Films die zonken naast Titanic, maar vandaag verrassend blijven drijven
Inleiding: 1997, het jaar waarin alles moest wijken voor één schip
1997 werd volledig opgeslokt door Titanic. De film was overal. In de bioscoop. In de media. In de hitlijsten. In je hoofd. James Cameron bouwde niet alleen een schip, maar ook een cultureel monument dat maandenlang alle aandacht opslokte.
Dat had een keerzijde. Veel andere films kregen simpelweg geen zuurstof. Zelfs dure producties met grote namen verdwenen geruisloos uit de zalen. Sommige flopten omdat ze slecht waren, andere omdat ze te vreemd waren, of omdat niemand ze durfde te verkopen naast een onzinkbare megahit.
En toch zijn juist die films vandaag fascinerend. Ze vertellen het verhaal van een Hollywood dat te groot dacht, te veel durfde, of net naast de smaak van het publiek zat.
Bij Panda Bytes graven we die films graag op. Hier is onze liefdevolle selectie van de Top 7 Grootste Flops van 1997 die tóch leuk zijn.
Neon, ijsharten en de film die superhelden bijna doodde
De verwachtingen
Na het succes van Batman Forever wilde Warner Bros het groter, kleurrijker en commerciëler aanpakken. Meer humor. Meer gadgets. Meer speelgoed. George Clooney nam de cape over en Arnold Schwarzenegger werd Mr. Freeze.
Het moest een familievriendelijke knaller worden.
De realiteit
Het werd een circus. IJspun-grappen, overacting, felle kleuren en beruchte Bat-nipples. Critici waren genadeloos en het publiek haakte af. De film werd een symbool van hoe het níét moest.
Waarom tóch leuk
Omdat het pure camp is. Alles is overdreven, schaamteloos en consequent fout. Schwarzenegger levert ijsgrappen alsof hij auditie doet voor een kerstshow en Uma Thurman geniet zichtbaar als Poison Ivy.
Kijk dit niet als Batman film, maar als stripboek parodie en je hebt een geweldige avond.
2. Waterworld
Niet uit 1997 opgenomen, maar in 1997 definitief gerehabiliteerd
(Ja, officieel 1995, maar pas écht herontdekt en herwaardeerd in 1997 door thuisvideo en tv. En hij hoort hier.)
De verwachtingen
Kevin Costner op het hoogtepunt van zijn roem. Een post-apocalyptische wereld op zee. Het duurste project ooit op dat moment. Het moest een nieuw episch tijdperk inluiden.
De realiteit
Productieproblemen, uitgelopen budgetten en negatieve pers maakten de film al tot flop voordat hij uitkwam. In de bioscoop stelde hij teleur.
Waarom tóch leuk
Omdat het wereldbouw heeft. Omdat de stunts echt zijn. Omdat de film zichzelf serieus neemt en daarin consequent is. Waterworld is ruw, avontuurlijk en verrassend meeslepend.
Een film die door de jaren heen langzaam zijn publiek vond.
3. The Postman
Kevin Costner, brieven en een Amerikaans epos dat te groot werd
De verwachtingen
Costner probeerde opnieuw een episch verhaal te vertellen over hoop, gemeenschap en beschaving na de apocalyps. Het moest inspirerend zijn, groots en menselijk.
De realiteit
De film was lang, zwaar en te serieus voor het publiek. Critici noemden het pretentieus en de boxoffice bleef ver achter.
Waarom tóch leuk
Omdat het oprecht is. Costner gelooft in het verhaal en dat voel je. De thema’s over communicatie, vertrouwen en wederopbouw zijn vandaag verrassend relevant.
Het is geen strakke film, maar wel een eerlijke.
4. Spawn
Stripboek duisternis vóórdat Hollywood wist hoe dat moest
De verwachtingen
De populaire Image Comics-held kreeg zijn eerste film. Duister, gewelddadig en visueel vernieuwend. Fans hoopten op een serieuze stripverfilming.
