Introductie:
Een romantische omweg door Italië die je hart misschien niet breekt, maar wel zachtjes vastpakt
Er zijn films die je compleet omverblazen. En er zijn films die je simpelweg even bij de hand nemen en zeggen: kom, we gaan wandelen. Solo Mio behoort duidelijk tot die tweede categorie. Geen grootse twists en geen genre-revolutie, maar wel een oprechte, charmante romantische komedie die precies weet wat ze wil zijn en daar verrassend comfortabel in is.
Een gebroken hart met uitzicht op Rome
Het uitgangspunt is even pijnlijk als herkenbaar. Matt (Kevin James) wordt vlak voor zijn huwelijk gedumpt en blijft achter met een reeds geboekte huwelijksreis naar Italië. In plaats van alles te annuleren, of zichzelf wekenlang op te sluiten met ijs en zelfmedelijden, besluit hij toch te gaan. Alleen. Solo, letterlijk en figuurlijk.
Wat volgt is geen hysterische comedy over een man die zichzelf opnieuw moet uitvinden, maar een rustige, bijna ingetogen reis door rouw, loslaten en opnieuw durven voelen. Italië fungeert hierbij niet alleen als decor, maar als emotionele katalysator. Elke espresso, elk smal straatje en elke zonsondergang voelt als een zachte duw richting genezing.
Kevin James, maar dan anders
Wie Kevin James vooral kent van fysieke slapstick en luidruchtige humor, zal hier even moeten schakelen. Solo Miolaat een veel zachtere kant van de acteur zien. Zijn Matt is geen karikatuur, maar een man die zichtbaar worstelt met schaamte, teleurstelling en een geknakt zelfbeeld.
James speelt verrassend ingetogen. Zijn humor zit niet in grote grappen, maar in kleine, menselijke momenten. Denk aan ongemakkelijke stiltes, voorzichtige glimlachjes en blikken die meer zeggen dan dialogen. Het is misschien niet zijn meest gelaagde rol ooit, maar wel een van zijn meest oprechte.
Chemie zonder haast
De romantische vonk ontstaat wanneer Matt Gia ontmoet (Nicole Grimaudo), een Italiaanse caféhoudster die net zo rustig en geaard is als hij ontwricht. Hun relatie ontwikkelt zich langzaam en bijna ouderwets. Geen bliksemsnelle verliefdheid, maar gesprekken, gedeelde stiltes en voorzichtig vertrouwen.
Wat Solo Mio goed doet, is het vermijden van overdreven romantische clichés. De film laat zien dat liefde soms ontstaat op het moment dat je er eigenlijk nog niet klaar voor bent. En dat dat oké is. De chemie tussen James en Grimaudo voelt geloofwaardig, mede omdat de film de tijd neemt om hun personages echt te laten ademen.
Italië als emotionele spiegel
Het is onmogelijk om deze film te bespreken zonder stil te staan bij de setting. Italië wordt hier niet ingezet als toeristische ansichtkaart, hoewel de beelden prachtig zijn, maar als weerspiegeling van Matts innerlijke reis. De trage ochtenden, het leven op straat en de vanzelfsprekende aandacht voor eten en samenzijn contrasteren sterk met zijn eerdere, strak geplande leven.
De cinematografie kiest voor warme kleuren en rustige kaders. Dat sluit perfect aan bij het tempo van het verhaal. Solo Mio nodigt je uit om even te vertragen, iets wat zowel de hoofdpersoon als de kijker goed kan gebruiken.
Geen risico’s, wel eerlijkheid
Is Solo Mio vernieuwend? Nee. De film volgt grotendeels bekende romcom-patronen en durft nergens echt te schuren. Sommige plotpunten zie je van mijlenver aankomen en het einde voelt veilig.
Maar dat hoeft geen zwakte te zijn. De kracht van Solo Mio zit in zijn eerlijkheid. De film probeert niet slimmer, grappiger of emotioneler te zijn dan hij is. Hij wil simpelweg een goed gevoel achterlaten en daarin slaagt hij.
Conclusie:
Solo Mio is een warme, vriendelijke romantische film die je niet zal bijblijven vanwege grote momenten, maar juist vanwege de kleine. Het is een film over opnieuw beginnen zonder dat alles meteen opgelost hoeft te zijn. Over verdriet dat niet spectaculair is, maar wel echt. En over liefde die niet schreeuwt, maar fluistert.
Perfect voor een rustige avond, een zondagmiddag of voor iedereen die even behoefte heeft aan een film die zegt: het komt wel goed. Op jouw tempo.
