Introductie:
2011 voelt nog helemaal niet zo lang geleden.
Totdat je beseft dat het inmiddels vijftien jaar geleden is.
Het was het jaar van Harry Potter and the Deathly Hallows / Part 2, Drive, The Artist, Bridesmaids, Rise of the Planet of the Apes en Mission: Impossible / Ghost Protocol. Films waar we het in 2026 nog steeds regelmatig over hebben.
Maar zoals ieder filmjaar had 2011 ook een flinke tweede laag.
Films die destijds prima werden ontvangen maar langzaam uit beeld verdwenen. Films die werden overschaduwd door grotere releases. En natuurlijk films die bij hun première nauwelijks iemand serieus nam, maar achteraf eigenlijk veel leuker blijken dan hun reputatie doet vermoeden.
September 2011 zit er vol mee.
Daarom geen zeven onbetwiste meesterwerken.
We zoeken juist zeven films die vijftien jaar later een tweede kans verdienen.
1. Contagion
Oké, deze is bepaald niet volledig vergeten.
Sterker nog: in 2020 gebeurde er iets behoorlijk merkwaardigs met Contagion.
Plotseling wilde iedereen hem opnieuw zien.
Steven Soderbergh maakte in 2011 een ijzingwekkend nuchtere thriller over een nieuw virus dat zich razendsnel over de wereld verspreidt.
Geen zombies.
Geen gemuteerde monsters.
Geen wetenschapper die op het laatste moment met een gloeiend groen tegengif uit een laboratorium komt rennen.
Gewoon een virus.
En mensen.
Dat bleek achteraf meer dan genoeg voor een angstaanjagende film.
De cast is bijna absurd: Matt Damon, Kate Winslet, Jude Law, Marion Cotillard, Laurence Fishburne en Gwyneth Paltrow spelen allemaal een rol in een verhaal waarin wetenschappers, overheden, burgers en opportunisten proberen te begrijpen wat er gebeurt.
Toen de film in september 2011 verscheen, was het een sterke medische thriller.
Vijftien jaar later kijk je er onmogelijk nog hetzelfde naar.
Juist de kleine details zijn soms het engst: handen die oppervlakken aanraken, mensen die dicht naast elkaar staan en geruchten die sneller rondgaan dan betrouwbare informatie.
Contagion kreeg zijn tweede leven al.
Maar in 2026 verdient hij absoluut nog een derde.
2. Warrior
Als iemand je vertelt dat Warrior over MMA gaat, klinkt het alsof je precies weet welke film je krijgt.
Twee mannen.
Een kooi.
Veel zweten.
Een inspirerende trainingsmontage.
En uiteindelijk natuurlijk een groot gevecht.
Technisch gezien klopt dat allemaal.
Maar Warrior is veel meer.
Tom Hardy en Joel Edgerton spelen Tommy en Brendan Conlon, twee van elkaar vervreemde broers die om totaal verschillende redenen deelnemen aan hetzelfde MMA-toernooi.
Hun vader Paddy, gespeeld door Nick Nolte, probeert ondertussen de schade van zijn alcoholisme en zijn mislukte vaderschap enigszins te herstellen.
Daar zit het echte gevecht.
Niet in de kooi.
Warrior gebruikt sport eigenlijk als middel om een verhaal te vertellen over schuld, woede, familie en vergeving.
Hardy is een wandelende vulkaan. Edgerton geeft zijn personage juist een veel warmere energie. En Nolte is soms hartverscheurend goed.
De film werd geen enorme bioscoophit.
Dat blijft vijftien jaar later moeilijk te begrijpen.
Want wie Warrior opnieuw opzet, ontdekt een van de sterkste sportdrama’s van zijn generatie.
3. Killer Elite
Jason Statham.
Robert De Niro.
Clive Owen met een gigantische snor.
Eigenlijk zouden we hier al kunnen stoppen.
Killer Elite is zo’n actiefilm die in 2011 gewoon verscheen, redelijk wat publiek trok en vervolgens langzaam verdween tussen tientallen andere Statham films.
Dat is jammer.
