavond, of haak je af bij dit soort compleet ontspoorde komedies?
Kun je het straks nog 200 woorden langer maken kan je ook duidelijk maken dat het in Nederland niet op hoeren komt, maar bij Disney+ en dat je daar Hullu can kijken
Nagedacht gedurende 4s
Zeker, hier is een uitgebreidere versie, ongeveer 200 woorden langer, met duidelijk verwerkt dat Pizza Movie in Nederland niet via Hulu verschijnt maar vermoedelijk via Disney+. Ik heb ook je typefouten stilletjes rechtgetrokken, want “op hoeren” is voor een filmrelease toch echt een héél ander genre.
Pizza Movie is chaotisch, flauw en stiekem best lekker
Soms heb je films die voelen als een zorgvuldig bereid diner. Alles klopt, alles is in balans, en je knikt bewonderend alsof je in een chic restaurant zit. En soms heb je films die meer lijken op een pizzadoos die om 02.13 uur wordt opengetrokken in een studentenkamer waar iemand al drie keer “dit wordt sowieso een legendarische avond” heeft geroepen. Pizza Movie hoort zonder twijfel bij die tweede categorie.
De nieuwe indiekomedie van BriTANicK, het duo Brian McElhaney en Nick Kocher, gooit stoner-humor, hallucinaties, lichaamswissels en tijdreisachtige chaos in één blender en drukt daarna zonder aarzelen op de hoogste stand. Het resultaat is rommelig, luid, soms ronduit idioot, maar ook opvallend grappig. Niet verfijnd dus. Wel effectief, op de manier waarop een koude pizzapunt de volgende ochtend ineens exact blijkt te zijn wat je nodig had.
Een simpele pizza-opdracht die volledig ontspoort
Het uitgangspunt is heerlijk simpel. De verlegen student Montgomery en zijn roekeloze kamergenoot Jack willen gewoon pizza halen en een rustige avond beleven. Natuurlijk loopt dat volledig uit de hand. Na het innemen van een experimenteel goedje met de naam M.I.N.T.S. belanden ze in een nacht vol absurde ontmoetingen, vreemde visioenen en onverwachte inzichten die hun leven zomaar een andere richting kunnen geven.
Dat klinkt als een koortsdroom, en eerlijk gezegd is dat het ook een beetje. Maar juist daarin zit de aantrekkingskracht van Pizza Movie. De film probeert niet netjes te blijven. Hij wil ontsporen, uit de bocht vliegen en dan met losse ledematen, paniek in de ogen en een halve pizzapunt in de hand toch nog de finish halen.
Gaten Matarazzo en Sean Giambrone houden de boel overeind
De chemie tussen Gaten Matarazzo en Sean Giambrone is de motor van de film. Matarazzo speelt Jack met een energie die ergens zweeft tussen charmante puinhoop en wandelende ramp. Wie hem kent uit Stranger Things zal zeker trekjes herkennen, maar hier krijgt hij meer ruimte om zijn komische timing uit te rekken. Giambrone zet Montgomery neer als de klassieke onzekere student die niet alleen met een bizarre nacht moet dealen, maar ook met zijn eigen verliefdheid. Een pizza halen is al ingewikkeld genoeg als je jong bent en twijfelt aan alles, laat staan wanneer de werkelijkheid zich gedraagt als een kapotte lava lamp.
Lulu Wilson voegt als Lizzy nog wat extra emotionele spanning toe. Haar personage balanceert tussen oude vriendschappen en nieuwe sociale allianties, en dat geeft de film net genoeg hart om niet volledig te verdrinken in pure onzin.
Een stonerkomedie met Gen Z-chaos in de aderen
Waar oudere stonerkomedies vaak leunden op lome nonchalance, kiest Pizza Movie voor een veel zenuwachtiger, hedendaags ritme. Alles is sneller, drukker en vreemder. Alsof de film zelf ook iets heeft geslikt wat niet helemaal legaal door een universiteitscommissie is goedgekeurd. De humor is vulgair, surrealistisch en regelmatig zo dom dat je eerst met je ogen rolt en daarna toch moet lachen.
Dat is ook meteen de grootste kracht én zwakte van de film. Er zitten genoeg memorabele scènes in: bizarre hallucinaties, groteske beelden en flauwe vondsten die verrassend goed landen. Maar als geheel voelt de film minder stevig. Je kijkt niet naar een perfect opgebouwde komedie, maar eerder naar een reeks geslaagde sketches die met tape, bravoure en nachtelijke energie aan elkaar zijn geplakt.
En eerlijk, soms is dat gewoon genoeg.
Niet geweldig, wel vermakelijk
Pizza Movie is niet het soort film dat je meteen uitroept tot een modern meesterwerk. Daarvoor schiet de structuur tekort en slingert de toon te vaak van grappig naar raar en weer terug. Sommige ideeën voelen half uitgewerkt, terwijl andere scènes juist zoveel potentie hebben dat je baalt dat de film alweer verder sprint. Het is alsof BriTANicK twintig gekke ingevingen had en weigerde om er ook maar vijf thuis te laten.
Toch maakt dat de film niet mislukt. Er zit lef in deze chaos. Er zit persoonlijkheid in. En bovenal zit er humor in die weigert braaf te zijn. In een tijd waarin veel komedies netjes worden gladgestreken tot veilige streamingvulling, is het bijna verfrissend om iets te zien dat liever struikelt dan keurig rechtop blijft lopen.
Waar kun je Pizza Movie in Nederland kijken?
In de Verenigde Staten verschijnt Pizza Movie op Hulu. Voor Nederlandse kijkers ligt dat anders, want Hulu is hier niet als losse streamingdienst beschikbaar. Wie in Nederland deze film wil zien, zal dus niet simpelweg “even Hulu aanzetten” op de bank. Hulu-content belandt hier doorgaans via Disney+, waardoor Pizza Movie in Nederland eerder op Disney+ te verwachten is dan op Hulu zelf.
Dat is ergens ook wel logisch. Streaming is inmiddels een doolhof geworden waarin je soms een landgrens moet oversteken voor een middelmatige komedie over drugs en pizza. Welkom in de moderne entertainmentwereld, waar een filmreis soms bijna ingewikkelder is dan de plot zelf.
Eindoordeel
Pizza Movie is te rommelig om echt groot te zijn, maar ook te amusant om weg te wuiven. De film heeft iets aandoenlijks in zijn totale gebrek aan schaamte. Hij wil je laten lachen, verwarren en een beetje overdonderen, en daarin slaagt hij vaker wel dan niet.
Bij Panda Bytes kunnen we dat best waarderen. Niet elke film hoeft een perfect gesneden diamant te zijn. Soms mag iets ook gewoon een vettige, overvolle punt pizza zijn: slordig, warm en verrassend bevredigend. Pizza Movie is precies zo’n film. Geen culinaire hoogstand, wel een hap waar je stiekem nog een keer van wilt nemen.
