Review: Girls Like Girls bewijst dat eerste liefde tijdloos blijft
Met Girls Like Girls maakt Hayley Kiyoko haar debuut als speelfilm regisseur. Deze review laat zien waarom de film meer is dan alleen een romantisch tienerdrama. Kiyoko brengt een verhaal dat draait om identiteit, kwetsbaarheid en de verwarrende intensiteit van een eerste grote liefde. Het resultaat is een oprechte coming-of-age film die vooral indruk maakt door haar eerlijkheid en sterke personages.
Voor liefhebbers van films als The Perks of Being a Wallflower, The Edge of Seventeen en The Spectacular Now is Girls Like Girls een titel die absoluut aandacht verdient.
Waar gaat Girls Like Girls over?
Het verhaal volgt Coley, een tiener die verhuist naar een klein stadje in Oregon om bij haar vervreemde vader te wonen. Ze voelt zich verloren in haar nieuwe omgeving en houdt de meeste mensen op afstand. Dat verandert wanneer ze Sonya ontmoet.
Sonya is populair, charmant en lijkt precies te weten wie ze is. Toch blijkt al snel dat ook zij worstelt met verwachtingen van anderen en onzekerheden over haar eigen toekomst. Terwijl hun band sterker wordt, groeien ook gevoelens die steeds moeilijker te negeren zijn.
De film richt zich niet op grote plotwendingen, maar op de emotionele reis van beide hoofdpersonen. Juist daardoor voelt het verhaal geloofwaardig en herkenbaar.
De jaren 2000 geven de film extra kracht
Een van de slimste keuzes van Kiyoko is het plaatsen van het verhaal in 2006. Dat zorgt niet alleen voor nostalgische details zoals iPods en instant messaging, maar versterkt ook de emoties van het verhaal.
In een tijd zonder Instagram, TikTok en constante online aanwezigheid krijgen gevoelens meer ruimte om te groeien. Een onbeantwoord bericht voelt belangrijker. Een gedeeld liedje krijgt meer betekenis. Een simpele blik kan een hele wereld aan emoties bevatten.
De setting voelt daardoor als een natuurlijk onderdeel van het verhaal en nooit als een goedkope poging om nostalgie op te roepen.
Sterke hoofdrollen tillen de film naar een hoger niveau
Maya da Costa maakt indruk als Coley. Ze speelt haar personage aanvankelijk terughoudend en gesloten, waardoor haar ontwikkeling gedurende de film extra sterk binnenkomt. Haar onzekerheden voelen echt en haar groei verloopt op een geloofwaardige manier.
Ook Myra Molloy overtuigt als Sonya. Ze brengt een aantrekkelijke combinatie van zelfvertrouwen en kwetsbaarheid naar het scherm. Daardoor wordt Sonya veel meer dan het stereotype populaire meisje dat we al zo vaak hebben gezien.
Samen vormen ze het emotionele hart van de film. Hun chemie is overtuigend en zorgt ervoor dat de romantische verhaallijn nergens geforceerd aanvoelt.
Zach Braff zorgt voor extra emotionele diepgang
Naast het liefdesverhaal speelt ook de relatie tussen Coley en haar vader een belangrijke rol. Zach Braff vertolkt Curtis als een man die probeert een beschadigde band met zijn dochter te herstellen.
Die verhaallijn voegt een volwassen laag toe aan de film. Het laat zien dat opgroeien niet alleen draait om romantiek, maar ook om familie, vergeving en communicatie. De scènes tussen Coley en haar vader behoren tot de meest oprechte momenten van de film.
Hayley Kiyoko toont talent als regisseur
Kiyoko’s achtergrond als muzikant is duidelijk zichtbaar. Ze begrijpt hoe muziek, stilte en beeld samen een emotie kunnen versterken. Sommige van de beste scènes bevatten nauwelijks dialoog en vertrouwen volledig op sfeer en lichaamstaal.
Dat geeft Girls Like Girls een intieme uitstraling die perfect past bij het verhaal. De film voelt persoonlijk en authentiek, alsof Kiyoko precies weet welke emoties ze wil overbrengen.
Wat werkt minder goed?
Niet alles is even vernieuwend. Er zijn momenten waarop ervaren kijkers precies kunnen voorspellen welke richting het verhaal op gaat. Ook blijven sommige bijpersonages wat oppervlakkig uitgewerkt.
Toch zijn dat relatief kleine kritiekpunten. De kracht van de film ligt niet in verrassende wendingen, maar in de manier waarop bekende emoties worden neergezet.
Eindoordeel van deze review
Girls Like Girls is een warme, gevoelige en overtuigende coming-of-age film die laat zien hoe intens eerste liefde kan zijn. Dankzij sterke acteerprestaties, een slimme tijdssetting en een regisseur die haar personages begrijpt, groeit de film uit tot veel meer dan een standaard tienerromance.
Hayley Kiyoko bewijst met haar speelfilm debuut dat ze ook achter de camera een indrukwekkende verhalenverteller is. Voor iedereen die houdt van emotionele coming-of-age verhalen met geloofwaardige personages is Girls Like Girls een aanrader.
Panda Bytes Reviewscore: 8,5/10
