Introductie:
In deze review van M.I.A. bespreken we waarom Peacock’s nieuwe misdaadserie tegelijk fascinerend én frustrerend is. De serie van Ozark maker Bill Dubuque mixt kartels, wraak, neon verlichte Miami nachten en opvallend veel yacht rock tot een thriller die nooit helemaal weet wat ze wil zijn. Toch schuilt er onder alle chaos een verrassend verslavende serie die vooral in de laatste afleveringen eindelijk tot leven komt.
Voor Panda Bytes duiken we diep in deze negen afleveringen tellende reeks vol geweld, familieverlies, bizarre soundtrack keuzes en personages die voortdurend balanceren tussen prestige-tv en guilty pleasure. Is M.I.A. een waardige nieuwe misdaadserie voor fans van Ozark, Narcos en Dexter? Of blijft het hangen in stijloefeningen zonder echte impact?
Waar gaat M.I.A. over?
In M.I.A. volgen we Etta Tiger Jonze, een jonge vrouw uit Key Largo die werkt in het familiebedrijf: wildlife tours over de moerassen van Florida. Achter de schermen vervoert haar familie echter drugs voor een gevaarlijk Miami kartel.
Wanneer Etta weigert mee te werken aan mensenhandel, verandert haar leven in een nachtmerrie. Haar familie wordt afgeslacht door het kartel en Etta blijft als enige over. Met een lijst van twaalf namen begint ze aan een bloedige zoektocht naar vergelding.
Dat klinkt als een explosieve premisse. Een vrouwelijke antiheld met een fotografisch geheugen die systematisch kartelleden uitschakelt in het broeierige Miami? Daar zit absoluut potentie in.
Alleen kiest M.I.A. er vreemd genoeg vaak voor om die potentie te parkeren ten gunste van zijplots, eindeloze omwegen en personages die nauwelijks indruk maken.
De grootste kracht van M.I.A.: sfeer boven logica
Wat M.I.A. overeind houdt, is stijl.
Miami ziet eruit alsof neonlicht en zweet rechtstreeks uit een Michael Mann film zijn weggelopen. De serie baadt constant in pastelkleuren, vochtige nachten, luxe jachten en morsige motel kamers.
De soundtrack helpt daar enorm bij. Opvallend genoeg speelt yacht rock een bizarre hoofdrol in de serie. Christopher Cross’ “Ride Like the Wind” en “Sailing” keren meerdere keren terug en geven de show een bijna surrealistische identiteit.
Die combinatie van geweld en zachte jaren 70 soft rock werkt veel beter dan verwacht.
De serie voelt daardoor als een mix van meerdere genres tegelijk. Enerzijds probeert M.I.A. een serieuze wraakthriller te zijn vol kartelgeweld en persoonlijke trauma’s. Anderzijds leunt de show sterk op stijlvolle Miami noir beelden en bijna ironische muziekkeuzes die soms meer doen denken aan een excentrieke misdaadsoap dan aan een traditionele thriller. Die botsing tussen harde criminaliteit, prestige drama en flamboyante sfeer maakt de serie rommelig, maar ook opvallend eigenzinnig.
Shannon Gisela als Etta: intrigerend maar te afstandelijk
Shannon Gisela draagt vrijwel de volledige serie op haar schouders. Dat doet ze degelijk, maar niet altijd overtuigend.
Etta hoort een jonge vrouw te zijn die verteerd wordt door woede, verdriet en obsessie. Alleen blijft haar emotionele intensiteit vaak opvallend vlak. Daardoor ontbreekt geregeld de urgentie die een revenge thriller nodig heeft.
Dat is frustrerend, want het personage zelf is sterk geschreven:
- Fotografisch geheugen
- Morele twijfel
- Verborgen intelligentie
- Criminele achtergrond
- Verlangen naar een normaal leven
Maar juist omdat Etta zo ingetogen blijft, sleept het middengedeelte van de serie enorm.
Soms lijkt ze meer bezig met bijbaantjes, feestjes en romantische spanning dan met haar twaalfdelige moordlijst.
