Introductie:
We zijn gewend dat films ons bij de hand nemen. Snelle cuts, duidelijke emoties, muziek die alvast vertelt wat we moeten voelen. In the Blink of an Eye doet precies het tegenovergestelde. Deze documentaire gaat niet over wat je ziet, maar over wat je brein stiekem invult tussen twee beelden. En dat blijkt een stuk spannender dan het klinkt.
Dit is geen film die indruk wil maken. Hij wil je aandacht. En dat is iets anders.
Bij Panda Bytes houden we van verhalen die niet schreeuwen, maar fluisteren. Verhalen die pas later hun gewicht laten voelen. In the Blink of an Eye is zo’n film. Je merkt hem misschien niet meteen, maar hij laat sporen achter.
Montage als menselijke reflex
Het centrale idee van de documentaire is even simpel als intrigerend: mensen knipperen met hun ogen wanneer een gedachte afgerond is. Dat moment, zo stelt de film, lijkt verdacht veel op een goede montagecut. Niet omdat het wetenschappelijk bewezen moet worden, maar omdat het intuïtief klopt.
De documentaire gebruikt dit gegeven niet als lesmateriaal, maar als vertrekpunt. Montage wordt geen technische handeling, maar een verlengstuk van hoe we denken, voelen en waarnemen. Het gaat niet om regels, maar om ritme. Niet om software, maar om timing.
En ineens voelt film minder mechanisch. Alsof cinema niet wordt gebouwd, maar ademt.
Gesprekken die voelen als overpeinzingen
In plaats van klassieke interviews krijg je gesprekken die langzaam meanderen. Mensen die niet praten om iets uit te leggen, maar om iets te verkennen. Er wordt getwijfeld, teruggekomen op gedachten, soms zelfs gezwegen. Dat klinkt misschien traag, maar juist daarin schuilt de kracht van de film.
Deze documentaire vertrouwt erop dat de kijker mee kan denken. Dat je niet alles hoeft te begrijpen om iets te voelen. Het is een verademing in een tijd waarin alles snel, duidelijk en hapklaar moet zijn.
De schoonheid van vertraging
In the Blink of an Eye durft stil te vallen. Letterlijk en figuurlijk. Er zijn momenten waarop je denkt dat er iets gaat gebeuren, maar dan gebeurt er niets. En precies daar begint het te werken. Je gaat opletten. Je gaat luisteren. Je wordt onderdeel van het ritme.
Dat maakt de film niet altijd comfortabel. Soms voelt hij afstandelijk. Soms zelfs een tikje droog. Maar die traagheid is geen zwakte. Het is een bewuste keuze. Deze documentaire wil niet verleiden, hij wil resoneren.
En wie zich daaraan overgeeft, ontdekt dat aandacht misschien wel het mooiste effect is dat cinema kan hebben.
Wat deze film met je doet na afloop
De echte impact van In the Blink of an Eye komt pas later. Bij een andere film. Of serie. Wanneer je ineens merkt dat je niet alleen kijkt naar wat er gebeurt, maar naar wanneer het gebeurt. Naar het moment waarop een scène eindigt. Naar het gevoel dat precies daar ontstaat.
Je wordt geen editor. Maar je wordt een aandachtigere kijker. En misschien zelfs een iets aandachtiger mens.
Bij Panda Bytes noemen we dat de stille kracht van cinema. Geen spektakel, geen schreeuwerige emoties, maar een verandering die langzaam insluipt.
Eindoordeel
In the Blink of an Eye is een documentaire die geen haast heeft. Hij wil niet overtuigen, niet imponeren en al helemaal niet entertainen op een makkelijke manier. Wat hij wel doet, is ruimte maken. Voor gedachten. Voor observatie. Voor verwondering.
Niet iedereen zal hier warm voor lopen. Maar wie bereid is te vertragen, krijgt een film die blijft hangen. Niet in beelden, maar in gevoel.
