Introductie:
In deze review van Dreams nemen we de nieuwste film van Michel Franco onder de loep, met Jessica Chastain in een hoofdrol die even verleidelijk als verontrustend is. Dit is geen doorsnee romantisch drama, geen veilige arthousefilm die je zachtjes bij de hand neemt. Dreams is een film die je aankijkt, je even laat wegkijken, en dan dwingt om opnieuw te kijken. Op Panda Bytes bespreken we vaker films die onder je huid kruipen. Dit is er zo een.
Franco en Chastain werkten eerder samen aan Memory, en met Dreams verdiepen ze hun creatieve band. Het resultaat is een film die draait om verlangen, sociale ongelijkheid en de subtiele maar allesbepalende rol van macht binnen een relatie.
Het verhaal van Dreams: liefde tussen privilege en onzekerheid
Jennifer McCarthy, gespeeld door Jessica Chastain, is een welgestelde Amerikaanse vrouw die werkt voor een non profit organisatie gefinancierd door haar vader. Haar leven bestaat uit kunstopeningen, gala’s en zakelijke verplichtingen in strak ingerichte ruimtes waar stilte geld kost. Ze beweegt zich moeiteloos door een wereld waarin deuren automatisch opengaan.
Fernando Rodriguez, vertolkt door Isaac Hernandez, steekt illegaal de grens over van Mexico naar de Verenigde Staten. Hij is een getalenteerde balletdanser met ambitie, discipline en een lichaam dat spreekt wanneer woorden tekortschieten. Wanneer hij bij Jennifer aankomt, ontvlamt een hartstochtelijke affaire. Hun fysieke aantrekkingskracht is intens en direct.
Maar onder die passie schuilt een fundamentele ongelijkheid. Jennifer kan reizen wanneer ze wil. Fernando moet zich verbergen. Zij leeft in zekerheid. Hij in constante dreiging. Dat verschil vormt de kern van Dreams.
Macht als onzichtbare derde partner
Wat deze review van Dreams duidelijk maakt, is dat de film niet primair draait om immigratiebeleid, maar om klassenverschillen en machtsdynamiek. De relatie tussen Jennifer en Fernando ontwikkelt zich in golven. Ze komen samen, raken verstrengeld in vurige ontmoetingen, drijven weer uit elkaar en zoeken elkaar opnieuw op. Elke hereniging is geladen met verlangen, maar ook met afhankelijkheid.
Hun liefde begint als pure aantrekkingskracht. Vervolgens sluipt de sociale ongelijkheid naar binnen. Die ongelijkheid creëert afhankelijkheid, en afhankelijkheid opent de deur naar controle. Controle leidt tot conflict, en conflict zet druk op alles wat eerder romantisch leek. Die opeenvolging voelt organisch en pijnlijk realistisch.
Jennifer wil Fernando beschermen, maar bescherming kan ongemerkt veranderen in bezit. Fernando wil zelfstandig slagen als danser, niet leven op het geld van zijn geliefde. Zijn trots botst met haar behoefte aan controle. Het zijn kleine fricties die langzaam groter worden, zoals haarscheurtjes in glas die je pas ziet wanneer het licht erop valt.
Seksuele spanning en rauw realisme
De seksscènes in Dreams zijn expliciet, maar niet sensationeel. Franco kiest voor lange, ononderbroken shots in natuurlijk licht. Er is geen romantische filter, geen esthetische verzachting. We zien twee mensen die elkaar zoeken, vasthouden, soms bijna vastklampen.
Een intieme scène op een trap ontvouwt zich zonder dramatische muziek of snelle montage. De camera blijft observeren. Dat geeft de momenten een bijna documentair karakter. Het voelt eerlijk en soms ongemakkelijk, alsof je iets ziet dat eigenlijk privé is.
Die lichamelijkheid is essentieel voor het verhaal. In die momenten lijkt het klassenverschil even te verdwijnen. Maar zodra de realiteit weer binnensluipt, wordt duidelijk dat passie alleen geen gelijk speelveld creëert.
Acteerprestaties: Chastain op haar scherpst, Hernandez als openbaring
Jessica Chastain speelt Jennifer met een complexe mix van kwetsbaarheid en zelfverzekerdheid. Ze laat zien hoe iemand tegelijk oprecht kan liefhebben en toch handelen vanuit privilege. Haar blik kan zacht zijn, maar ook berekenend. Dat maakt haar personage moeilijk volledig te omarmen, en juist daarom zo interessant.
Isaac Hernandez, zelf professioneel balletdanser, brengt authenticiteit in elke beweging. Wanneer hij danst, is hij volledig in controle. Wanneer hij werkt in eenvoudige baantjes om te overleven, zie je de frustratie achter zijn ogen. Het contrast tussen zijn talent en zijn maatschappelijke positie is schrijnend.
Samen hebben ze overtuigende chemie. Zonder die geloofwaardigheid zou Dreams uit elkaar vallen. Nu blijft de spanning voelbaar, zelfs in stilte.
De wending die alles verandert
In het laatste deel van de film verschuift de toon drastisch. Een langverwacht gesprek tussen Jennifer en Fernando legt onderhuidse spanningen bloot die al die tijd aanwezig waren. Wat eerst een gepassioneerde maar complexe relatie leek, verandert in iets donkerders en confronterenders.
Die omslag zal niet iedereen waarderen. Sommigen zullen het abrupt vinden. Anderen zullen het zien als een logische culminatie van alles wat eraan voorafging. Feit is dat het slot je dwingt om terug te denken aan eerdere scènes en ze in een nieuw licht te bekijken.
Visuele stijl en sfeer
Cinematograaf Yves Cape kiest voor een sobere en intieme stijl. Natuurlijk licht overheerst, ruimtes voelen echt en ongepolijst. Er is weinig muziek buiten de klassieke stukken tijdens de balletmomenten. Die muzikale fragmenten benadrukken Fernando’s talent en dromen, en maken zijn beperkingen des te pijnlijker.
De taalbarrière tussen de personages wordt niet gladgestreken. Soms blijven zinnen hangen, soms wordt er gezocht naar woorden. Die kleine momenten geven de film extra authenticiteit.
Onze eindconclusie in deze review van Dreams
Dreams is een gedurfde film over liefde in een wereld waar niet iedereen dezelfde startpositie heeft. Michel Franco toont hoe klasseverschillen langzaam een relatie binnendringen en haar van binnenuit onder druk zetten. Jessica Chastain levert een van haar meest complexe vertolkingen af, terwijl Isaac Hernandez bewijst dat hij niet alleen op het podium maar ook op het witte doek indruk maakt.
Op Panda Bytes waarderen we films die risico durven nemen. Dreams doet dat zonder concessies. Het is geen comfortabele kijkervaring, maar wel een intrigerende en gelaagde film die nog lang blijft nazinderen.
Wat vinden jullie van deze film? Werkt de thematische wending voor jullie, of voelt die te abrupt? We zijn benieuwd naar jullie visie, want juist bij dit soort films begint het echte gesprek pas na de aftiteling.
