Introductie:
Sommige films voelen als een afgerond statement. Andere als een nerveuze gedachte die hardop wordt uitgesproken, terwijl de spreker zelf nog twijfelt. The Moment (2026) behoort onmiskenbaar tot die tweede categorie. Deze mockumentary rond Charli XCX is rommelig, scherp, soms frustrerend en vaak fascinerend. Niet omdat alles werkt, maar juist omdat zoveel schuurt. En dat lijkt precies de bedoeling.
Bij Panda Bytes zien we The Moment niet als een traditionele filmreview-kandidaat, maar als een cultureel document. Een film die probeert vast te leggen wat er gebeurt als een artiest beseft dat haar succes groter is geworden dan haar controle.
Een film over het gewicht van een “moment”
Na het wereldwijde succes van het album Brat bevindt Charli XCX zich in een ongemakkelijke positie. Ze is niet alleen een popartiest, maar een symbool geworden. Een vlag waar fans, merken en mediabedrijven hun eigen betekenis aan ophangen. The Moment zoomt in op de aanloop naar haar eerste tour na dat succes en stelt één centrale vraag: hoe lang kun je een cultureel moment rekken voordat het zichzelf opvreet?
De film presenteert zich als een documentaire, maar is dat natuurlijk niet echt. Alles is geënsceneerd, gespeeld en tegelijk verrassend eerlijk. Die spanning tussen fictie en authenticiteit vormt de ruggengraat van de film.
Mockumentary zonder vangnet
Wie hoopt op een duidelijke satire in de geest van This Is Spinal Tap komt bedrogen uit. The Moment kiest niet voor scherpe grappen met een duidelijke punchline, maar voor ongemak. Humor ontstaat uit miscommunicatie, uit vergaderingen waarin creativiteit wordt platgeslagen tot marketingtaal, uit managers die proberen te verklaren wat “Brat” betekent voor gezinnen, investeerders en algoritmes.
Dat maakt de film soms lastig te volgen. Scènes lijken te blijven hangen, subplots lopen dood en de structuur voelt bewust instabiel. Maar juist die instabiliteit weerspiegelt de mentale staat van het hoofdpersonage.
Charli XCX speelt geen rol, maar een conflict
Charli XCX speelt hier geen karikatuur van zichzelf en ook geen veilige fictieve variant. Ze speelt iemand die gevangen zit tussen verwachting en vermoeidheid. Tussen relevant willen blijven en niet precies weten waarvoor.
Haar personage worstelt zichtbaar met de vraag wie ze eigenlijk dient. De fans die zich herkennen in haar muziek. De industrie die haar succes wil maximaliseren. Of zichzelf, zolang dat nog mogelijk is. Die innerlijke strijd is interessanter dan welk plotpunt dan ook en vormt het emotionele hart van de film.
Opvallend is hoe terughoudend de film is met empathie afdwingen. Er wordt niets uitgelegd, niets gladgestreken. Wij moeten zelf bepalen of we haar twijfels begrijpen, overdreven vinden of zelfs vermoeiend.
Alexander Skarsgård als perfecte antagonist
De echte blikvanger van The Moment is Alexander Skarsgård als de fictieve regisseur Johannes Godwin. Hij is geen klassieke slechterik, maar een toonbeeld van creatieve arrogantie. Iemand die gelooft in zijn visie, ongeacht wie hij daarbij uit het oog verliest.
Godwin wil een concertfilm maken die “werkt”. Wat dat betekent, verandert per scène, maar het komt altijd neer op controle, narratief en verkoopbaarheid. Skarsgård speelt hem met een perfecte balans tussen zelfvertrouwen en totale wereldvreemdheid. Hij is lachwekkend en verontrustend tegelijk.
Visuele botsingen als thematische keuze
Regisseur Aidan Zamiri gebruikt beeldtaal als inhoudelijk wapen. De rauwe, bijna agressieve esthetiek die verwijst naar Brat botst constant met saaie kantoren, spreadsheets en vergaderzalen. Het resultaat is een film die er net zo ongemakkelijk uitziet als hij aanvoelt.
De camera blijft vaak te lang hangen. Niet omdat het mooi is, maar omdat het pijnlijk wordt. Alsof zelfs de lens niet zeker weet waarom hij hier nog is. Die keuze maakt The Moment soms traag, maar ook consequent.
Cameo’s, satire en wisselende scherpte
De film zit vol bekende gezichten, maar gebruikt ze selectief. Sommige cameo’s werken als subtiele observaties over celebrity cultuur, andere voelen meer als fan service. Dat verschil past eigenlijk perfect bij de thematiek: niet alles hoeft betekenisvol te zijn om aanwezig te zijn.
Een aantal bijrollen, waaronder die van Rosanna Arquette en Hailey Benton Gates, voelt overdreven of juist te serieus voor de toon van de film. Maar ook dat draagt bij aan het gevoel dat niemand hier helemaal op dezelfde golflengte zit.
Niet alles werkt, maar dat hoeft ook niet
The Moment heeft duidelijke zwaktes. Het tempo hapert, een subplot rond een publiek schandaal voelt onnodig absurd en de film lijkt soms niet te weten waar hij naartoe wil. Toch voelt dat minder als falen en meer als symptoom.
Dit is geen film die een afgerond verhaal wil vertellen. Het is een film die vastlegt hoe het voelt om midden in een cultureel hoogtepunt te zitten terwijl je al voelt dat het wegglipt.
Conclusie: een rommelige, eerlijke tijdscapsule
The Moment (2026) is geen makkelijke film. Geen crowdpleaser, geen promotietool en zeker geen veilige mockumentary. Het is een ongemakkelijke, soms frustrerende maar oprechte poging om popsterrendom te ontrafelen terwijl het nog bezig is.
Juist omdat de film weigert om Charli XCX te beschermen of te verheerlijken, blijft hij hangen. Als een snapshot van een specifieke fase in popcultuur, vastgelegd voordat alles gladgestreken kon worden.
De vraag is niet of The Moment perfect is. Dat is hij niet. De vraag is of hij iets durft te laten zien wat zelden zo openlijk wordt getoond. En daarop is het antwoord volmondig ja.
Wat vinden jullie: moet een popfilm comfort bieden, of juist confronteren? Laat het weten, want dit moment is nog lang niet uitgepraat.
