Review: Fox gokt hoog met Memory of a Killer, maar speelt het te veilig
Met Memory of a Killer presenteert Fox een misdaadserie die vanaf minuut één duidelijk maakt dat dit geen doorsnee thriller wil zijn. In deze review duiken wij diep in een serie die zware thema’s als Alzheimer, identiteit en schuld combineert met een opvallend gladde hitman fantasie. Het resultaat is een productie die vlot kijkt, visueel overtuigt, maar inhoudelijk minder scherp is dan het uitgangspunt belooft.
Wij volgen Angelo Ledda, gespeeld door Patrick Dempsey, een man die moeiteloos schakelt tussen twee levens. Aan de oppervlakte is hij een rustige vader en weduwnaar die kantoorartikelen verkoopt en zijn zwangere dochter helpt waar hij kan. Onder die façade gaat echter een professionele huurmoordenaar schuil, iemand met een strikte morele code en een zorgvuldig opgebouwde routine. Precies die routine komt onder druk te staan wanneer Angelo tekenen van geheugenverlies begint te vertonen.
Patrick Dempsey als gecontroleerde man in verval
In deze review kunnen we niet om Patrick Dempsey heen. Hij is zonder twijfel de motor van de serie. Zijn Angelo is charmant, beheerst en altijd tot in de puntjes verzorgd. Zelfs wanneer zijn geheugen hem in de steek laat, blijft hij een man die controle wil uitstralen. Dat contrast werkt aanvankelijk sterk. De kleine momenten waarin hij twijfelt aan zichzelf, codes vergeet of net te laat reageert, zijn de scènes waarin de serie echt tot leven komt.
Toch blijft het emotionele verval opvallend oppervlakkig. Alzheimer fungeert vooral als een narratieve tijdbom die spanning moet creëren, niet als een ziekte die het personage daadwerkelijk ontwricht. Wij zien weinig van de angst, schaamte of verwarring die bij zo’n diagnose horen. Alles blijft keurig binnen de lijntjes van wat geschikt is voor Amerikaanse broadcast-tv.
Het verhaal ontrafeld in woorden
Het narratief van Memory of a Killer laat zich helder samenvatten. Angelo leeft een dubbelleven waarin zijn rol als vader en zijn werk als hitman strikt gescheiden zijn. Zijn opdrachten ontvangt hij via Dutch, een ogenschijnlijk gewone restauranteigenaar met een schaduwkant. Angelo werkt volgens een persoonlijke code die bepaalt wie hij wel en niet mag doden. Zodra zijn geheugen begint te haperen, komen die regels onder druk te staan. Vergissingen worden gevaarlijker, zijn geheimen lastiger te bewaren en de kans dat zijn familie de waarheid ontdekt groeit met elke fout die hij maakt. Deze opeenstapeling van druk vormt de kern van de serie.
Bijrollen en dynamiek
Michael Imperioli brengt als Dutch de meeste dreiging in het verhaal. Zijn spel is ingetogen, maar onderhuids voel je constant dat hij gevaarlijker is dan hij laat zien. Angelo’s dochter Maria blijft vooral een symbool van onschuld en normaliteit, terwijl schoonzoon Jeff verrassend genoeg degene is die als eerste argwaan krijgt. Dat maakt hem onbedoeld een van de interessantere personages.
Wat ontbreekt, is echte frictie. Conflicten worden snel geïntroduceerd, maar zelden uitgediept. Bijrollen verdwijnen soms net zo makkelijk als ze verschijnen, waardoor hun impact beperkt blijft.
Stijl boven geloofwaardigheid
Een belangrijk punt in deze review is de esthetiek van Memory of a Killer. De serie ziet er gelikt uit. Auto’s, kleding en interieurs worden gefilmd alsof ze zelf personages zijn. Angelo’s luxe levensstijl staat haaks op het idee van een onzichtbare huurmoordenaar. Dat is vermakelijk, maar ondermijnt de geloofwaardigheid. Wij blijven ons afvragen waarom iemand die anoniem moet blijven zo opzichtig leeft.
Eindoordeel
Memory of a Killer is een serie met een sterke premisse en een charismatische hoofdrolspeler, maar mist de moed om echt donker en confronterend te worden. De spanning is aanwezig, het tempo ligt hoog en verveling ligt nooit op de loer. Tegelijkertijd blijft alles te netjes, te gepolijst en te veilig om echt indruk te maken.
Bij Panda Bytes zien wij vooral een gemiste kans. Deze review laat zien dat de serie potentie heeft, maar dat potentie niet altijd wordt benut. Memory of a Killer is onderhoudend en stijlvol, maar vergeet soms dat een goed geheugen juist nodig is om een verhaal blijvend te maken.
Wat denken jullie: is dit een thriller die je bijblijft, of een serie die net zo vluchtig is als Angelo’s herinneringen? Wij zijn benieuwd naar jullie mening.