Statham speelt Danny Bryce, een huurmoordenaar die eigenlijk klaar is met zijn gewelddadige bestaan. Natuurlijk werkt dat in actiefilms nooit.
Wanneer zijn mentor Hunter, gespeeld door De Niro, wordt ontvoerd, moet Danny opnieuw aan het werk.
Daarbij krijgt hij te maken met Clive Owen als voormalig SAS-man Spike Logan.
Wat volgt is een ouderwetse internationale actiethriller vol achtervolgingen, complotten, vuurgevechten en mannen die problemen bij voorkeur oplossen door elkaar heel hard tegen een muur te gooien.
Killer Elite probeert niet het actiegenre opnieuw uit te vinden.
Dat is vijftien jaar later juist een deel van zijn charme.
Geen superhelden.
Geen multiversum.
Geen voorbereiding op vier spin-offs en drie streaming series.
Gewoon Statham versus Owen.
Soms is dat genoeg.
4. Moneyball
Hoe maak je een spannende film over honkbal statistieken?
Dat klinkt ongeveer even aantrekkelijk als een thriller over iemand die zijn belastingaangifte invult.
En toch lukte het.
Brad Pitt speelt Billy Beane, algemeen manager van de Oakland Athletics. Zijn club kan financieel onmogelijk concurreren met de rijkste teams in Major League Baseball.
Dus besluit hij het spel anders te spelen.
Samen met Peter Brand, gespeeld door Jonah Hill, gaat Beane spelers selecteren op basis van data en statistische modellen in plaats van het traditionele oordeel van scouts.
Dat klinkt droog.
Moneyball is allesbehalve droog.
Regisseur Bennett Miller maakt van vergaderingen, telefoongesprekken en spreadsheets een verhaal over verandering. Over een man die beseft dat het systeem waarin hij zijn hele leven heeft gewerkt misschien helemaal niet zo slim is als iedereen denkt.
Brad Pitt is geweldig.
Jonah Hill bewijst dat hij veel meer kan dan komedie.
En Philip Seymour Hoffman hoeft als coach Art Howe nauwelijks iets te doen om iedere scène waarin hij verschijnt interessant te maken.
Vijftien jaar later is Moneyball misschien zelfs relevanter geworden.
Data heeft inmiddels vrijwel iedere sport veranderd.
Billy Beane zag de toekomst aankomen.
De rest moest alleen nog overtuigd worden.
5. 50/50
Een komedie over kanker.
Niet meteen de makkelijkste pitch.
Toch maken Joseph Gordon-Levitt en Seth Rogen er in 50/50 iets bijzonders van.
Gordon-Levitt speelt Adam, een 27-jarige man die plotseling te horen krijgt dat hij kanker heeft.
Vanaf dat moment probeert iedereen in zijn omgeving op zijn eigen ongemakkelijke manier met het nieuws om te gaan.
Zijn moeder wil zich overal mee bemoeien.
Zijn vriendin weet nauwelijks hoe ze ermee moet omgaan.
En zijn beste vriend Kyle, gespeeld door Rogen, blijft vooral Kyle.
Dat betekent slechte grappen, ongemakkelijke opmerkingen en pogingen om Adams ziekte zelfs te gebruiken om vrouwen te versieren.
Maar onder alle humor zit oprechte angst.
Dat is waarom 50/50 werkt.
De film doet niet alsof ernstige ziekte voortdurend bestaat uit inspirerende toespraken en prachtige levenslessen. Soms is het verdrietig. Soms eng. Soms ongemakkelijk.
En soms moet je gewoon lachen omdat het alternatief nog veel erger voelt.
Vijftien jaar later blijft 50/50 een van die zeldzame films die grappig kan zijn zonder zijn onderwerp belachelijk te maken.
6. Machine Gun Preacher
Gerard Butler heeft een fascinerende carrière.
Geef hem een zwaard, pistool, vallende satelliet of Amerikaanse president die gered moet worden en hij komt waarschijnlijk opdagen.
Maar Machine Gun Preacher was iets anders.
