Introductie:
Het jaar 2000 voelde alsof de filmwereld opnieuw werd opgestart. Alles moest groter, sneller en moderner. Computers waren plotseling overal, leren jassen leken verplicht en Hollywood keek naar het nieuwe millennium alsof er ieder moment een ruimteschip op de parkeerplaats kon landen.
Grote titels als Gladiator, Cast Away, X-Men en Mission: Impossible 2 trokken de meeste aandacht. Begrijpelijk, want zwaarden, vliegtuigen en Tom Cruise die op een motor door vuur rijdt, laten zich nu eenmaal iets makkelijker verkopen dan een schrijver met een identiteitscrisis.
Toch verschenen er in 2000 ook films die veel minder lawaai maakten. Ze verdwenen tussen de blockbusters, kregen een beperkte release of werden pas jaren later opnieuw ontdekt. Sommige waren te vreemd voor een groot publiek. Andere waren simpelweg lastig uit te leggen zonder dat iemand tijdens je samenvatting langzaam achteruit begon te lopen.
Bij Panda Bytes draaien we de tijd terug naar vijf underrated films uit 2000 die het millennium stiekem glans gaven.
1. Wonder Boys
In Wonder Boys speelt Michael Douglas schrijver en docent Grady Tripp. Ooit schreef hij een succesvolle roman. Sindsdien werkt hij aan een nieuw boek dat inmiddels zo lang is geworden dat het waarschijnlijk een eigen postcode nodig heeft.
Grady’s leven is net zo rommelig als zijn manuscript. Zijn huwelijk is voorbij, zijn affaire wordt ingewikkelder en een van zijn studenten blijkt zowel briljant als emotioneel volledig onvoorspelbaar.
De film volgt een chaotisch weekend waarin bijna alles misgaat. Een hond sterft, een jas verdwijnt, een beroemd kledingstuk wordt gestolen en Grady probeert ondertussen te doen alsof hij zijn leven nog steeds enigszins onder controle heeft.
Dat heeft hij niet.
Michael Douglas is geweldig als een man die ooit dacht precies te weten wie hij was. Grady is intelligent en geestig, maar gebruikt die eigenschappen vooral om niet te hoeven veranderen. Hij blijft schrijven omdat stoppen zou betekenen dat hij moet toegeven dat het boek misschien nergens heen gaat.
Tobey Maguire speelt student James Leer met een mengeling van mysterie, kwetsbaarheid en droge humor. Robert Downey Jr. brengt ondertussen precies de juiste hoeveelheid gladde chaos mee als redacteur Terry Crabtree.
Wonder Boys is grappig zonder een traditionele komedie te worden. De humor ontstaat uit mensen die slimme dingen zeggen terwijl ze onverstandige beslissingen nemen.
De film verdient herontdekking omdat hij iets zeldzaams doet: hij laat creativiteit zien zonder kunstenaars automatisch als romantische genieën neer te zetten. Soms is schrijven inspiratie. Soms is het vooral heel lang vermijden dat je op ‘verwijderen’ drukt.
2. You Can Count on Me
You Can Count on Me draait om Sammy en Terry, een broer en zus die als kinderen hun ouders verloren. Als volwassenen hebben ze totaal verschillende manieren gevonden om met dat verleden om te gaan.
Sammy, gespeeld door Laura Linney, is in haar geboortestad gebleven. Ze heeft een zoon, een baan bij de bank en een leven dat van buiten redelijk stabiel lijkt.
Terry, gespeeld door Mark Ruffalo, reist rond en verschijnt onverwacht weer in haar leven. Hij is charmant, rusteloos en niet bepaald beroemd om zijn betrouwbare planning.
Hun hereniging is warm, maar ook ingewikkeld. Oude patronen keren terug en Terry bouwt een band op met Sammy’s zoon, terwijl hij zelf nauwelijks weet hoe lang hij ergens wil blijven.
De kracht van de film zit in de geloofwaardigheid van de relatie. Sammy en Terry houden van elkaar, maar weten ook precies hoe ze elkaar kunnen kwetsen. Ze delen herinneringen, frustraties en een verdriet waar ze zelden rechtstreeks over praten.
Laura Linney geeft Sammy een combinatie van kracht en onzekerheid. Ze probeert verantwoordelijk te zijn, maar maakt zelf genoeg twijfelachtige keuzes om te voorkomen dat ze verandert in de verstandige zus uit een televisiereclame.
Mark Ruffalo speelt Terry niet als een eenvoudige mislukkeling. Hij is liefdevol, grappig en oprecht betrokken, maar ook iemand die vrijheid gebruikt om verantwoordelijkheid te ontwijken.
You Can Count on Me is klein, menselijk en opvallend eerlijk. De film heeft geen grote plotwendingen nodig. Een gesprek in een auto of aan een keukentafel kan hier harder aankomen dan een explosie in een actiefilm.
Deze titel bleef onder de radar, maar verdient een vaste plek tussen de beste familiedrama’s van zijn tijd.