Toch groeit Gisela langzaam in haar rol. Vooral in de laatste afleveringen krijgt haar personage eindelijk meer scherpte en emotionele intensiteit. Dan zien we plots de versie van Etta die de serie vanaf het begin had moeten tonen: gevaarlijk, beschadigd en bereid om steeds verder moreel af te glijden.
Het grote probleem van M.I.A.: tempo zonder richting
De eerste afleveringen zijn sterk. De laatste drie afleveringen zijn zelfs verrassend explosief.
Het probleem zit precies daartussen.
Middenstuk vol stilstand
Halverwege verandert M.I.A. in een serie die vergeten lijkt waar ze over gaat.
Plots draait alles om:
- Motel problemen
- Clubwerk
- Romantische drama
- Lange gesprekken zonder consequenties
- Kartelleden die nauwelijks bedreigend zijn
Daardoor verdwijnt de spanning compleet.
Voor een serie waarin een vrouw twaalf mensen wil vermoorden, gebeurt er soms verbazingwekkend weinig.
De serie neemt bovendien regelmatig vreemde zijwegen die nauwelijks bijdragen aan het hoofdverhaal. Sommige afleveringen voelen bijna alsof ze uit een andere show komen. Dat zorgt ervoor dat de spanningsboog voortdurend wordt onderbroken. Waar series als Ozark of Breaking Bad constant druk op hun hoofdpersonages leggen, haalt M.I.A. juist vaak de voet van het gaspedaal.
Dat gebrek aan urgentie maakt het moeilijk om emotioneel volledig betrokken te blijven.
Kartelschurken zonder charisma
Een goede misdaadserie valt of staat met sterke antagonisten.
Daar wringt het gigantisch bij M.I.A.
De kartelbroers Mateo en Samuel voelen als standaard tv schurken zonder echte identiteit. Mateo is vooral agressief en impulsief, terwijl Samuel nauwelijks meer doet dan dreigend voor zich uit kijken. De serie probeert hen complexiteit te geven, maar werkt hun motivaties amper uit.
Dat is extra jammer omdat series als Narcos, Ozark en Breaking Bad juist bewezen hoe belangrijk complexe criminelen zijn. De beste televisie schurken zijn niet alleen gevaarlijk, maar ook menselijk, slim of onvoorspelbaar. Bij M.I.A. blijven veel antagonisten hangen in oppervlakkige stereotypen.
Zelfs de gewelddadige handlanger Elias, die duidelijk intimiderend hoort te zijn, blijft opvallend vlak.
Caroline steelt bijna de show
De enige kartelfiguur die daadwerkelijk interessant wordt, is Caroline.
Zij probeert het criminele imperium wit te wassen via Miami vastgoed en voelt direct als een personage dat uit een betere serie is weggelopen.
Hier herkennen we ook duidelijk de invloed van Ozark. Denk aan financiële constructies, witwaspraktijken en criminelen die koste wat kost een schijnbaar normaal leven willen behouden.
Alleen mist M.I.A. de psychologische diepgang van Dubuques eerdere werk.
Miami voelt soms decoratief in plaats van levend
Een serie die zich zo nadrukkelijk in Miami afspeelt, moet de stad bijna als hoofdpersonage behandelen.
Daar laat M.I.A. kansen liggen.
Ja, we zien Haitiaanse gemeenschappen, Dominicaanse invloeden, lokale gerechten, nachtclubs en jachthavens. Maar de stad krijgt nooit echt een ziel.
Bij series als Miami Vice of Dexter voel je constant de hitte, decadentie en spanning van Florida. In M.I.A. blijft Miami vaak beperkt tot een stijlvolle achtergrond vol neonlichten en dure auto’s.
De serie oogt fantastisch, maar graaft zelden dieper.
Dat is opvallend, want Miami biedt juist eindeloze mogelijkheden voor een thriller als deze. De botsing tussen luxe en criminaliteit, toerisme en onderwereld, rijkdom en armoede hangt voortdurend in de lucht. M.I.A. hint daar regelmatig naar, maar werkt die thema’s nauwelijks echt uit.
Cary Elwes en de gastacteurs houden de boel levendig
Een groot deel van de vaste cast mist echte impact, maar de gastacteurs brengen geregeld energie terug.
