Introductie:
Chloé Zhao maakt geen films om te imponeren, maar om te begrijpen. Ze filmt mensen zoals ze echt zijn zonder opsmuk, zonder grote gebaren, maar met een zacht mededogen dat zeldzaam is in Hollywood. Haar werk beweegt zich ergens tussen documentaire en poëzie: het ruikt naar stof, naar vrijheid, naar de eenzaamheid van open vlaktes.
Bij Panda Bytes houden we van filmmakers die hun camera gebruiken als een hart in plaats van een wapen. Zhao hoort daar zonder twijfel bij. Ze observeert, luistert en legt vast wat er vaak over het hoofd wordt gezien: de stilte tussen woorden, het gezicht dat nog nadenkt nadat de zin al voorbij is.
Vandaag zetten we vier van haar films centraal vier werken die we nooit mogen vergeten omdat ze niet alleen verhalen vertellen, maar ook vragen stellen. Over identiteit, vrijheid, verlies en menselijkheid.
1. Songs My Brothers Taught Me (2015)
Zhao’s debuutfilm speelt zich af op het Pine Ridge reservaat in South Dakota, een plek die zowel echt als symbolisch is. Hier groeien jongeren op tussen traditie en uitzichtloosheid, tussen familiebanden en de verleiding van vertrek.
Het verhaal volgt Johnny (John Reddy), een tiener die samen met zijn zus Jashaun (Jashaun St. John) probeert te overleven nadat hun vader overlijdt. De film kent geen klassieke structuur; er zijn geen grote wendingen of spectaculaire scènes. Alles ontvouwt zich langzaam, als een ademhaling.
Zhao werkte met niet professionele acteurs, wat de film een rauwe authenticiteit geeft. Je voelt het stof onder je schoenen, het gewicht van de horizon. De camera kijkt niet neer op de bewoners van Pine Ridge, maar deelt hun blik.
Waarom we dit nooit mogen vergeten:
Zhao’s empathie is ongeëvenaard; ze kijkt niet naar problemen, maar naar mensen.
De film toont een Amerika dat zelden wordt gezien, zonder sensatie of oordeel.
De visuele stijl brede landschappen en intieme close-ups legt een emotionele waarheid bloot die woorden vaak missen.
Songs My Brothers Taught Me is niet alleen een film over armoede of identiteit, maar over verbondenheid. Over de vraag wat het betekent om ergens vandaan te komen, zelfs als je wilt vertrekken.
2. The Rider (2017)
Met The Rider bevestigde Zhao haar unieke stem. De film, opnieuw met niet-professionele acteurs, vertelt het verhaal van Brady Jandreau, een jonge rodeoruiter die na een ernstig hoofdletsel zijn levensdoel kwijtraakt.
Brady speelt in feite een versie van zichzelf. Zijn vrienden en familie spelen zichzelf ook. Het resultaat is een film die zweeft tussen fictie en realiteit, tussen spel en herinnering. Zhao observeert hem terwijl hij worstelt met de vraag: wie ben je als je niet meer kunt doen wat je definieert?
De film is betoverend mooi. De Amerikaanse vlaktes lijken oneindig, maar voor Brady voelen ze beklemmend. Elke zonsondergang is adembenemend en toch bitterzoet schoonheid en pijn leven hier naast elkaar.
Zhao’s regie is geduldig. Ze dwingt niets af, ze wacht tot emoties ontstaan. Dat levert momenten op die haast documentair aanvoelen: een man die zwijgend zijn paard borstelt, een blik in de verte die meer zegt dan een monoloog ooit zou kunnen.
Waarom we dit nooit mogen vergeten:
The Rider vangt de essentie van identiteit en verlies zonder melodrama.
Zhao gebruikt echte mensen om universele emoties te vangen.
Het is cinema als spiegel: zacht, eerlijk en diep menselijk.
The Rider is een meditatie over trots, mannelijkheid en herstel. En misschien vooral over de moed om opnieuw te leren leven.
3. Nomadland (2020)
Met Nomadland stapte Chloé Zhao de wereld in en veroverde haar. De film won de Gouden Leeuw in Venetië, drie Oscars (waaronder Beste Film en Beste Regie) en vestigde haar naam als een van de meest invloedrijke regisseurs van haar generatie.
De film volgt Fern (Frances McDormand), een vrouw die alles verloor tijdens de economische crisis. Ze besluit haar oude leven achter te laten en in een busje door Amerika te trekken. Onderweg ontmoet ze andere moderne nomaden, veelal echte mensen die zichzelf spelen.
Wat Nomadland zo indrukwekkend maakt, is de balans tussen realisme en poëzie. Zhao filmt de harde realiteit van mensen die aan de rand van de samenleving leven, maar ook hun waardigheid, hun humor, hun kleine vreugdes.
De film voelt niet als fictie, maar als een reis die je deelt. Elk shot lijkt doordrenkt met melancholie. Zhao’s gebruik van natuurlijk licht geeft de film een bijna spirituele gloed. Je kijkt niet alleen naar Fern, je reist met haar mee.