3. Ginger Snaps
Wie denkt dat een weerwolven film alleen draait om volle maan, gescheurde kleding en buren die zich afvragen waar hun huisdier is gebleven, heeft Ginger Snaps duidelijk nog niet gezien.
De film volgt de zussen Ginger en Brigitte Fitzgerald. Ze zijn buitenstaanders, geobsedeerd door de dood en totaal niet geïnteresseerd in het sociale leven van hun klasgenoten.
Dan wordt Ginger aangevallen door een mysterieus wezen.
De lichamelijke veranderingen die volgen, lijken opvallend veel op de puberteit. Alleen krijgt Ginger naast stemmingswisselingen en hormonale chaos ook te maken met haargroei, een staart en een groeiende interesse in menselijk vlees.
De film gebruikt weerwolfhorror als metafoor voor vrouwelijkheid, seksualiteit en de angst om uit elkaar te groeien. Ginger verandert niet alleen lichamelijk. Ze wordt zelfverzekerder, agressiever en steeds minder afhankelijk van haar zus.
Brigitte probeert haar te redden, maar beseft langzaam dat Ginger misschien niet gered wíl worden.
Katharine Isabelle en Emily Perkins zijn uitstekend als de zussen. Hun band vormt het echte hart van de film. Ze hebben samen een eigen wereld gebouwd, maar die veilige bubbel barst zodra Ginger verandert.
Ginger Snaps is donker, grappig en slim. De effecten zijn soms zichtbaar van een beperkt budget, maar dat geeft de film juist karakter. Geen gladde digitale wolf die eruitziet alsof hij na de opnames nog snel een autoverzekering moet verkopen, maar tastbare horror met bloed, slijm en echte dreiging.
De film groeide later uit tot een cult favoriet, maar verdient nog altijd meer aandacht bij liefhebbers van intelligente horror.
5. Shadow of the Vampire
Shadow of the Vampire begint met een heerlijk absurd idee: wat als de acteur die graaf Orlok speelde in de klassieke film Nosferatu helemaal geen acteur was, maar een echte vampier?
John Malkovich speelt regisseur F.W. Murnau, die koste wat kost zijn meesterwerk wil maken. Willem Dafoe speelt Max Schreck, de mysterieuze vertolker van Orlok.
De rest van de filmploeg krijgt te horen dat Schreck een method actor is die alleen in kostuum verschijnt en nooit uit zijn rol stapt. Dat lijkt eerst bewonderenswaardig professioneel.
Totdat er mensen verdwijnen.
Willem Dafoe is fantastisch. Zijn Schreck is angstaanjagend, zielig en soms onverwacht grappig. Hij is een eeuwenoud monster, maar ook een eenzame figuur die gefascineerd is door de vreemde wereld van cinema.
Malkovich speelt Murnau ondertussen als een regisseur die zo geobsedeerd is door kunst dat menselijke levens vooral vervelende productiekosten worden.
De film werkt als horror, zwarte komedie en satire op kunstenaars die denken dat hun visie alles rechtvaardigt.
Shadow of the Vampire verdient herontdekking omdat hij tegelijk liefdevol en gemeen naar filmgeschiedenis kijkt. Cinema kan onsterfelijkheid bieden, maar de weg ernaartoe blijkt soms iets bloederiger dan de studio in het persbericht vermeldt.
Het jaar 2000 had meer te bieden dan grote blockbusters
Deze vijf films laten zien hoe veelzijdig het filmjaar 2000 werkelijk was.
Wonder Boys gaf ons intelligente chaos. You Can Count on Me maakte familierelaties pijnlijk herkenbaar. Ginger Snaps veranderde de puberteit in weerwolf horror. The Yards liet zien hoe familie en corruptie elkaar kunnen verstikken. Shadow of the Vampire maakte van filmgeschiedenis een duistere grap met scherpe tanden.
Geen van deze films hoefde het hardst te schreeuwen.
Ze bleven hangen door sterke personages, slimme ideeën en verhalen die meer te bieden hadden dan hun oorspronkelijke ontvangst deed vermoeden.
Het millennium kreeg glans van de grote titels, maar deze vijf films zorgden voor de interessante schaduwen eromheen.
En laten we eerlijk zijn: zonder schaduwen ziet zelfs de mooiste film er uiteindelijk uit als een veel te dure tandpasta reclame.
Lees ookTerugspoelen en herontdekken: 5 films van Walton Goggins die je opnieuw moet kijkenMeer uit Film Nieuws
Alles uit Film Nieuws
Serie Nieuws5 films zoals Heartstopper Forever: warme coming-of-age na Nick en Charlie
Films & SeriesNieuw op MUBI deze week: moord in Caïro, David Lynch achter de schermen en scholieren die een punkband beginnen
Film NieuwsPanda door het filmische multiversum: 10 films die ons naar een andere wereld brengen
Nog lang niet uitgelezen?
Elke dag nieuwe artikelen over films, series, games en tech. Met een humoristische twist, maar altijd eerlijk.
