Introductie:
Een aanstaand huwelijk, een ogenschijnlijk perfect stel en een onschuldig avondje met vrienden. Meer heeft regisseur Kristoffer Borgli niet nodig om in The Drama een emotionele ramp te ontketenen. Wat begint als een licht ongemakkelijke romantische komedie, verandert langzaam in een duister relatiedrama waarin ieder woord verkeerd kan vallen.
Zendaya en Robert Pattinson spelen Emma en Charlie, een verloofd stel dat nog maar enkele dagen verwijderd is van de bruiloft. Hun toekomst lijkt vast te staan, totdat Emma tijdens een gesprek iets uit haar verleden onthult. Vanaf dat moment verandert de relatie in een tijdbom. Niet alleen Charlie begint zich af te vragen met wie hij eigenlijk gaat trouwen. Ook de kijker moet voortdurend bepalen hoeveel invloed iemands verleden op het heden mag hebben.
In deze spoilerarme The Drama review bekijken we of Borgli’s ongemakkelijke zwarte komedie meer te bieden heeft dan één schokkende bekentenis.
Een romantische film die zich niet romantisch gedraagt
De eerste scènes zouden bijna uit een eigenzinnige romantische komedie kunnen komen. Charlie is een wat nerveuze Britse kunsthistoricus, terwijl Emma zelfverzekerder en moeilijker te doorgronden is. Hun eerste ontmoetingen worden met droge humor en een licht ongemakkelijke timing in beeld gebracht.
Zendaya en Robert Pattinson overtuigen snel als een stel dat al langere tijd samen is. Ze kennen elkaars gewoontes, vullen elkaars zinnen aan en hebben een eigen manier van communiceren. Toch blijft er vanaf het begin iets onder het oppervlak schuren.
Borgli presenteert hun relatie niet als een sprookje. Zelfs tijdens liefdevolle momenten lijkt de camera te zoeken naar kleine barstjes. Een blik die net te lang duurt, een grap waarop niemand goed reageert of een stilte die ongemakkelijker wordt naarmate hij langer aanhoudt.
De film gebruikt de voorbereidingen op het huwelijk als een snelkookpan. Emma en Charlie moeten locaties bekijken, eten uitkiezen, speeches voorbereiden en doen alsof ze volledig zeker zijn van hun beslissing. Ondertussen groeit de twijfel.
The Drama werd geschreven en geregisseerd door Kristoffer Borgli, die eerder met Sick of Myself en Dream Scenarioliet zien hoe graag hij ongemakkelijke situaties tot het breekpunt oprekt. De film duurt 105 minuten en werd uitgebracht door A24.
Eén bekentenis verandert alles
Het centrale conflict ontstaat tijdens een avond met Charlie’s beste vriend Mike en diens vrouw Rachel. Wat begint als een gesprek over geheimen uit het verleden, eindigt met een onthulling die Charlie volledig uit balans brengt.
We zullen de inhoud van die bekentenis hier niet verklappen. De manier waarop de film deze informatie introduceert, is namelijk een belangrijk onderdeel van de ervaring. Het is geen klein leugentje of een onschuldige jeugdfout, maar iets waardoor Charlie zijn volledige beeld van Emma opnieuw moet bekijken.
Vanaf dat moment stelt The Drama een bijzonder ongemakkelijke vraag: kun je van iemand blijven houden wanneer je iets over diens verleden ontdekt dat botst met alles waarin je gelooft?
Charlie probeert aanvankelijk rationeel te reageren. Hij stelt vragen, zoekt naar context en wil begrijpen wat Emma hem precies vertelt. Toch lukt het hem niet om de informatie los te laten. Alles wat hij over haar dacht te weten, wordt besmet door die ene onthulling.
Emma reageert op haar beurt niet zoals Charlie verwacht. Ze weigert zichzelf gemakkelijk in de rol van dader, slachtoffer of boeteling te laten plaatsen. Daardoor ontstaat geen overzichtelijk conflict waarbij één persoon duidelijk gelijk heeft.
Dat maakt de film interessant, maar ook frustrerend. Borgli wil niet vertellen wat het publiek moet denken. Hij laat zijn personages argumenteren, ontwijken, beschuldigen en zichzelf tegenspreken. De film wordt daardoor minder een traditioneel relatiedrama en meer een morele stresstest.
Zendaya speelt voortdurend met onze sympathie
Zendaya krijgt de moeilijkste rol. Emma moet charmant en liefdevol genoeg zijn om te begrijpen waarom Charlie met haar wil trouwen, maar tegelijkertijd ondoorgrondelijk genoeg blijven om twijfel te veroorzaken.
