Films die struikelden in een jaar vol explosies, maar vandaag verrassend blijven boeien
Inleiding: 1996, het jaar van lawaai, lef en licht overschat zelfvertrouwen
1996 was geen subtiel filmjaar. Het was het jaar van Independence Day, een film die letterlijk en figuurlijk alles opblies. Het publiek stond te juichen terwijl steden werden vernietigd en Hollywood leerde een gevaarlijke les: groter is altijd beter.
Of toch niet?
Naast dat spektakel verschenen films die probeerden mee te doen, maar ook films die een andere weg insloegen. Serieuzer, vreemder, persoonlijker. En juist die films werden vaak genadeloos afgestraft. Niet omdat ze slecht waren, maar omdat ze niet pasten in de toon van dat moment.
1996 was een jaar van bravoure, maar ook van onzekerheid. Studio’s gooiden met geld, sterren kregen ongekende macht en CGI werd gezien als een wondermiddel. Dat leverde flops op die vandaag fascinerend zijn om opnieuw te bekijken.
Bij Panda Bytes doen we dat graag. Daarom presenteren we met liefde de Top 7 Grootste Flops van 1996 die Stiekem toch wel Leuk Zijn.
1. The Cable Guy
Jim Carrey ging donkerder dan het publiek aankon
De verwachtingen
Jim Carrey was onstopbaar. Ace Ventura, The Mask, Dumb and Dumber. Alles wat hij aanraakte veranderde in goud. Dus toen hij de hoofdrol speelde in een zwarte komedie over een eenzame, obsessieve kabelmonteur, verwachtte men opnieuw lachsalvo’s.
De realiteit
Het publiek schrok. The Cable Guy was cynisch, ongemakkelijk en soms ronduit gemeen. Carrey speelde geen sympathieke clown, maar een verontrustende figuur. Critici waren verdeeld en de box office viel tegen.
Waarom tóch leuk
Omdat de film zijn tijd vooruit was. De satire op media, eenzaamheid en consumptiecultuur voelt vandaag scherper dan ooit. Carrey is fantastisch gecontroleerd eng en Ben Stiller’s regie zit vol subtiele vondsten.
Een film die pas later begrepen werd.
2. Mars Attacks!
Tim Burton blaast aliens op en het publiek wist niet of het mocht lachen
De verwachtingen
Een sciencefictionkomedie met een gigantische ensemblecast en Tim Burton aan het roer. Jack Nicholson, Glenn Close, Pierce Brosnan, Sarah Jessica Parker. Het moest een speelse blockbuster worden.
De realiteit
Veel kijkers verwachtten een serieuze invasiefilm zoals Independence Day. Wat ze kregen was een absurde satire waarin aliens iedereen genadeloos uitroeien. Het publiek raakte in verwarring en de film flopte.
Waarom tóch leuk
Omdat het heerlijk anarchistisch is. Burton filmt vernietiging met een grijns. De humor is droog, de stijl uitgesproken en de film durft cynisch te zijn. Vandaag wordt Mars Attacks! terecht gezien als cultklassieker.
Ack ack.
3. Last Action Hero
Officieel 1993, maar pas echt begraven in 1996 door zijn reputatie
(Ja, deze leeft hier door omdat hij pas jaren later werd herwaardeerd en nog steeds werd gezien als mislukking in dit tijdperk.)
Waarom hij hier thuishoort
In 1996 werd pas echt duidelijk hoe verkeerd begrepen deze film was. Arnold Schwarzenegger speelde een parodie op zichzelf in een meta-actiefilm die actiehelden clichés ontleedde.
Waarom tóch leuk
Omdat hij briljant is. Slimmer dan zijn publiek toen aankon. Last Action Hero voorspelde de zelfbewuste actiefilms van later. De soundtrack is fantastisch en Schwarzenegger toont zelfspot.
Soms is een film te slim voor zijn eigen tijd.
4. The Island of Dr. Moreau
Chaos op de set, chaos op het scherm en toch fascinerend
De verwachtingen
Een verfilming van H.G. Wells met Marlon Brando en Val Kilmer. Het moest een filosofische sciencefiction horror worden over ethiek, wetenschap en menselijkheid.
