Introductie:
In deze review van Undertone duiken we in een van de opvallende horrorfilms die tijdens Sundance aandacht trok. De film probeert iets anders te doen dan de gemiddelde schrikfilm. In plaats van overdreven jumpscares of een stortvloed aan monsters, vertrouwt regisseur Ian Tuason op sfeer, stilte en vooral geluid. Het resultaat is een film die je niet zozeer laat schrikken van wat je ziet, maar van wat je hoort.
Maar werkt dat experiment ook echt? In deze review kijken we naar het verhaal, de sterke punten en de momenten waarop Undertone juist minder overtuigt.
Het verhaal achter de stilte
Undertone draait om Evy, gespeeld door Nina Kiri. Ze maakt een podcast over paranormale fenomenen en analyseert audiofragmenten die luisteraars opsturen. Terwijl ze haar show produceert, woont ze thuis bij haar moeder die ernstig ziek is. De combinatie van de emotionele druk van de zorg en de constante blootstelling aan mysterieuze opnames zorgt ervoor dat Evy langzaam begint te twijfelen aan haar eigen waarneming.
De podcast vormt het hart van het verhaal. Luisteraars sturen fragmenten in die mogelijk paranormale verschijnselen bevatten. Evy luistert ze aandachtig af, analyseert achtergrondgeluiden en probeert te bepalen of er werkelijk iets bovennatuurlijks gaande is. Gaandeweg begint ze echter geluiden te horen die niet in de opnames lijken te zitten. Stemmen fluisteren op momenten dat er niemand in de buurt is en in het huis zelf lijken vreemde geluiden te ontstaan die ze niet kan verklaren.
De film gebruikt dit concept om spanning op te bouwen. Het draait niet om spectaculaire gebeurtenissen, maar om het gevoel dat er iets net buiten je waarneming gebeurt. Dat maakt Undertone eerder een psychologische horrorfilm dan een traditionele spookfilm.
Geluid als hoofdpersonage
Wat deze film volgens veel recensies bijzonder maakt, is de manier waarop geluid wordt ingezet. Waar horrorfilms meestal leunen op visuele schokken, probeert Undertone angst op te bouwen via audio. Het tikken van een klok, het kraken van een vloer of een nauwelijks hoorbare stem in een opname krijgen ineens een enorme betekenis.
Dit zorgt ervoor dat de film vooral effectief is wanneer je hem met een goede geluidsinstallatie of koptelefoon bekijkt. Kleine details in het geluidsspoor dragen namelijk sterk bij aan de spanning. Soms vraag je je als kijker af of je daadwerkelijk iets hoort, of dat je net als de hoofdpersoon begint te twijfelen aan je eigen interpretatie.
De aanpak doet denken aan minimalistische horrorfilms waarin sfeer belangrijker is dan actie. Het tempo ligt laag en de film neemt ruim de tijd om een ongemakkelijk gevoel op te bouwen.
Een sterke hoofdrol
Nina Kiri draagt een groot deel van de film op haar schouders. Omdat het verhaal zich grotendeels in één huis afspeelt en er relatief weinig personages zijn, rust de emotionele kern van de film op haar spel.
Ze weet overtuigend de spanning te laten zien van iemand die langzaam grip op de realiteit lijkt te verliezen. Haar gezicht en lichaamstaal dragen veel bij aan de beklemmende sfeer. Het helpt dat de camera vaak dicht op haar blijft zitten, waardoor de kijker constant in haar mentale toestand wordt gezogen.
Waar de film struikelt
Hoewel Undertone veel sterke ideeën heeft, is niet alles even geslaagd. Het tempo kan voor sommige kijkers te langzaam zijn. De film neemt ruim de tijd om zijn wereld op te bouwen en dat zorgt ervoor dat het eerste deel soms wat traag aanvoelt.
Daarnaast probeert de film meerdere thema’s aan te raken. Er wordt gespeeld met ideeën rond schuld, familie, religie en mentale instabiliteit. Niet al deze thema’s krijgen echter voldoende ruimte om echt uitgewerkt te worden. Daardoor voelt het verhaal op sommige momenten iets fragmentarisch.
Het laatste deel van de film verdeelt bovendien de meningen. Waar sommige kijkers het open en mysterieuze einde waarderen, vinden anderen dat de film te weinig duidelijke antwoorden geeft.
Eindconclusie van deze review
Deze review van Undertone laat zien dat de film een interessante poging is om horror op een andere manier te benaderen. Door geluid centraal te stellen creëert de film een ongemakkelijke sfeer die langzaam onder je huid kruipt.
Niet elke kijker zal het geduld hebben voor het rustige tempo en het ambiguë verhaal. Toch verdient de film waardering voor zijn experiment en de sterke performance van Nina Kiri.
Voor liefhebbers van atmosferische horror die liever spanning voelen dan schrikken, kan Undertone een verrassend intrigerende ervaring zijn. Het is geen film die je overweldigt met spektakel, maar eentje die langzaam in je hoofd blijft rondzingen, als een fluistering die je niet helemaal kunt plaatsen.