Butler speelt Sam Childers, een voormalig crimineel en drugsgebruiker die zijn leven drastisch verandert en uiteindelijk betrokken raakt bij hulp aan kinderen in Oost-Afrika.
De film is gebaseerd op Childers’ levensverhaal en werd geregisseerd door Marc Forster.
Het resultaat is ambitieus, soms rommelig en absoluut niet subtiel.
Maar Butler gaat er volledig voor.
Dat alleen al maakt de film interessant om opnieuw te bekijken.
Machine Gun Preacher kwam destijds terecht in een ongemakkelijke positie. Te zwaar voor het reguliere actiepubliek van Butler en tegelijkertijd te conventioneel voor kijkers die een serieus politiek drama verwachtten.
Daardoor verdween hij vrij snel.
Vijftien jaar later kun je hem makkelijker bekijken voor wat hij is: een imperfecte maar oprechte poging om iets totaal anders te doen.
En daar mag Butler best wat krediet voor krijgen.
7. Take Shelter
Als we één film uit september 2011 opnieuw onder de aandacht mogen brengen, laat het dan Take Shelter zijn.
Michael Shannon speelt Curtis, een gewone familieman die steeds angstaanjagender visioenen krijgt.
Er komt een enorme storm aan.
Tenminste, dat denkt hij.
Hij droomt over zwarte regen. Over mensen die plotseling gewelddadig worden. Over een wereld die op het punt staat volledig uit elkaar te vallen.
Dus begint Curtis een schuilkelder te bouwen.
Zijn vrouw Samantha, prachtig gespeeld door Jessica Chastain, ziet ondertussen hoe haar man steeds verder wordt opgeslokt door iets wat niemand anders kan zien.
En daar zit de genialiteit van Take Shelter.
Komt er werkelijk iets aan?
Of stort Curtis zelf langzaam in?
Regisseur Jeff Nichols weigert je gemakkelijke antwoorden te geven.
Michael Shannon is fenomenaal. Hij kan met één blik meer dreiging creëren dan andere acteurs met een complete actiescène.
Maar Jessica Chastain is minstens zo belangrijk. Haar personage probeert tegelijkertijd boos, bang, begripvol en praktisch te blijven terwijl haar gezin langzaam uit elkaar dreigt te vallen.
Take Shelter is geen film die voortdurend schreeuwt.
Hij kruipt onder je huid.
En blijft daar zitten.
Lees ookDit streamt Nederland nú: de 10 grootste streaminghits van deze weekConclusie:
Vijftien jaar later ziet september 2011 er ineens heel anders uit
Dat is het leuke aan deze terugblikken.
Films krijgen na verloop van tijd een andere plek.
Contagion veranderde door gebeurtenissen in de echte wereld bijna in een compleet andere kijkervaring. Moneyballliep vooruit op een ontwikkeling die tegenwoordig in professionele sport volkomen normaal voelt. Warrior groeide bij veel filmliefhebbers langzaam uit tot een moderne favoriet.
En daarnaast liggen films als Killer Elite, 50/50 en Machine Gun Preacher gewoon te wachten totdat iemand ze weer eens aanklikt.
Maar onze grootste herkijktip?
Dat blijft Take Shelter.
Sommige films worden na vijftien jaar ouder.
Andere worden alleen maar interessanter.
September 2011 had verrassend veel van die tweede soort.
Deel 4 is daarmee klaar. Hierna blijft de laatste van deze septemberreeks over: deel 5 / 7 films uit september 2016 die tien jaar later moderne klassiekers zijn geworden.
Meer uit Film Nieuws
Alles uit Film Nieuws
Films & SeriesNieuw op Disney+ deze week: The Mandalorian & Grogu landt eindelijk thuis
Films & SeriesNieuw op HBO Max deze week: The Long Walk, Lanterns en een flinke lading Tom Cruise
Films & SeriesNieuw op Netflix deze week: The Gentlemen keert terug en Raygun vertelt eindelijk haar eigen verhaal
Nog lang niet uitgelezen?
Elke dag nieuwe artikelen over films, series, games en tech. Met een humoristische twist, maar altijd eerlijk.
