Introductie: Heb je na Scream 7 nog zin om het licht even aan te laten ’s avonds? Dan zit je goed. In deze lijst verzamelen we tien horrorfilms die qua toon, thematiek of meta knipoog in dezelfde hoek zitten als het nieuwste hoofdstuk rond Ghostface. We blijven netjes binnen hetzelfde medium,
Introductie: Sommige films uit 2014 maakten meteen indruk. Andere riepen discussie op. Te ambitieus, te vaag, te lang, te stil. Maar zoals dat vaak gaat met cinema die iets durft, blijkt de echte waarde soms pas later. Wanneer de verwachtingen zijn verdwenen en de verrassing geen rol meer speelt, ontstaat ruimte
Psychologische spanning, morele duisternis en personages die onder je huid kruipen Sommige films zijn niet alleen spannend, maar blijven ook nazinderen lang nadat de aftiteling is afgelopen. The Silence of the Lambs (1991) is zo’n zeldzame thriller die horror, psychologie en karakterontwikkeling naadloos samenbrengt. Het is geen simpele jacht op een
Koude perfectie, morele chaos en de kunst van controle Er zijn regisseurs die verhalen vertellen. En er zijn regisseurs die werelden construeren waarin je als kijker gevangen raakt. David Fincher behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Zijn films voelen als zorgvuldig ontworpen mechanismen: strak gemonteerd, visueel gecontroleerd en doordrenkt
Een Brit met klasse en onderhuidse kracht zijn werk blijft hangen Sommige acteurs herken je meteen. Niet omdat ze altijd de hoofdrol spelen, maar omdat ze elke scène waarin ze verschijnen nét iets meer gewicht geven. Rory Kinnear is zo’n acteur. Een Brit met klasse, precisie en een onderhuidse intensiteit
Introductie: Wie na The Bluff nog zit na te trillen van zwaardgevechten, kruitdamp en morele dilemma’s, snappen wij volledig. Soms heb je van die films die je niet rustig loslaten. Je zit nog met een kop thee op de bank, maar in je hoofd hoor je nog steeds staal tegen staal
Introductie: 1984 wordt vaak herinnerd om dystopische fictie en commerciële hits, maar het was ook een sterk jaar voor waargebeurde en historisch geïnspireerde cinema. Filmmakers richtten hun blik op oorlog, journalistiek, sociale ongelijkheid en persoonlijke moed. Deze films waren niet ontworpen als spektakel, maar als reflectie. Ze onderzochten hoe individuen
Elegantie en mysterie haar optredens winnen bij herziening Sommige acteurs knallen van het scherm. Anderen nestelen zich langzaam in je gedachten, als een melodie die je pas dagen later herkent. Katherine Waterston behoort tot die tweede categorie. Haar spel schreeuwt niet om aandacht. Het fluistert, schuurt, blijft hangen. En precies
Introductie: Wie heeft genoten van How to Make a Killing weet dat er iets onweerstaanbaars schuilt in stijlvolle misdaadverhalen over rijkdom, ambitie en morele rekensommen die nét niet kloppen. Een charmante hoofdpersoon die twijfelachtig handelt. Een elitewereld waar geld belangrijker is dan geweten. En een toon die balanceert tussen satire en
Introductie: Er zijn regisseurs die verhalen vertellen. En er zijn regisseurs die ons in een spiegel laten kijken terwijl we eigenlijk liever weg zouden kijken. Ruben Östlund hoort zonder twijfel bij die laatste categorie. Zijn films zijn ongemakkelijk, scherp, soms pijnlijk grappig. Je lacht en vraagt je daarna af waarom
