Review: Nioh 3 laat zien hoe ver actiecombat kan gaan
Met deze Nioh 3 review maken wij meteen één ding duidelijk: dit is geen voorzichtig vervolg, geen veilige herhalingsoefening en al helemaal geen “meer van hetzelfde”. Team Ninja kiest voor een radicale koerswijziging en zet een game neer die het fundament van de serie herschrijft. In plaats van compacte missies krijgen we uitgestrekte open gebieden, in plaats van één dominante vechtstijl twee compleet verschillende combatfilosofieën. Het resultaat is een game die ambitie ademt en die ons, ondanks duidelijke kanttekeningen, diep weet te imponeren.
Bij Panda Bytes zien we zelden dat een derde deel zo uitgesproken durft te zijn.
Van missie naar open wereld: vrijheid met structuur
De grootste verandering in Nioh 3 is zonder twijfel de overstap naar open gebieden die verschillende tijdperken uit de Japanse geschiedenis bestrijken. We reizen van de Heian-periode naar de Edo-tijd en zelfs verder terug, telkens met een enorm strijdtoneel dat uitnodigt tot verkennen. Deze werelden zijn geen lege zandbakken. Overal vinden we optionele bazen, geheime paden, crucibles en ontmoetingen die direct invloed hebben op onze voortgang.
Exploratie voelt doelgericht omdat beloningen concreet zijn. Guardian Spirits worden sterker, skilltrees breiden uit en permanente bonussen maken ons personage merkbaar krachtiger. Het systeem van Area Exploration zorgt ervoor dat nieuwsgierigheid loont. Wij worden zelden verrast, maar vrijwel altijd beloond.
Combat als absolute kern van de review
In deze review kunnen we er niet omheen: Nioh 3 zet een nieuwe standaard voor combat binnen het soulslike-genre. De introductie van twee volwaardige speelstijlen maakt elk gevecht flexibel en dynamisch.
In Samurai Mode draait alles om beheersing. Ki-management, het wisselen tussen lage, middelhoge en hoge houdingen en het zorgvuldig balanceren van aanval en verdediging bepalen hier het tempo. Deze stijl beloont geduld en precisie. Wie goed blokkeert en timed, bouwt Arts Proficiency op en ontgrendelt verwoestende aanvallen.
Ninja Mode kiest de tegenovergestelde benadering. Snelheid staat centraal, stamina voelt bijna als bijzaak en vijanden krijgen nauwelijks ademruimte. Ninjutsu zoals shuriken, vallen en magische aanvallen laden zich op tijdens agressief spel, waardoor momentum constant wordt beloond. Het wisselen tussen beide modi gebeurt vloeiend en zonder restricties. Wij passen onze aanpak aan per vijand, per arena en soms zelfs per fase van een baasgevecht.
Moeilijkheid die scherp maar eerlijk blijft
Zoals verwacht is Nioh 3 genadeloos. Vijanden zijn agressief, fouten worden zwaar afgestraft en een verkeerde beslissing kan leiden tot een snelle dood. Toch voelt de moeilijkheid zelden onrechtvaardig. Checkpoints zijn logisch geplaatst, shortcuts verkorten routes en laadtijden zijn opvallend kort. Elke mislukte poging voelt als een leermoment, niet als tijdverspilling.
Een terugkerend probleem is wel de herhaling in vijandtypes. Hoewel de omgevingen sterk verschillen, komen bekende tegenstanders in vrijwel elk tijdperk terug met minimale variatie. Dat ondermijnt soms het gevoel van historische eigenheid, al blijft het gevecht zelf sterk genoeg om dit tekort grotendeels te maskeren.
Loot en complexiteit: een tweesnijdend zwaard
Het lootsysteem is omvangrijker dan ooit. Duizenden wapens, pantserstukken, soul cores en vaardigheden stapelen zich op. Tijdens een eerste playthrough veroudert uitrusting zo snel dat diepgaande optimalisatie nauwelijks zinvol is. De ware kracht van het systeem openbaart zich pas in New Game+ en daarbuiten, waar builds, setbonussen en synergie centraal komen te staan.
De toevoeging van automatische uitrusting is daarom een slimme zet. Wij kunnen kiezen voor maximale bescherming, mobiliteit of een gebalanceerde aanpak zonder eindeloos menu’s door te spitten. Voor ervaren spelers blijft volledige controle behouden, voor nieuwkomers wordt de instap iets draaglijker.
Verhaal als functioneel raamwerk
In deze review moeten we constateren dat het verhaal opnieuw de zwakste schakel is. De historische context en bovennatuurlijke elementen zijn interessant, maar emotioneel blijft het afstandelijk. Personages krijgen weinig ruimte om te groeien en de narratieve motivatie voelt vaak functioneel. Gelukkig zijn cutscenes kort en strak geregisseerd, waardoor het tempo zelden lijdt onder de vertelling.
Conclusie van deze Nioh 3 review
Nioh 3 is een ambitieuze, soms overweldigende maar bovenal indrukwekkende game. De open wereldstructuur en het tweevoudige combatsysteem tillen de serie naar een hoger plan. Ondanks herhalende vijanden en een droog verhaal overheerst een gevoel van vakmanschap en durf. Dit is een titel die niet alleen de Nioh-reeks herdefinieert, maar ook laat zien hoe diep en veelzijdig een soulslike kan zijn.
Wat we hier spelen is geen veilige sequel, maar een statement. En dat maakt Nioh 3 tot een van de meest interessante action RPG’s van dit moment. Wat vind jij belangrijker in een soulslike: pure moeilijkheid of vrijheid in speelstijl? We gaan graag het gesprek aan.
