Inleiding: Verhoeven is geen regisseur – hij is een genre op zich Er zijn regisseurs die je verrassen. En dan heb je Paul Verhoeven: een regisseur die je opzettelijk uit je stoel probeert te schoppen, met je emoties speelt als een DJ op een technofeest en daarna een spiegel voorhoudt
Introductie: “Soms moet je even terug in de tijd om te beseffen hoe ver je bent gekomen… en hoe briljant sommige dingen toen al waren.” – Panda Bytes Er zijn jaren waarin alles lijkt te kloppen. 1987 was zo’n jaar. De muur stond nog overeind, de walkman was heilig, en
Introductie: Sommige acteurs hebben dat ongrijpbare iets. Een sprankel die het scherm oplicht zodra ze in beeld komen. Poppy Drayton is zo’n zeldzame verschijning. Met haar sprookjesachtige uitstraling, maar ook een stevige portie acteertalent, heeft ze zich de afgelopen jaren opgewerkt tot een geliefd gezicht in het fantasy- en dramagenre.
Een cinematografische reis door geschiedenis, pijn en menselijke kracht Er zijn films die je entertainen, en er zijn films die je veranderen. Als je 12 Years a Slavehebt gezien, dan weet je dat het tot die laatste categorie behoort. Het is geen comfortabele film, maar een noodzakelijk verhaal. Eentje die
Het VHS-tijdperk gaf ons meer dan alleen stoffige videotheekherinneringen. In een jaar waarin Ronald Reagan het witte huis regeerde, Crocodile Dundee plotseling cool was, en “Take On Me” nog steeds in onze oren echode, kwamen er een paar films uit die níet meteen in de annalen van de filmgeschiedenis belandden.
Waarom deze actrice generatie na generatie weet te raken Saoirse Ronan. Een naam die je misschien ooit stuntelend uitsprak (tip: het is Sersja), maar die je filmhart sindsdien nooit meer heeft losgelaten. Ze brak door als kindster in Atonement, werd tieneridool in Hanna, en groeide moeiteloos uit tot een icoon
Vergeten meesterwerken, obscure pareltjes en één havik met een synth-soundtrack We schrijven 1985. De kapsels waren hoog, de jeans zuurgewassen en als je een film wilde kijken, moest je hopen dat niemand het videobandje had teruggespoeld naar halverwege. Het was een tijd waarin blockbusters zoals Back to the Future en
Als deze film je bij de keel greep, dan móét je deze ook gezien hebben Heb je Hallow Road gekeken, op het puntje van je stoel gezeten en na afloop even stil voor je uit gestaard? Dan zit je hier goed. Films zoals deze — broeierig, psychologisch intens en cinematografisch
Introductie: Goodfellas is geen film. Het is een ervaring, een achtbaanrit zonder veiligheidsgordel, een meesterwerk dat niet alleen de misdaadfilm herdefinieerde, maar ook onze kijk op het Amerikaanse droom-narratief. En als je ‘m eenmaal gezien hebt, is er geen weg terug. Je wil meer. Meer verhalen over macht, loyaliteit, corruptie
Introductie: Er zijn jaren die als magisch aanvoelen in de filmgeschiedenis. 1994? Absoluut. 1977? Zonder twijfel. Maar 1984? Die krijgt zelden de liefde die het verdient. En dat is jammer, want 1984 was eigenlijk een waanzinnig jaar. Niet alleen omdat George Orwell er een dystopie van maakte (waar de werkelijkheid