De actrice speelt haar niet als een geheimzinnig filmmonster. Emma is grappig, intelligent en soms oprecht kwetsbaar. Op andere momenten reageert ze zo afstandelijk dat je je afvraagt of Charlie haar ooit werkelijk heeft gekend.
Zendaya maakt veel gebruik van kleine veranderingen in haar gezicht en stem. Emma kan binnen enkele seconden wisselen van gekwetst naar defensief en van liefdevol naar bijna dreigend. Zelfs wanneer ze stil is, blijft moeilijk te bepalen wat er in haar hoofd omgaat.
De film vraagt het publiek voortdurend om een oordeel over haar te vormen en trekt dat oordeel vervolgens weer in twijfel. Net wanneer je denkt dat Emma onredelijk wordt behandeld, zegt of doet ze iets waardoor de situatie opnieuw kantelt.
Dat is een gewaagde keuze. Een minder sterke actrice had van Emma een afstandelijk raadsel kunnen maken. Zendaya zorgt ervoor dat er achter alle tegenstrijdigheden een mens zichtbaar blijft.
Robert Pattinson blinkt uit in langzaam instorten
Robert Pattinson krijgt als Charlie het grootste deel van de zichtbare paniek voor zijn rekening. Hij begint de film als een ietwat onhandige, maar sympathieke man die vooral bang lijkt te zijn dat er tijdens zijn huwelijks speech iets misgaat.
Na Emma’s bekentenis verandert zijn lichaamstaal volledig. Hij slaapt nauwelijks, formuleert zijn zinnen steeds voorzichtiger en raakt geobsedeerd door details die hij eerder nooit belangrijk vond.
Pattinson is bijzonder goed in personages die hun waardigheid proberen te bewaren terwijl ze vanbinnen volledig instorten. Zijn Charlie wil overkomen als een ruimdenkend en begripvol persoon. Tegelijkertijd wordt hij verteerd door angst, afkeer en onzekerheid.
De beste scènes ontstaan wanneer Charlie zijn reactie probeert uit te leggen aan anderen. Hij wil bevestigd krijgen dat zijn twijfel logisch is, maar wil niet klinken als iemand die zijn verloofde veroordeelt om iets uit een ver verleden.
Pattinson maakt die innerlijke strijd soms pijnlijk grappig. Charlie kan midden in een ernstig gesprek een onhandige opmerking maken die de situatie nog erger maakt. Zijn nerveuze energie vormt een sterk contrast met Zendaya’s veel gecontroleerdere spel.
De chemie tussen beide acteurs is daardoor niet alleen romantisch. Ze zijn vooral overtuigend als twee mensen die precies weten hoe ze elkaar kunnen troosten én verwonden.
Ongemak als belangrijkste special effect
Borgli heeft geen achtervolgingen, monsters of grote actiescènes nodig. Zijn belangrijkste wapen is ongemak. Gesprekken duren net iets te lang, personages stellen vragen waarop geen goed antwoord mogelijk is en sociale beleefdheid wordt gebruikt om vijandigheid te verbergen.
Alana Haim en Mamoudou Athie spelen Rachel en Mike, het bevriende stel dat onbedoeld bij het conflict betrokken raakt. Hun aanwezigheid maakt de situatie nog pijnlijker. Ze willen Emma en Charlie helpen, maar worden langzaam gedwongen partij te kiezen.
Vooral scènes waarin de vier personages samen aan tafel zitten, zijn sterk. Niemand weet wat er wel en niet besproken mag worden. Gewone opmerkingen over de bruiloft krijgen plotseling een dubbele betekenis.
De humor ontstaat niet doordat iemand een traditionele grap vertelt. We lachen omdat de spanning bijna ondraaglijk wordt. Vervolgens kan Borgli die lach binnen enkele seconden laten vastlopen in de keel.
Wie Dream Scenario heeft gezien, zal zijn stijl herkennen. Borgli is gefascineerd door sociale regels en door de snelheid waarmee een groep iemand kan veroordelen. In The Drama past hij die belangstelling toe op de meest intieme groep die mogelijk is: twee mensen die op het punt staan elkaar eeuwige trouw te beloven.
De film stelt grote vragen, maar beantwoordt ze niet allemaal
Het sterkste aspect van The Drama is de morele onzekerheid. Hoe eerlijk moet je tegenover je partner zijn? Heeft iemand recht op een nieuwe identiteit nadat diegene is veranderd? En kan liefde bestaan zonder volledige kennis van elkaars verleden?
De film geeft bewust geen eenvoudige antwoorden. Dat past bij het verhaal, maar zorgt er ook voor dat sommige ideeën onvoldoende worden uitgewerkt.