Onder andere Cary Elwes, Mike Colter, Sonia Braga, Edward James Olmos, Paul Ben-Victor en Loretta Devine duiken op in verschillende afleveringen.
Vooral Tovah Feldshuh maakt indruk als motel baas Lena.
Lena zorgt eindelijk voor chaos
Wanneer Lena’s achtergrondverhaal centraal komt te staan, wordt M.I.A. plots veel leuker.
Zonder teveel te verklappen wordt de serie gewelddadiger, absurder en spannender. De bodycount stijgt eindelijk en de reeks krijgt een veel energieker tempo.
Hier begint M.I.A. eindelijk te begrijpen wat voor serie het eigenlijk wil zijn.
Niet een ultra-serieuze prestige-thriller.
Maar een stijlvolle, licht krankzinnige misdaadsoap met brute actie en bizarre energie.
En eerlijk? Dáár werkt het veel beter.
M.I.A. versus Ozark: de vergelijking die de serie niet wint
Omdat Bill Dubuque achter beide series zit, zal M.I.A. altijd met Ozark worden vergeleken.
Dat is onvermijdelijk.
En eerlijk is eerlijk: op vrijwel ieder belangrijk vlak legt M.I.A. het af tegen die Netflix hit.
Ozark had sterkere personages, betere spanningsopbouw, gevaarlijkere schurken en een veel consistenter tempo. Iedere aflevering voelde daar alsof alles elk moment volledig kon ontsporen.
Bij M.I.A. verdwijnt dat gevoel regelmatig.
Toch heeft de Peacock-serie iets wat Ozark soms miste: plezier.
Wanneer de serie volledig ontspoort en de absurde energie omarmt, ontstaat er een soort chaotische charme die verrassend verslavend werkt.
De finale redt bijna het seizoen
De laatste afleveringen voelen alsof een andere schrijverskamer het plots heeft overgenomen.
Ineens krijgen we hardere confrontaties, meer emotionele stakes, verrassende sterfgevallen en grotere chaos. De cliffhanger aan het einde werkt bovendien goed genoeg om interesse in een tweede seizoen te wekken.
Maar tegelijk voelt het alsof de serie daar pas eindelijk op gang komt.
Vooral de finale laat zien hoeveel potentie er eigenlijk in dit concept zat. De serie durft daar eindelijk groter, brutaler en emotioneler te worden. De actiescènes voelen scherper geregisseerd, de personages krijgen meer intensiteit en de dreiging van het kartel wordt eindelijk tastbaar.
Het maakt des te duidelijker hoe stroperig sommige eerdere afleveringen waren.
Is M.I.A. het kijken waard?
Ja, maar met kanttekeningen.
M.I.A. is geen nieuwe Ozark. Geen nieuwe Narcos. Geen nieuwe prestigehit.
Wat het wél is, is een stijlvolle Miami-thriller die soms heerlijk absurd durft te worden. De serie combineert neon-noir, karteldrama, wraakfantasieën en opvallende muziekkeuzes tot een vreemde cocktail die niet altijd werkt, maar zelden volledig saai wordt.
Wie houdt van misdaadseries vol sfeer, chaos en moreel dubieuze hoofdpersonages zal hier absoluut iets vinden om van te genieten.
Maar verwacht geen strak meesterwerk.
Conclusie van deze review van M.I.A.
In deze review kunnen we uiteindelijk niet anders concluderen dan dat M.I.A. een serie is die voortdurend balanceert tussen middelmaat en pure cult potentie.
De reeks heeft zonder twijfel problemen. Het tempo zakt regelmatig volledig in, meerdere personages blijven onderontwikkeld en de serie leunt soms te zwaar op bekende misdaadclichés. Toch zit er onder al die rommel genoeg stijl, energie en sfeer om nieuwsgierig te blijven kijken.
Vooral de combinatie van zonnig Miami, brute wraakfantasieën en onverwachte yacht rock nummers geeft M.I.A. een identiteit die anders aanvoelt dan veel andere streaming thrillers van dit moment.
Het is geen nieuwe televisierevolutie.
Maar wel precies het soort chaotische misdaadserie dat je op een regenachtige avond aanzet “voor één aflevering” en vervolgens toch bijna volledig uitkijkt.
