Review: Code Violet onder de loep
In deze Code Violet review nemen wij uitgebreid de tijd om te kijken wat deze veelbesproken sci-fi horror game nu echt te bieden heeft. Vanaf de eerste trailers werd duidelijk dat Code Violet hoog inzet: dinosaurussen in een futuristische setting, een mysterieuze ruimtekolonie en een vrouwelijke protagonist die het moet opnemen tegen genetische nachtmerries. Dat klinkt als een recept voor intense survival horror. Helaas blijkt in de praktijk dat goede ideeën alleen niet genoeg zijn.
Wij speelden Code Violet van begin tot eind en kwamen tot een conclusie die vooral wordt gekenmerkt door gemiste kansen. Bij Panda Bytes zijn we niet bang om dat eerlijk te benoemen.
Verhaal en sfeer sterke bouwstenen, zwakke samenhang
Code Violet speelt zich af in een verre toekomst waarin de mensheid experimenteert met genetische modificatie op een afgelegen planeet. Dinosaurussen zijn hier geen attractiepark curiositeit maar het directe gevolg van wetenschappelijke hoogmoed. De wereld voelt op papier rijk en thematisch interessant.
Die diepgang komt echter vooral naar voren in optionele elementen zoals logboeken en omgevingsverhalen. Het hoofdverhaal zelf blijft rommelig en emotioneel afstandelijk. Grote onthullingen volgen elkaar snel op maar krijgen nauwelijks ruimte om te ademen. Wat indrukwekkend of schokkend zou moeten zijn, voelt vaak afgeraffeld.
Hoofdpersoon Violet is daarbij een zwakke spil. Ze wordt duidelijk neergezet als overlever en actieheldin, maar mist een duidelijk innerlijk conflict of persoonlijke drijfveer. Ze doet wat haar wordt opgedragen en reageert vooral verbaasd of verdrietig wanneer de situatie escaleert. Daardoor blijft ze als personage opvallend vlak, zeker binnen een genre waarin sterke hoofdrollen het verschil kunnen maken.
Game play en combat functioneel maar inspiratieloos
De game play van Code Violet draait om third person combat met een nadruk op ontwijken en positioneren. Violet is snel en beschikt over een dodge die cruciaal is in gevechten met de agressieve dinosaurussen. In theorie werkt dit prima, maar in de praktijk voelt het gevechtssysteem al snel mechanisch en repetitief.
De vijanden vertonen voorspelbaar gedrag en vereisen zelden een andere aanpak. Grote raptors stormen recht op je af, kleinere varianten vallen in vaste patronen aan en spuwende tegenstanders blijven meestal op afstand. Zelfs baas gevechten vragen nauwelijks om tactische aanpassing. Achteruit bewegen, ontwijken en schieten blijft vrijwel altijd de oplossing.
Stealth lijkt een optie, maar wordt zelden beloond. Vijanden lijken vaak al te weten waar je bent, waardoor sluipen meer voelt als een overbodige omweg dan als een slimme strategie.
Leveldesign en pacing te lineair voor echte spanning
Een van de grootste problemen in deze Code Violet review is het level design. De game is extreem lineair. Buitenomgevingen ogen soms groots en sfeervol, met zwevende eilanden en opvallende luchten, maar functioneren vooral als doorgangsgebieden. Binnenlocaties bestaan grotendeels uit lange gangen die kamers verbinden zonder veel verrassingen.
Afwijken van het hoofdpad loont nauwelijks. Extra routes leveren zelden betekenisvolle upgrades op, waardoor de spanning van ontdekking ontbreekt. In een survival horror game is dat een gemiste kans. Juist onzekerheid en beloning maken dit genre zo effectief.
Technische staat waar de echte horror zit
Technisch gezien laat Code Violet steken vallen. Tijdens het spelen kwamen we regelmatig bugs tegen die de ervaring ondermijnden. Denk aan foutieve munitietellingen, audio die plotseling wegvalt, visuele elementen die niet laden en zelfs wapens die verdwijnen uit de inventaris. Sommige fouten werken onbedoeld in het voordeel van de speler, maar ze halen de balans en spanning volledig onderuit.
Het resultaat is dat niet de dinosaurussen, maar de techniek de grootste bedreiging vormt. Dat maakt het lastig om volledig op te gaan in de sfeer die de game probeert neer te zetten.
Conclusie van deze Code Violet review
Code Violet is een game vol ideeën die schreeuwen om een betere uitwerking. De setting is interessant, de wereld bevat sterke thema’s en visueel zijn er momenten die indruk maken. Toch zorgen een zwak verteld verhaal, vlakke personages, repetitieve game play en technische problemen ervoor dat de game zijn eigen ambities niet waarmaakt.
Voor liefhebbers van sci-fi horror kan Code Violet nog steeds nieuwsgierigheid oproepen, maar wie hoopt op een meeslepende en gepolijste ervaring blijft teleurgesteld achter. Deze review laat vooral zien hoe dun de lijn is tussen ambitie en uitvoering.
Wat vinden jullie? Zien jullie vooral de potentie of overheerst bij jullie ook het gevoel van een gemiste kans? Laat het ons weten en praat mee met de community van Panda Bytes.
