Films die verloren in de schaduw van reuzen, maar vandaag heerlijk herontdekt worden
Inleiding: 1998, het jaar van spektakel, sentiment en studio-overmoed
1998 was een jaar van uitersten. Aan de ene kant hadden we wereldwijde megahits als Titanic (die nog steeds zalen leegzoog), Saving Private Ryan, The Truman Show, Armageddon en Blade. Films die cultureel gewicht kregen en het gesprek bepaalden.
Aan de andere kant was 1998 ook het jaar waarin Hollywood compleet doorsloeg in “groter is beter”. Meer CGI. Meer sterren. Meer lawaai. Studio’s wedden op het idee dat een bekend concept of een grote naam automatisch publiek betekende.
Dat bleek niet altijd zo te zijn.
Tussen al dat bombast sneuvelden films die te ambitieus waren, te eigenwijs, te laat kwamen of simpelweg niet begrepen werden. Films die het op papier allemaal hadden, maar in de praktijk hun publiek niet vonden.
En juist dát maakt ze vandaag zo leuk.
Bij Panda Bytes houden we van films die nét niet werken. Omdat ze menselijk zijn. Omdat ze iets proberen. Omdat ze falen met overtuiging. Daarom presenteren we met plezier de Top 7 Grootste Flops van 1998 die tóch leuk zijn.
1. Godzilla
Hollywoods grootste hagedis met een identiteitscrisis
De verwachtingen
Een Amerikaanse herinterpretatie van de Japanse filmlegende. Roland Emmerich, net vers van Independence Day, kreeg carte blanche. Enorm budget. Grote marketingcampagne. Godzilla moest opnieuw een wereldbedreigend icoon worden.
De realiteit
Fans waren woedend. Deze Godzilla voelde niet als Godzilla. Geen mythische kracht, geen symboliek, maar een opgevoerde dinosaurus die wegvlucht voor raketten. Critici sabelden de film neer en het publiek haakte snel af.
Waarom tóch leuk
Omdat het een heerlijke jaren-negentig rampenfilm is. De vernietiging van New York is groots opgezet, de soundtrack pompt adrenaline en Jean Reno steelt elke scène met droogkomische flair.
Zie het niet als Godzilla, maar als Emmerichs monsterfilm, en je hebt prima vermaak.
2. The Avengers
Niet die Avengers, maar een stijlvolle spionnen flater
De verwachtingen
Een bioscoopversie van de Britse tv-serie uit de jaren zestig. Ralph Fiennes en Uma Thurman als stijlvolle spionnen. Sean Connery als schurk. Het moest een hippe, ironische blockbuster worden.
De realiteit
De film werd volledig hergemonteerd na slechte testvertoningen. Het verhaal werd onsamenhangend, personages verloren motivatie en de toon was niet meer te volgen. De film flopte hard.
Waarom tóch leuk
Omdat het visueel fascinerend is. De kostuums zijn fantastisch, de sets absurd en Connery speelt alsof hij zich kostelijk vermaakt. Het is camp, surrealistisch en compleet ontspoord.
Een curiosum dat leuker wordt naarmate je minder probeert te begrijpen.
3. Sphere
Diepzeethriller met grote namen en existentiële vragen
De verwachtingen
Gebaseerd op het boek van Michael Crichton. Barry Levinson regisseerde. Met Dustin Hoffman, Sharon Stone en Samuel L. Jackson leek succes verzekerd. Het verhaal over een mysterieus object diep op de oceaanbodem klonk spannend en intelligent.
De realiteit
De film was traag en zwaar. Het publiek verwachtte actie, maar kreeg filosofie en paranoia. De spanning werkte niet voor iedereen en de film bracht te weinig op.
Waarom tóch leuk
Omdat de sfeer beklemmend is. De oceaan voelt dreigend, de claustrofobie werkt en de vragen over angst en macht zijn intrigerend. Het is geen snelle thriller, maar wel een nadenk film met sterke acteurs.