De bekentenis van Emma raakt aan een gevoelig en maatschappelijk beladen onderwerp. Borgli gebruikt dat onderwerp vooral om de relatie onder druk te zetten. De bredere gevolgen ervan blijven grotendeels buiten beeld.
Daardoor kan de film provocerend aanvoelen zonder altijd voldoende verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen provocatie. De onthulling is zo groot dat vrijwel ieder ander probleem automatisch kleiner wordt. Toch wil het scenario het conflict soms behandelen alsof het om een extreem ongemakkelijke versie van normale twijfels voor een huwelijk gaat.
Niet iedere kijker zal die combinatie accepteren. Sommigen zullen de film gewaagd en fascinerend vinden. Anderen zullen het gevoel krijgen dat een bijzonder zwaar onderwerp wordt gebruikt als brandstof voor zwarte humor.
Die verdeeldheid lijkt gedeeltelijk de bedoeling. The Drama wil geen geruststellende avond in de bioscoop bieden. De film wil dat kijkers na afloop discussiëren over Emma, Charlie en de grenzen van vergeving. De ontvangst was dan ook verdeeld: verschillende recensenten prezen de acteerprestaties en de ongemakkelijke toon, terwijl andere critici moeite hadden met de manier waarop het centrale onderwerp werd ingezet.
Soms dreigt het verhaal stil te vallen
Na de grote onthulling bestaat een belangrijk deel van de film uit gesprekken, ruzies en pogingen om een beslissing uit te stellen. Dat werkt vaak, maar niet altijd.
Borgli herhaalt bepaalde punten meer dan nodig is. Charlie stelt dezelfde vragen in verschillende vormen, terwijl Emma steeds opnieuw duidelijk maakt dat zij niet wil worden gereduceerd tot één moment uit haar verleden.
De herhaling past bij mensen die in een relationele crisis zitten. In werkelijkheid draaien ruzies tenslotte ook vaak rond dezelfde pijnlijke onderwerpen. Voor een film van 105 minuten voelt het middendeel echter af en toe minder scherp dan de opening.
Ook blijven de bijpersonages enigszins functioneel. Mike en Rachel zijn vooral aanwezig om de reacties van Charlie en Emma te weerspiegelen. Ze krijgen onvoldoende ruimte om buiten het centrale conflict echt tot leven te komen.
Gelukkig houden Zendaya en Pattinson de aandacht vast. Zelfs wanneer het scenario rondjes draait, blijft het interessant om te zien hoe hun houding tegenover elkaar verandert.
Geen gewone romantische komedie
De marketing en aanwezigheid van twee grote filmsterren kunnen de indruk wekken dat The Drama een vreemde maar toegankelijke romantische komedie is. Dat is slechts gedeeltelijk waar.
Er zijn grappige scènes en de film gebruikt bekende onderdelen van het genre. We krijgen een ontmoeting, een verliefdheid, een verloving en de voorbereidingen op een bruiloft. Borgli gebruikt die elementen echter vooral om ze vervolgens uit elkaar te trekken.
Dit is geen verhaal over twee mensen die een misverstand moeten oplossen voordat ze elkaar bij het altaar ontmoeten. Het is een film over de mogelijkheid dat liefde niet bestand is tegen volledige eerlijkheid.
De romantiek wordt daardoor steeds ongemakkelijker. Liefde biedt geen bescherming tegen wat Emma heeft verteld. Sterker nog: juist doordat Charlie zoveel van haar houdt, komt de onthulling harder aan.
Conclusie van onze The Drama review
The Drama is een vreemde, uitdagende en bewust onaangename film. Kristoffer Borgli begint met de ingrediënten van een romantische komedie, maar verandert het verhaal langzaam in een psychologische confrontatie over geheimen, identiteit en vergeving.
Niet alle keuzes werken even goed. Het scenario gebruikt een extreem gevoelig onderwerp zonder alle maatschappelijke gevolgen daarvan volledig te onderzoeken. Ook verliest het verhaal in het middendeel soms aan momentum.
Toch is het moeilijk om de film zomaar van je af te zetten. Dat komt vooral door Zendaya en Robert Pattinson. Zendaya houdt Emma voortdurend onvoorspelbaar, terwijl Pattinson op meesterlijke wijze laat zien hoe Charlie langzaam door zijn eigen twijfel wordt opgegeten.
Samen maken ze van een liefdevolle relatie een ongemakkelijke tijdbom. Je ziet de ontploffing dichterbij komen, maar weet nooit precies wie de lont heeft aangestoken.
The Drama is daarmee geen romantische film voor een ontspannen avond. Het is een film voor kijkers die na afloop nog uren willen discussiëren over wie er gelijk had, wat ze zelf zouden doen en of liefde werkelijk alles kan overleven.
Beoordeling: 7,5/10