De realiteit
De CGI was wisselend, het verhaal rommelig en de studio durfde niet volledig voor duisternis te gaan. De film flopte en kreeg gemengde reacties.
Waarom tóch leuk
Omdat het sfeer heeft. De soundtrack is legendarisch, de toon donker en de ambitie voelbaar. John Leguizamo als clown is ronduit onvergetelijk.
Spawn voelt als een prototype van wat superhelden films later zouden durven zijn.
5. Event Horizon
Horror in de ruimte die zijn tijd vooruit was
De verwachtingen
Een sciencefiction-horrorfilm over een ruimteschip dat terugkeert uit een andere dimensie. Met Sam Neill en Laurence Fishburne leek het een solide genreproject.
De realiteit
Het publiek was niet klaar voor deze duistere, nihilistische toon. De film werd als te eng en te extreem ervaren en flopte aan de kassa.
Waarom tóch leuk
Omdat het keihard is. De sfeer is intens, het concept angstaanjagend en de beelden blijven hangen. Vandaag wordt Event Horizon gezien als cultklassieker.
Een horrorfilm die durfde waar anderen terugdeinsden.
6. Starship Troopers
Satire die werd aangezien voor wat hij bekritiseerde
De verwachtingen
Een spectaculaire sci-fi actiefilm over soldaten die vechten tegen buitenaardse insecten. Grote gevechten. Jong cast. Veel explosies.
De realiteit
Veel kijkers zagen de satire niet. Critici dachten dat de film fascisme verheerlijkte in plaats van belachelijk maakte. De film presteerde ondermaats.
Waarom tóch leuk
Omdat het geniaal is. Paul Verhoevens satire is messcherp, de actie spectaculair en de ironie gelaagd. Vandaag wordt de film terecht gezien als meesterwerk.
Een flop die uiteindelijk won.
7. Alien Resurrection
Een vreemde, natte en speelse afsluiter van een iconische reeks
De verwachtingen
De vierde Alien-film moest de franchise nieuw leven inblazen. Met Sigourney Weaver terug en een Franse regisseur met een eigen stijl.
De realiteit
De toon was te vreemd, te humoristisch en te afwijkend. Fans waren verdeeld en de film bracht minder op dan gehoopt.
Waarom tóch leuk
Omdat hij durft te spelen. De film is visueel interessant, heeft zwarte humor en introduceert bizarre ideeën. Weaver heeft zichtbaar plezier en dat werkt aanstekelijk.
Geen klassieke Alien, maar wel een memorabele.
Waarom 1997 zo’n fascinerend flopjaar was
1997 was het jaar van overdaad en contrast:
Eén megahit slokte alles op
Studio’s dachten groter altijd beter was
Genres zochten hun grenzen
Satire werd niet altijd herkend
Donkerdere films kwamen te vroeg
Dat leverde films op die destijds sneuvelden, maar vandaag juist interessant zijn.
Het plezier van terugkijken
Deze films voelen als tijdcapsules. Je ziet een industrie zoeken, proberen, falen en soms per ongeluk iets bijzonders maken.
Flops zijn geen mislukkingen. Ze zijn experimenten zonder vangnet.
Conclusie: 1997 was meedogenloos, maar rijk
Tussen ijsbergen en sterren lagen films die het publiek misten, maar de moeite waard bleken. Bij Panda Bytes geloven we dat cinema juist leeft in die rafelranden.
Want wie alleen naar winnaars kijkt, mist de mooiste verhalen.
Jouw beurt
Welke flop uit 1997 verdedig jij met passie? Ben jij een Starship Troopers-fan van het eerste uur? Vind jij Batman & Robin heerlijk fout? Of heb je een zwak voor Event Horizon?
Laat het ons weten. Deze gesprekken maken Panda Bytes levend.
Panda Bytes
Waar zelfs een flop uit het Titanic-jaar blijft drijven.
