Review van Wuthering Heights: passie, prestige en provocatie in één film
In deze Wuthering Heights review duiken wij diep in Emerald Fennells nieuwe verfilming van Emily Brontë’s iconische roman. Dit is geen voorzichtige literaire adaptatie die braaf de bladzijden volgt. Dit is een film die zindert, schuurt en provoceert. Fennell kiest niet voor nostalgie, maar voor intensiteit. Niet voor ingetogen drama, maar voor grootse emoties die bijna uit het scherm barsten.
Het verhaal draait om Catherine Earnshaw, gespeeld door Margot Robbie, erfgename van het vervallen landgoed Wuthering Heights in het ruige Yorkshire. Wanneer haar vader een vondeling, Heathcliff, mee naar huis neemt, groeit er een band tussen de twee die evolueert van kinderlijke verbondenheid naar een allesverterende passie. Maar wanneer Catherine kiest voor zekerheid en status door te trouwen met Edgar Linton, verandert liefde in wrok. Heathcliff verdwijnt, om later terug te keren met macht, geld en een hart dat niet langer zacht klopt.
Wij bespreken in deze review waarom deze film zowel bewondering als verdeeldheid oproept.
Een visuele triomf: cinematografie, productieontwerp en muziek
Wie Wuthering Heights ziet, kan onmogelijk ontkennen dat de film technisch indrukwekkend is. De keuze voor 35mm VistaVision geeft het beeld een rijke, bijna tastbare textuur. De landschappen van Yorkshire zijn geen decorstukken, maar emotionele spiegels van de personages. Wind, modder en mist lijken deel uit te maken van het drama.
Het productieontwerp straalt decadentie en verval tegelijk uit. De interieurs van Wuthering Heights voelen beklemmend en weelderig. Fluweel, kaarslicht en schaduwen creëren een sfeer waarin verlangens nauwelijks verborgen blijven. De kostuums benadrukken lichamen zonder vulgair te worden. Het is verleidelijk, maar gecontroleerd.
De muziek van Anthony Willis versterkt die sfeer met een mix van klassieke dramatiek en subtiele moderne invloeden. Het resultaat is een anachronistische toon die verrassend goed werkt. De negentiende eeuw voelt plots dichtbij, alsof de emoties van toen identiek zijn aan die van nu. En eerlijk, liefdesverdriet blijft liefdesverdriet, of je nu in 1840 leeft of met je telefoon in bed ligt te scrollen.
Margot Robbie als Catherine: ambitie en verlangen in conflict
Margot Robbie speelt Catherine met een intrigerende balans tussen kwetsbaarheid en ambitie. Zij toont een vrouw die verscheurd wordt tussen hart en verstand. Haar keuze om met Edgar Linton te trouwen is geen simplistische daad van verraad, maar een rationele beslissing binnen een maatschappij waarin geld en status overleven betekenen.
Toch zien we in haar blikken dat die keuze haar langzaam uitholt. Robbie laat Catherine niet wegzinken in melodrama, maar geeft haar momenten van bijna koele zelfreflectie. Dat maakt haar tragischer. Zij weet wat ze opgeeft, maar doet het toch.
Jacob Elordi als Heathcliff: charisma boven duisternis
Jacob Elordi brengt een fysiek indrukwekkende Heathcliff op het scherm. Zijn aanwezigheid is magnetisch, zijn uitstraling intens. Toch ligt de nadruk vooral op zijn aantrekkingskracht en minder op de innerlijke duisternis die het personage in eerdere interpretaties typeerde.
In deze versie is Heathcliff minder een demonische antiheld en meer een object van verlangen. Zijn wraak voelt soms esthetisch gestileerd in plaats van psychologisch verankerd. Dat is een bewuste regiekeuze. Fennell lijkt geïnteresseerd in de mythe van Heathcliff als fantasiefiguur, niet als diepgravend karakterportret.
Dat kan voor sommige kijkers afstand creëren. Voor anderen maakt het hem juist onweerstaanbaar.
Van jeugdige verbondenheid naar destructieve obsessie
De ontwikkeling van de relatie tussen Catherine en Heathcliff verloopt in duidelijke emotionele fases. Als kinderen delen zij een bijna instinctieve verbondenheid. Ze herkennen iets wilds en eenzaams in elkaar. Wanneer ze ouder worden, slaat die verbondenheid om in een fysieke en emotionele passie die nauwelijks begrensd wordt door sociale conventies.
Catherines beslissing om Heathcliff af te wijzen ten gunste van een huwelijk met Edgar Linton vormt het breekpunt. Heathcliffs vertrek markeert een periode van vernedering en zelfopbouw. Wanneer hij terugkeert, is hij niet langer de afhankelijke jongen, maar een man met middelen en een plan. Zijn liefde is dan vermengd met wraakzucht. Wat ooit puur en intens was, wordt destructief en bezitterig. De film concentreert zich op deze emotionele escalatie en laat latere generaties grotendeels buiten beeld, waardoor het verhaal compacter en vuriger aanvoelt.
Een film die verdeelt maar niet onverschillig laat
In deze Wuthering Heights review kunnen wij niet om de polariserende aard van de film heen. De nadruk op sensualiteit en visuele overdaad zal niet iedereen aanspreken. Sommige kijkers zullen verlangen naar meer psychologische diepgang en meer trouw aan het bronmateriaal.
Toch is er iets bewonderenswaardigs aan een film die risico’s neemt. In een tijd waarin veel literaire adaptaties veilig en voorspelbaar blijven, kiest Fennell voor een uitgesproken visie. Zij maakt de film die zij wil maken, niet de film die iedereen verwacht.
En misschien is dat precies wat klassieke verhalen nodig hebben om relevant te blijven. Niet een museumachtige reconstructie, maar een interpretatie die discussie uitlokt. Bij Panda Bytes houden we van films die gesprekken starten aan de keukentafel, in de bioscooprij of in de groepsapp.
Conclusie van deze Wuthering Heights review
Wuthering Heights is technisch indrukwekkend, visueel verleidelijk en emotioneel intens, maar niet onomstreden. Margot Robbie levert een sterke, gelaagde Catherine af. Jacob Elordi overtuigt in charisma, al mist zijn Heathcliff soms de rauwe duisternis die het personage legendarisch maakt.
Wij zien een film die durft te kiezen voor stijl en passie boven literaire trouw. Dat maakt hem voor sommigen frustrerend en voor anderen meeslepend. Eén ding staat vast: deze adaptatie laat niemand koud.
Wat vinden jullie? Moet een klassieke roman heilig blijven, of mag een regisseur hem herschrijven met vuur en lef? De heide is groot genoeg voor meerdere interpretaties.