De realiteit
De productie ontspoorde volledig. Regisseurs werden ontslagen, acteurs ruzieden openlijk en Brando verscheen in bizarre kostuums. Het eindresultaat werd door critici afgeslacht.
Waarom tóch leuk
Omdat het voelt als een nachtmerrie die per ongeluk is gefilmd. Brando is onnavolgbaar, de sfeer is ziekelijk en de film heeft een hypnotiserende vreemdheid. Het is rommelig, maar nooit saai.
Een schoolvoorbeeld van fascinatie door mislukking.
5. Escape from L.A.
John Carpenter maakt een sequel die niemand wilde, behalve hijzelf
De verwachtingen
Het vervolg op Escape from New York moest Snake Plissken opnieuw relevant maken. Groter budget, grotere actie, grotere satire.
De realiteit
Het publiek vond het te overdreven, te cartoonesk en te herhalend. De CGI was twijfelachtig en de toon te ironisch voor mainstream succes.
Waarom tóch leuk
Omdat het pure Carpenter is. Cynisch, boos en anti-establishment. De film is een middelvinger naar Hollywood en politiek. Kurt Russell speelt Snake met zichtbaar plezier.
Een film die niet wil behagen en daar trots op is.
6. The Long Kiss Goodnight
Geena Davis als actieheld werd te vroeg losgelaten
De verwachtingen
Een actiethriller geschreven door Shane Black met Geena Davis als huisvrouw die ontdekt dat ze een getrainde moordenaar is. Samuel L. Jackson als sidekick. Het klonk als een hit.
De realiteit
Het publiek was nog niet klaar voor een vrouwelijke actieheld op dit niveau. De marketing wist niet hoe de film verkocht moest worden. De boxoffice stelde teleur.
Waarom tóch leuk
Omdat het fantastisch is. Slim, grappig, hard en vol memorabele dialogen. Davis is overtuigend en Jackson op dreef. Vandaag wordt de film terecht gezien als cultklassieker.
Een film die zijn tijd vooruit was.
7. Space Jam
Niet echt een flop, maar wél jarenlang onderschat
De verwachtingen
Michael Jordan en Looney Tunes samen in een film. Het moest kinderspel worden, luchtig en succesvol.
De realiteit
Critici waren vernietigend en zagen het als commerciële rommel. Hoewel de film geld opleverde, werd hij creatief afgeschreven.
Waarom tóch leuk
Omdat het een tijdcapsule is. De muziek, de energie, de zelfspot. Space Jam begrijpt precies wat het is en schaamt zich nergens voor.
Soms is plezier genoeg.
Waarom 1996 zo’n rijk flopjaar was
1996 zat vol contrasten:
Bombast versus satire
Cynisme versus optimisme
CGI versus praktische effecten
Sterrenmacht versus creatieve controle
Veel films botsten met de smaak van het moment, maar vonden later hun publiek.
Het plezier van herwaardering
Films als The Cable Guy en The Long Kiss Goodnight tonen hoe smaak verandert. Wat ooit ongemakkelijk of vreemd was, voelt nu fris en gedurfd.
Flops zijn geen mislukkingen. Ze zijn gesprekken die te vroeg begonnen.
Conclusie: 1996 durfde meer dan we toen wilden toegeven
1996 gaf ons films die niet wilden pleasen. Films die satire probeerden, die cynisch waren, die anders durfden te zijn. Ze werden afgestraft, maar niet vergeten.
Bij Panda Bytes houden we van die films. Omdat ze iets zeggen. Omdat ze niet glad zijn. Omdat ze leven.
Jouw beurt
Welke flop uit 1996 verdedigde jij altijd al? Ben jij een Mars Attacks! liefhebber? Vind jij The Cable Guy geniaal? Of is The Long Kiss Goodnight jouw verborgen favoriet?
Laat het ons weten. Deze gesprekken maken Panda Bytes tot wat het is.
Panda Bytes
Waar zelfs chaos een podium krijgt.
