Idiots review

1Waar gaat het over

Mark, gespeeld door Dave Franco, en Davis, gespeeld door O'Shea Jackson Jr., zijn allebei net hun baan kwijtgeraakt wanneer ze een klus aangeboden krijgen die verrassend goed betaalt: de rijke tiener Sheridan Kimberly, gespeeld door Mason Thames, naar een afkickkliniek brengen. Het enige probleem is dat Sheridan een internetberoemdheid is met een enorme aanhang, en vastbesloten is om aan zijn twee onbekwame begeleiders te ontsnappen voordat ze hem afleveren. Wat begint als een overzichtelijke transportopdracht, ontspoort al snel in een chaotische mix van een mislukte ontvoering, aanhoudend drugsgebruik, geradicaliseerde nihilisten en zelf toegebrachte schotwonden.

Blair bouwt zijn verhaal op als een reeks steeds absurdere, gevaarlijkere situaties, waarbij Mark zichzelf slimmer waant dan hij is en Davis zich graag voordoet als een zorgzame kerel, terwijl beiden telkens verpletterend worden geconfronteerd met hun eigen tekortkomingen zodra er ook maar de geringste weerstand opduikt. De eerste helft van de film blijft daarbij relatief laagdrempelig, tot blijkt dat Sheridan geen gewone opstandige tiener is, maar een jonge psychopaat met een groot sociaal media platform en een verborgen agenda.

Die omslag in de tweede helft is precies het punt waarop de film volgens meerdere recensenten van register wisselt, van een geobserveerde, mensgerichte komedie over twee onhandige oplichters naar iets veel duisterders en onvoorspelbaarders. Blair weigert daarbij om ooit een veilige, voorspelbare weg te kiezen, en dat verhoogt zowel de spanning als het risico dat een deel van het publiek afhaakt.

2Chaotisch, maar met een verrassend eigenzinnig randje

Op Rotten Tomatoes staat Idiots op een positieve 74 procent op basis van 27 recensies, terwijl Metacritic met een score van 67 op 100 spreekt van over het algemeen gunstige reacties. Deep Focus Review vergelijkt Blairs scenario met restjes van diverse films van de gebroeders Coen, met name The Big Lebowski en The Man Who Wasn't There, compleet met een wisselende, ontwijkende toon die de kijker in het ongewisse laat of het nu om een dolle klucht of iets existentiëlers gaat. High On Films is lovend en prijst hoe Blair zijn hoofdpersonages nooit de scherpe kantjes afslijpt, wat de humor volgens de recensent nét voldoende afstand geeft om goed te landen.

The Cosmic Circus vat de film kernachtig samen als simpelweg heel dom, maar bedoelt dat als compliment binnen het chaotische, maximalistische genre waarin de film zich beweegt. Op filmplatform Letterboxd lopen de reacties uiteen: sommige kijkers prijzen de chemie tussen Franco, Jackson Jr. en Thames en noemen de film oprecht vermakelijk, terwijl anderen moeite hebben met de combinatie van slapstick-logica en een satirisch, thrillerachtig register, en zeggen dat het geheel voortdurend hun geloofwaardigheid op de proef stelt. Die verdeeldheid past bij een film die zelf ook nooit precies kiest welk soort komedie hij wil zijn.

3Cast en makers

Macon Blair schreef en regisseerde Idiots, na eerder al I Don't Feel at Home in This World Anymore en zijn remake van The Toxic Avenger te hebben gemaakt. Het project werd al in 2017 aangekondigd onder de titel The Shitheads, met destijds Tracy Morgan en Luke Wilson in de hoofdrollen genoemd, voordat de uiteindelijke bezetting rond Franco en Jackson Jr. tot stand kwam. De film ging in première op het filmfestival van Sundance in 2026.

Naast Franco, Jackson Jr. en Thames bestaat de cast uit Nicholas Braun, die volgens meerdere recensenten als de excentrieke huurling en Soundcloud-rapper Pricka Bush Da Werewoof een van de grootste verrassingen van de film is. Idiots draait vanaf 28 augustus 2026 in de Amerikaanse bioscoop.

De lange aanloop van bijna een decennium tussen de eerste aankondiging en de uiteindelijke release laat zien hoe moeizaam dit soort ongepolijste, genrebuigende komedies vaak hun weg naar de bioscoop vinden. Dat Blair uiteindelijk toch zijn eigen, herkenbaar chaotische visie op het scherm heeft weten te krijgen, wordt door meerdere recensenten dan ook als een prestatie op zich gezien, los van hoe de film individueel wordt gewaardeerd.