Review inleiding: onze kijk op Luc Bessons Dracula
Deze review van Dracula (2026) laat meteen één ding zien: Luc Besson heeft geen interesse in een standaard vampieren film. In plaats van pure horror krijgen wij een uitgesponnen, romantische tragedie waarin liefde, verlies en obsessie centraal staan. Het resultaat is een film die soms betovert, soms bevreemdt, maar zelden onverschillig laat. In deze review analyseren wij hoe Besson het eeuwenoude verhaal naar zijn hand zet en waarom vooral Caleb Landry Jones de film naar zich toe trekt.
Bij Panda Bytes kijken wij niet alleen naar wat een film vertelt, maar vooral naar hoe en waarom hij blijft hangen nadat de aftiteling is afgelopen.
Het verhaal van Dracula (2026): liefde als motor van eeuwige verdoemenis
Het verhaal begint in de vijftiende eeuw. Een prins verliest zijn vrouw en keert zich in zijn wanhoop af van God. Die ene beslissing vormt het morele en emotionele fundament van de film. Zijn straf is geen onmiddellijke dood, maar een eindeloos bestaan als Dracula. Eeuwenlang zwerft hij door de geschiedenis, gedreven door één verlangen: zijn verloren liefde terugvinden.
Deze Dracula is minder roofdier en meer rouwende ziel. Zijn daden komen voort uit gemis, niet uit honger. Bekende personages uit het klassieke verhaal, zoals Jonathan Harker, functioneren vooral als schakels die Dracula de ruimte geven zijn eigen verhaal te vertellen. De kern blijft zijn relatie met Mina, de moderne incarnatie van zijn gestorven geliefde Elisabeta.
Caleb Landry Jones: een Dracula die alles opslokt
In deze review kunnen wij niet om Caleb Landry Jones heen. Zijn vertolking is intens, lichamelijk en soms bewust overdreven. Hij speelt Dracula als een man die gevangen zit tussen mens en monster, tussen devotie en waanzin. Zijn blik is vaak indringender dan zijn woorden. Stiltes voelen geladen, bewegingen bijna choreografisch.
Sommige scènes neigen naar het absurde, met expressieve lichaamstaal en onverwachte speelsheid. Toch werkt het meestal, omdat Jones zich volledig committeert. Wanneer hij op het scherm is, heeft de film een energie die elders soms ontbreekt.
Bijrollen en personages: sterke ideeën, wisselende uitwerking
Zoë Bleu speelt zowel Mina als Elisabeta, maar haar personage blijft te vaak reactief. In een tijd waarin vrouwelijke personages steeds meer autonomie krijgen, voelt deze rol ouderwets. Mina is vooral object van verlangen, niet de drijvende kracht van het verhaal.
Christoph Waltz verschijnt als een priester die geloof en wetenschap probeert te verenigen. Zijn benadering van vampirisme is rationeel en spiritueel tegelijk. Het idee is interessant, maar zijn rol krijgt te weinig schermtijd om echt gewicht te hebben binnen het grotere geheel.
Regie en structuur: bewust chaotisch en emotioneel
Luc Besson vertelt het verhaal niet chronologisch. Wij springen heen en weer door tijd en herinnering, wat soms verwarrend is, zeker omdat de grote verhaallijnen al bekend zijn. Toch past deze fragmentarische structuur bij het innerlijke leven van Dracula, die zelf vastzit in een eeuwige herhaling van verlies.
De film volgt grofweg een emotionele lijn: verlies leidt tot godslastering, godslastering tot de vloek, de vloek tot een eindeloze zoektocht en die zoektocht tot een onvermijdelijke confrontatie met zowel liefde als geloof. Alles draait om die cirkel van verlangen en straf.
Visuele stijl, decors en muziek
Visueel is Dracula (2026) rijk en uitgesproken. De gotische decors voelen tastbaar en doorleefd. Kastelen zijn geen lege filmsets, maar ruimtes vol geschiedenis en verval. Gargoyles nemen de rol van beschermers op zich en voegen een bijna speels element toe aan het geheel, al schiet hun acrobatische vechtstijl soms door naar camp.
Danny Elfmans muziek ondersteunt de melodramatische toon met herkenbare, emotionele thema’s. De score versterkt het gevoel van tragiek zonder de film te overheersen.
Vergelijking met eerdere Dracula-films
Hoewel de film zich presenteert als een nieuwe interpretatie, leunt hij sterk op de visuele taal van eerdere adaptaties, vooral die van Francis Ford Coppola. Kostuums, make up en zelfs Dracula’s monsterlijke verschijning roepen duidelijke associaties op. Dit voelt minder als een directe adaptatie van Bram Stokers roman en meer als een herinterpretatie van filmgeschiedenis.
Eindoordeel van deze review
Deze review van Dracula (2026) laat zien dat Luc Besson een gedurfde, maar ongelijkmatige film heeft gemaakt. De romantische insteek en theatrale overdaad zullen niet iedereen aanspreken. Sommige keuzes ondermijnen de spanning en het einde laat een wrange nasmaak achter.
Toch blijft de film hangen dankzij de compromisloze hoofdrol van Caleb Landry Jones en de uitgesproken sfeer. Dit is geen Dracula voor liefhebbers van pure horror, maar een film voor kijkers die openstaan voor emotie, melancholie en filmische excessen.
Dracula draait vanaf 6 februari 2026 in de bioscoop. Wij zijn benieuwd hoe jullie deze romantische vampier tragedie ervaren. Is dit een verfrissende herinterpretatie of een stap te ver? Deel het met ons bij Panda Bytes.