Waarom we dit nooit mogen vergeten:
Zhao toont dat grootsheid niet in spektakel ligt, maar in eenvoud.
Frances McDormand’s ingetogen spel past perfect bij Zhao’s observerende stijl.
De film is tegelijk een aanklacht tegen economische ongelijkheid en een lofzang op menselijke veerkracht.
Nomadland is geen verhaal over armoede, maar over vrijheid. Over mensen die hun eigen manier van bestaan vinden, los van de regels van de maatschappij. Zhao toont hen niet als slachtoffers, maar als filosofen van de weg.
4. Eternals (2021)
Toen bekend werd dat Zhao de regie van Eternals op zich zou nemen, fronste menig wenkbrauw. Hoe zou een regisseur van kleine, intieme films zich handhaven binnen het gigantische Marvel-universum?
Het antwoord: met lef, maar niet zonder strijd. Eternals is misschien haar meest controversiële film, maar ook een van de interessantste binnen het genre. Zhao probeerde iets ongewoons: grootschalige superhelden film combineren met existentiële reflectie.
De film volgt een groep onsterfelijken die eeuwenlang op aarde hebben geleefd. Hun dilemma: moeten ze ingrijpen in het lot van de mensheid of toekijken? Zhao benadert dit niet als actiefilm, maar als mythe. Ze filmt de personages met dezelfde rust en aandacht die ze in The Rider gebruikte.
Hoewel niet alles werkt – het scenario is soms te zwaar en de studio-invloed voelbaar is Zhao’s hand herkenbaar. De open landschappen, het natuurlijke licht, de introspectieve toon: dit is geen typische Marvel-film. Ze probeert ruimte te creëren voor stilte, zelfs in een wereld vol explosies.
Waarom we dit nooit mogen vergeten:
Zhao bewees dat blockbuster en auteurschap kunnen samenleven.
De film introduceerde diversiteit en morele complexiteit in het Marvel-universum.
Ondanks de schaal blijft haar regie mensgericht.
Eternals is geen perfecte film, maar wel een moedige. Zhao durfde het systeem binnen te stappen zonder haar stem te verliezen.
De rode draad: menselijkheid als kompas
Wat deze vier films verbindt, is Zhao’s onwrikbare menselijkheid. Of ze nu filmt op een verlaten reservaat of binnen de wereld van superhelden, haar blik blijft dezelfde: zacht, nieuwsgierig en respectvol.
Ze gelooft in de kracht van observatie. Ze kijkt niet neer, niet opzij, maar recht in het gezicht van haar personages. En in dat kijken schuilt iets spiritueel’s. Waar andere regisseurs drama creëren door conflict, zoekt Zhao betekenis in stilte.
In Songs My Brothers Taught Me is dat de blik van een broer die niet weet of hij moet vertrekken.
In The Rider is het de hand van een man die zijn paard aanraakt alsof hij zijn verleden probeert te begrijpen.
In Nomadland is het de horizon waar vrijheid en verlies samenvallen.
In Eternals is het de vraag of onsterfelijkheid ook menselijkheid toelaat.
Zhao’s films zijn nooit luid, maar altijd aanwezig. Ze nodigen uit tot reflectie, niet tot oordeel.
Waarom Chloé Zhao blijvend belangrijk is
In een tijd waarin cinema vaak draait om snelheid en schreeuw, brengt Zhao stilte en diepgang terug. Ze herinnert ons eraan dat film niet alleen vermaak is, maar ook verbinding.
Wat haar onderscheidt, is haar geloof in authenticiteit. Ze gebruikt geen acteertrucs, geen overdreven muziek, geen sentimentele manipulatie. Ze vertrouwt op echte gezichten, echte plekken en echte emoties. Haar cinema is een vorm van luisteren.
Met Nomadland bewees ze dat deze aanpak ook wereldwijd kan werken. Dat intimiteit universeel is. En met Eternalsbewees ze dat zelfs binnen commerciële grenzen nog ruimte is voor poëzie.
Bij Panda Bytes zien we Zhao als de regisseur van het menselijke detail. Ze maakt geen verhalen over helden of slachtoffers, maar over mensen die leren omgaan met de leegte. En in die leegte vinden ze betekenis.
Slotbeschouwing: Stilte als nalatenschap
Chloé Zhao’s filmografie is nog klein, maar haar invloed groot. Ze herinnert ons eraan dat grootheid niet schuilt in volume, maar in intentie. Haar werk is een ode aan empathie, aan luisteren, aan de kleine gebaren die groots blijken.
In elke film zit een moment waarop de wereld lijkt stil te vallen een blik op een horizon, een glimlach door tranen heen, een stilte die alles zegt. Dat is haar magie: ze laat je voelen wat woorden niet kunnen uitdrukken.
We mogen haar films nooit vergeten, omdat ze iets doen wat cinema zelden nog durft: ze laten ons ademen.
