Vijf films die dezelfde zenuw raken Wie 28 Years Later: The Bone Temple heeft gezien, blijft niet alleen achter met beelden van verval en geweld, maar vooral met vragen. Over geloof. Over menselijkheid. Over wat er gebeurt als structuren verdwijnen en mensen zelf betekenis moeten kneden uit angst en wanhoop. Bij
Introductie: Niet elk filmjaar voelt meteen helder. 2023 was zo’n jaar waarin veel films bij hun release indruk maakten, maar pas later echt bleven hangen. Niet omdat ze groots of spectaculair waren, maar omdat ze onderhuids werkten. Films die bij een eerste kijkbeurt misschien verwarrend, afstandelijk of juist te eenvoudig leken,
Introductie: 1993 was een filmjaar waarin de werkelijkheid zich niet liet wegduwen door spektakel. Ja, we kregen dinosaurussen in Jurassic Park en adrenaline in The Fugitive, maar juist daartegenover stonden films die diep ademhaalden en recht in het gezicht keken van geschiedenis, trauma en morele verantwoordelijkheid. Waargebeurde verhalen kregen ruimte om
Introductie: Peter Dinklage is een acteur die je niet negeert. Niet omdat hij schreeuwt om aandacht, maar juist omdat hij met minimale middelen maximale indruk maakt. Zijn carrière is een boeiende mix van scherpe keuzes, gedurfde rollen en af en toe een misstap die zelfs zijn talent niet volledig kan
Introductie: Wie Dead Man’s Wire heeft gezien, blijft niet achter met adrenaline, maar met vragen. Over macht, media, woede, ongelijkheid en hoe snel een individu kan ontsporen wanneer systemen weigeren te luisteren. Dat soort films laat je niet los tijdens de aftiteling. Ze nestelen zich ergens tussen je ribben en duiken
Introductie: Sommige films laten je niet meteen los wanneer de aftiteling begint. Ze blijven hangen in je hoofd, als een gesprek dat je later nog eens wilt overdoen. Soul on Fire is zo’n film. Emotioneel, introspectief en soms zwaar op de hand, maar altijd oprecht in zijn zoektocht naar betekenis. Voor
Films die verloren in de schaduw van reuzen, maar vandaag heerlijk herontdekt worden Inleiding: 1998, het jaar van spektakel, sentiment en studio-overmoed 1998 was een jaar van uitersten. Aan de ene kant hadden we wereldwijde megahits als Titanic (die nog steeds zalen leegzoog), Saving Private Ryan, The Truman Show, Armageddon en Blade.
Introductie: Wie Greenland 2: Migration heeft gezien, weet dat het hier niet alleen draait om vallende brokstukken of instortende beschavingen. Het gaat om mensen. Om families die proberen mens te blijven terwijl de wereld dat steeds moeilijker maakt. Voor wie na deze film met dat typische lege gevoel achterblijft en denkt
Introductie: Niet elke film is gemaakt om je meteen te overtuigen. Sommige films fluisteren waar andere schreeuwen. Ze laten ruimte, stellen zich afwachtend op en vertrouwen erop dat je ooit terugkomt. Misschien uit nieuwsgierigheid, misschien omdat er iets bleef knagen. En precies daar, bij die tweede kijkbeurt, laten ze pas
Films die zonken naast Titanic, maar vandaag verrassend blijven drijven Inleiding: 1997, het jaar waarin alles moest wijken voor één schip 1997 werd volledig opgeslokt door Titanic. De film was overal. In de bioscoop. In de media. In de hitlijsten. In je hoofd. James Cameron bouwde niet alleen een schip,