4. Dark City
Een meesterwerk dat verdronk in marketingchaos
De verwachtingen
Een duistere sciencefictionfilm over een stad die elke nacht verandert. Alex Proyas, vers van The Crow, kreeg de kans om iets origineels te maken.
De realiteit
De marketing wist niet hoe de film verkocht moest worden. Het publiek bleef weg. Financieel werd het een flop.
Waarom tóch leuk
Omdat het briljant is. De visuele stijl is adembenemend, het verhaal filosofisch en de sfeer hypnotiserend. Dark Citywordt nu gezien als een van de beste sciencefictionfilms ooit.
Een schoolvoorbeeld van een flop die eigenlijk een klassieker was.
5. Deep Impact
De ingetogen broer van Armageddon die werd genegeerd
De verwachtingen
Een serieuze rampenfilm over een naderende komeet. Focus op menselijke verhalen, niet alleen spektakel. Met Morgan Freeman als president leek dit een waardige blockbuster.
De realiteit
Omdat Armageddon tegelijk in de bioscoop draaide en veel luidruchtiger was, verloor Deep Impact de strijd om aandacht. Financieel bleef het achter.
Waarom tóch leuk
Omdat het emotioneel werkt. De film neemt zijn personages serieus, de dreiging voelt echt en sommige scènes zijn oprecht ontroerend. Het is rampencinema met een ziel.
6. Snake Eyes
Brian De Palma speelt met vorm, het publiek raakte de draad kwijt
De verwachtingen
Een thriller die opent met een lange, virtuoze one-take. Nicolas Cage als corrupte agent in een stadion vol spanning. Het moest stijlvol en intens worden.
De realiteit
Na een sterke start zakt het verhaal in. Het publiek voelde zich bedrogen en de film haalde zijn budget niet terug.
Waarom tóch leuk
Omdat De Palma’s regie briljant is. De camera beweegt, observeert en speelt. Cage is op dreef en de setting is uniek. Zelfs met een zwakker tweede deel blijft het een film die je blijft kijken.
7. Small Soldiers
Speelgoed, satire en verrassend scherpe ondertoon
De verwachtingen
Een familiefilm over speelgoed dat tot leven komt. Met Joe Dante aan het roer en een sterke stemmencast moest dit een nieuwe klassieker worden.
De realiteit
De film was te gewelddadig en satirisch voor kinderen, te kinderlijk voor volwassenen. De marketing faalde en de film presteerde ondermaats.
Waarom tóch leuk
Omdat het slimmer is dan je denkt. De satire op militarisme, consumentisme en technologie is scherp. De humor werkt en de actie is inventief.
Een onderschatte film met een venijnige bite.
Waarom 1998 zulke interessante flops opleverde
1998 was een jaar van overdaad. Studio’s dachten dat spektakel alles kon oplossen. Maar het publiek wilde óók emotie, logica en verrassing.
De flops van dit jaar laten zien:
hoe marketing films kan maken of breken
hoe concurrentie zelfs goede films kan verpletteren
hoe originele ideeën soms tijd nodig hebben
Veel films uit 1998 waren niet slecht, maar verkeerd begrepen.
Het plezier van herontdekken
Films als Dark City en Small Soldiers laten zien dat tijd een vriend kan zijn. Wat ooit flopte, kan later bloeien. Zonder boxoffice-druk kijk je vrijer. En dan zie je ineens de schoonheid.
Flops zijn geen mislukkingen. Ze zijn vertraagde successen.
Conclusie: 1998 was chaotisch en daardoor prachtig
1998 gaf ons klassiekers en missers. Maar juist die missers vertellen het verhaal van een industrie die zichzelf probeerde te overtreffen.
Bij Panda Bytes houden we van die pogingen. Van de lef. Van de chaos. Van het falen met stijl.
Jouw beurt
Welke flop uit 1998 verdedig jij met passie? Vind jij Godzilla leuker dan je durft toe te geven? Ben jij een Dark City-evangelist? Of heb je een zwak voor Small Soldiers?
Laat het ons weten. Deze gesprekken zijn de brandstof van Panda Bytes.
