Een film die meer wil dan alleen vermaken
Bij Panda Bytes houden we van films die niet alleen een verhaal vertellen, maar ook iets achterlaten. Zo’n film die je eerst rustig naar binnen trekt, je onderweg een paar keer op het verkeerde been zet en daarna nog even in je hoofd blijft rondspoken. The Christophers, de nieuwe film van Steven Soderbergh, past perfect in dat rijtje.
Op papier klinkt het misschien als een vrij klassieke intrige over kunst, geld en familie, maar in de praktijk is dit een veel interessantere film dan dat. The Christophers is scherp, geestig, stijlvol en soms heerlijk ongemakkelijk. Het is een film die draait om kunstvervalsing en nalatenschap, maar ondertussen vooral veel zegt over ego, controle en de waarde die mensen aan kunst toekennen.
Het verhaal: kunst, bedrog en verborgen agenda’s
Centraal staat Julian Sklar, een ooit beroemde schilder die al jaren geen echt nieuw werk meer heeft afgeleverd. Zijn naam heeft nog altijd waarde, en precies daarin schuilt het probleem. Zijn onafgemaakte schilderijen vormen namelijk niet alleen een artistieke erfenis, maar ook een financiële kans. Wanneer zijn kinderen daar munt uit willen slaan, komt een plan in beweging waarin bedrog, manipulatie en eigenbelang de hoofdrol spelen.
Dat uitgangspunt levert meteen genoeg spanning op, maar gelukkig blijft de film daar niet in hangen. The Christopherswil niet alleen slim zijn in plot, maar ook in wat eronder ligt. De film stelt vragen over wie zeggenschap heeft over kunst, over wat authenticiteit nog betekent wanneer geld het gesprek overneemt, en over de manier waarop familiebanden onder druk komen te staan zodra er iets te verdienen valt.
Steven Soderbergh kiest voor beheersing boven spektakel
Steven Soderbergh hoeft al lang niet meer te bewijzen dat hij een van de meest veelzijdige regisseurs van zijn generatie is, maar met The Christophers laat hij opnieuw zien hoe soepel hij van toon kan wisselen. Dit is geen grote, uitbundige film die zichzelf voortdurend onder de aandacht brengt. Juist het omgekeerde. Soderbergh houdt alles opvallend gecontroleerd en dat werkt in het voordeel van de film.
Hij geeft scènes de ruimte om te ademen, vertrouwt op de spanningen tussen personages en kiest eerder voor droge scherpte dan voor nadrukkelijke dramatiek. Daardoor voelt The Christophers volwassen en zelfverzekerd. De film weet precies wanneer hij grappig moet zijn, wanneer hij moet prikken en wanneer hij gewoon stil genoeg moet blijven om een scène echt te laten landen.
Ian McKellen draagt de film met klasse
Als The Christophers echt ergens volledig overtuigt, dan is het bij Ian McKellen. Zijn Julian Sklar is een personage dat makkelijk had kunnen ontaarden in een karikatuur van de lastige oude kunstenaar, maar McKellen maakt er iets veel rijkers van. Hij is geestig, irritant, briljant, koppig en kwetsbaar, vaak allemaal tegelijk.
Wat zijn spel zo sterk maakt, is dat hij Julian nooit reduceert tot alleen zijn scherpe tong of zijn grote ego. Onder al dat gepraat en geprikkel zit een man die zijn grip op de wereld niet wil verliezen. Dat maakt hem niet altijd sympathiek, maar wel constant interessant.
Michaela Coel vormt een sterk tegengewicht. Zij speelt veel ingehoudener, maar juist dat zorgt voor spanning. Waar McKellen de ruimte vult met woorden en aanwezigheid, brengt Coel rust, observatie en onderhuidse weerstand. Samen tillen ze de film naar een hoger niveau.
De sfeer: stijlvol, wrang en licht melancholisch
Een van de sterkste kwaliteiten van The Christophers is de sfeer. De film voelt tegelijk elegant en rommelig, alsof alles op het punt staat uit elkaar te vallen, maar dan wel in een huis vol dure schilderijen en opgekropte frustraties. De setting ademt geschiedenis, falen, ambitie en half afgemaakte levensprojecten. Dat geeft de film een bijna tastbare textuur.
Soderbergh maakt daar slim gebruik van. Zonder de film visueel opzichtig te maken, weet hij een wereld neer te zetten die past bij het verhaal. Alles voelt net iets versleten, net iets te geladen, net iets te persoonlijk om nog alleen decor te zijn. Dat helpt enorm om de film zijn eigen karakter te geven.
Pluspunten en minpunten
Er is veel om van te houden in The Christophers. De film is slim geschreven, uitstekend gespeeld en durft klein te blijven zonder onbelangrijk te voelen. Vooral de thematische laag over kunst en eigenaarschap geeft het verhaal extra gewicht.
Tegelijk is dit ook een film die bewust afstand bewaart. Wie op zoek is naar een bijtende satire of een thriller met hoog tempo, kan hier wat minder makkelijk inkomen. The Christophers kiest vaker voor subtiele verschuivingen dan voor grote explosies. Dat maakt de film interessanter, maar voor sommige kijkers misschien ook wat minder direct meeslepend.
Conclusie: een film die blijft hangen
Bij Panda Bytes waarderen we films die hun publiek serieus nemen, en The Christophers is daar een mooi voorbeeld van. Dit is geen luidruchtige publieksfilm die op elke scène applaus probeert af te dwingen. In plaats daarvan krijg je een scherpe, stijlvolle en uitstekend geacteerde film die rustig zijn wereld opbouwt en je daarna met meer achterlaat dan je vooraf misschien verwachtte.
The Christophers is een intelligente film over kunst, familie, ego en controle, met een glansrol voor Ian McKellen en een regisseur die precies weet hoe hij spanning en karakter moet doseren. Niet voor iedereen even uitbundig of direct, maar voor kijkers die houden van volwassen cinema absoluut de moeite waard.
Eindoordeel van Panda Bytes: 8/10
