De beste films van Brendan Fraser

Introductie:

Brendan Fraser is een acteur voor wie veel kijkers een bijzonder warm plekje hebben. Hij was de charmante avonturier, de komische goofball, de vriendelijke reus en later ook de comebackheld die Hollywood eraan herinnerde hoeveel mensen hem hadden gemist. Zijn carrière kent grote successen, vreemde zijpaden, pijnlijke missers en indrukwekkende herwaardering.

In deze rubriek kijken we naar twee knallers en twee floppers. Niet om flauw te doen, maar omdat juist die combinatie laat zien hoe grillig een filmcarrière kan zijn. Bij Brendan Fraser is dat extra interessant. Zelfs in mindere films blijft hij vaak sympathiek. Soms is hij zelfs beter dan het materiaal om hem heen. Maar goed, een flop blijft een flop, ook wanneer de hoofdrolspeler zijn best doet alsof hij het script persoonlijk uit een brandend gebouw wil redden.

Twee Knallers

Knaller 1: The Mummy (1999)

The Mummy is misschien wel de ultieme Brendan Fraser film. Als Rick O’Connell combineert hij actieheld, komische timing en ouderwetse avonturencharme in één perfecte rol. De film zelf is een heerlijke mix van horror, avontuur, romantiek en pulp, maar Fraser is de lijm die alles bij elkaar houdt.

Wat hem zo goed maakt, is dat hij nooit te stoer probeert te zijn. Rick kan vechten, schieten en rennen voor zijn leven, maar hij blijft benaderbaar. Hij is dapper, maar ook verbaasd, sarcastisch en soms gewoon compleet klaar met de ondode ellende om hem heen. Dat maakt hem menselijker dan veel gladde actiehelden uit dezelfde periode.

De chemie met Rachel Weisz is bovendien goud waard. Hun dynamiek geeft de film romantische energie zonder dat het avontuur stilvalt. The Mummy blijft daardoor een van de meest herbekijkbare blockbusters van de jaren negentig.

Waarom dit een knaller is: Fraser vond hier zijn ideale filmvorm: speels, fysiek, charmant en avontuurlijk.

Knaller 2: The Whale (2022)

Met The Whale maakte Brendan Fraser zijn grote dramatische comeback. Hij speelt Charlie, een teruggetrokken docent met ernstig overgewicht die probeert opnieuw contact te maken met zijn dochter. De film zelf is intens, beklemmend en niet zonder controverse, maar Frasers vertolking werd breed gezien als een emotionele triomf.

Wat zijn spel zo sterk maakt, is de zachtheid. Charlie wordt niet gespeeld als probleem, maar als mens. Fraser brengt schaamte, hoop, verdriet en liefde samen in een rol die makkelijk melodramatisch had kunnen worden. Hij laat zien dat zijn talent nooit alleen in komedie of avontuur zat. Onder die grote fysieke aanwezigheid zat altijd al kwetsbaarheid.

The Whale is geen makkelijke film, maar wel een belangrijk keerpunt. Niet alleen voor Fraser, maar ook voor het beeld dat veel kijkers van hem hadden.

Waarom dit een knaller is: Fraser draagt de film met een openheid die moeilijk te negeren is.

Twee Floppers

Flopper 1: Dudley Do-Right (1999)

Na het succes van George of the Jungle leek Dudley Do-Right op papier misschien een logische stap. Opnieuw een live-action bewerking van een cartoonachtig personage, opnieuw Brendan Fraser als goedhartige, niet al te slimme held. Alleen miste deze film de charme en timing die George of the Jungle wél had.

Fraser doet wat hij kan. Hij gooit zich volledig in de fysieke komedie en speelt Dudley met oprechte onschuld. Maar de film voelt dun, traag en te afhankelijk van één grap: deze Mountie is heel braaf en niet bijzonder handig. Dat is leuk voor een paar minuten, niet voor een hele film.

Het probleem is dus niet Fraser zelf, maar het materiaal. Hij probeert energie te geven aan een film die nauwelijks vooruitkomt.

Waarom dit een flopper is: De film verwart kinderlijke eenvoud met komische kracht en geeft Fraser te weinig om echt mee te spelen.

Flopper 2: Furry Vengeance (2010)

Furry Vengeance is zo’n film waarvan de titel eigenlijk al waarschuwt dat niemand ongeschonden naar buiten komt. Fraser speelt een projectontwikkelaar die het aan de stok krijgt met dieren die hun natuurgebied verdedigen. Dat klinkt als familievriendelijke slapstick, maar de uitvoering is vooral luid, flauw en vermoeiend.

Het pijnlijke is dat Fraser fysiek komedietalent heeft. Hij kan vallen, struikelen en paniek spelen met ouderwetse overtuiging. Maar Furry Vengeance geeft hem vooral scènes waarin dieren hem vernederen. Keer op keer. De humor wordt repetitief en de milieuboodschap is zo plat dat zelfs een eekhoorn waarschijnlijk om nuance zou vragen.

Fraser blijft sympathiek, maar de film werkt hem tegen. Niet elke acteur kan een wasbeerplot redden. Zelfs Brendan niet.

Waarom dit een flopper is: Te veel lawaai, te weinig echte grappen en een hoofdrolspeler die beter verdient.

De balans van Brendan Fraser

Brendan Fraser is geliefd omdat hij zelfs in chaos iets menselijks meebrengt. Zijn knallers laten zien hoe breed hij is: van avontuurlijke blockbuster held tot kwetsbare dramatische hoofdrolspeler. Zijn floppers herinneren ons eraan dat charme veel kan redden, maar niet alles.

Juist die combinatie maakt zijn carrière interessant. Fraser is nooit alleen de ster van The Mummy geweest en ook niet alleen het comeback verhaal van The Whale. Hij is een acteur die door pieken, dalen en rare familiefilms heen altijd iets oprechts heeft behouden. En eerlijk: dat is misschien wel zijn grootste knaller.

YouTubeViews.nlMeer views, likes en volgers, voor elk platformAdvertentie