Klinkt als een klassieker: de 5 mooiste film soundtracks uit 1987

Introductie:

Een zomer waarin danslessen belangrijker worden dan het familie programma. Vampiers die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een rockband komen. Een sprookjes avontuur met zwaardgevechten en een gangsterfilm waarin iedere confrontatie extra gewicht krijgt. In 1987 hadden filmmakers behoorlijk uiteenlopende verhalen te vertellen. De muziek gaf die werelden elk een eigen geluid.

Na onze terugblik op 1986 schuift Panda Bytes een jaar op. We kiezen opnieuw vijf films waarvan de soundtrack het verhaal versterkt én een zelfstandige luisterbeurt verdient. Daarbij tellen speciaal gecomponeerde scores en verzamelingen songs allebei mee.

Het resultaat is een selectie waarin pop, rock en orkestmuziek elkaar afwisselen. Sommige nummers ken je waarschijnlijk al voordat je de film hebt gezien. Andere melodieën verdienen juist een herontdekking. Dit zijn onze vijf favoriete film soundtracks uit 1987.

5. The Lost Boys: vampiers met een uitstekende platen collectie

Vampiers hadden natuurlijk al langer iets verleidelijks, maar The Lost Boys geeft ze een uitgesproken rockuitstraling. Leren jassen, lange haren en nachtelijke avonturen maken deze bloedzuigers aantrekkelijk voordat duidelijk wordt hoe gevaarlijk ze zijn. De soundtrack speelt daar slim op in.

Het bekendste voorbeeld is Gerard McManns Cry Little Sister. De donkere sfeer, zware ritmes en opvallende koorzang geven het nummer iets bezwerend’s. Je hoeft de tekst niet te ontleden om te voelen dat hier iets niet helemaal pluis is.

Daarnaast staat er muziek op de soundtrack die uitstekend bij de jeugdige energie van de film past. INXS en Jimmy Barnes leveren met Good Times een uitbundige bijdrage. Echo & the Bunnymen geven People Are Strange van The Doors een nieuwe uitvoering die mooi aansluit bij een verhaal over buitenstaanders en een stad vol geheimen.

En dan is er Tim Cappello met I Still Believe. Zijn optreden in de film bewijst dat een saxofoon, voldoende podium vertrouwen en weinig kleding samen een onvergetelijk beeld kunnen opleveren.

De muziek maakt Santa Carla tot een plek waar je graag een avond zou rondlopen. Totdat je merkt wie er na sluitingstijd nog overblijven.

Luistertip

Cry Little Sister en People Are Strange.

4. The Princess Bride: een sprookje met een warme gitaarstem

The Princess Bride is avontuurlijk, romantisch en geestig zonder zijn personages belachelijk te maken. Die balans is belangrijk: je mag lachen om het sprookje, maar moet wel blijven hopen dat het goed afloopt.

Mark Knopflers muziek begrijpt dat uitstekend. Zijn gitaarspel geeft de film een vriendelijke, persoonlijke klank. De melodieën passen bij een verhaal dat wordt verteld, alsof de muziek je uitnodigt om iets dichterbij te komen zitten.

Bij Storybook Love hoor je hoe eenvoudig de romantiek kan werken. De melodie heeft weinig opsmuk nodig om warmte op te roepen. Ze past bij de liefde tussen Westley en Buttercup, maar ook bij het bredere idee dat verhalen mensen met elkaar verbinden.

De vocale versie van Storybook Love werd geschreven en gezongen door Willy DeVille. Dat onderscheid verdient aandacht: Knopfler verzorgde de filmscore, terwijl DeVille verantwoordelijk was voor deze song.

Tijdens de avontuurlijke passages krijgt de muziek meer beweging, maar de intieme toon blijft herkenbaar. Daardoor voelt de film ook tussen reuzen, zwaardvechters en levensgevaarlijke hindernissen menselijk.

Bij Panda Bytes waarderen we vooral hoe prettig deze soundtrack zelfstandig klinkt. Hij heeft dezelfde uitnodigende kwaliteit als een geliefd boek dat je zonder aarzeling opnieuw openslaat.

Luistertip

Storybook Love, zowel instrumentaal als in de uitvoering van Willy DeVille.

3. The Last Emperor: muziek voor een leven achter muren

The Last Emperor volgt het leven van Pu Yi, de laatste keizer van China. De film beweegt tussen indrukwekkende paleizen, politieke veranderingen en een steeds veranderende positie in de wereld. De soundtrack geeft die omvangrijke geschiedenis een persoonlijk karakter.

Ryuichi Sakamoto, David Byrne en Cong Su leverden de muziek waarvoor de film de Oscar voor de originele score won. Hun bijdragen brengen verschillende klanken en benaderingen samen.

De muziek kan statig en ceremonieel klinken, maar bevat ook veel eenzaamheid. Dat past bij een hoofdpersoon die door zijn positie uitzonderlijk lijkt, terwijl anderen voortdurend bepalen hoe zijn leven eruitziet.

Sakamoto’s Rain (I Want a Divorce) is een mooi voorbeeld van de emotionele directheid van de soundtrack. De muziek heeft een duidelijke beweging en laat tegelijkertijd verdriet en spanning voelen.

Wat deze score bijzonder maakt, is de verhouding tussen groot en klein. De film toont een geschiedenis die een heel land raakt, maar de muziek brengt je steeds terug bij de ervaring van één persoon.

Ook zonder de beelden blijft die afwisseling boeien. Je hoort pracht en formele afstand, gevolgd door passages die kwetsbaarder klinken. Daardoor wordt het luisteren meer dan een reis langs indrukwekkende decors: het krijgt het karakter van een leven dat telkens opnieuw moet beginnen.

Luistertip

First Coronation en Rain (I Want a Divorce).

2. The Untouchables: Ennio Morricone zet de spanning strak

Bij The Untouchables denk je al snel aan strakke pakken, gangsters en een kinderwagen op een trap. Brian De Palma maakt van de strijd tegen Al Capone een stijlvol misdaad avontuur. Ennio Morricone geeft dat avontuur een soundtrack met een opvallend scherp karakter.

Het hoofdthema heeft iets onrustigs en onverbiddelijk’s. Het ritme blijft doorgaan, terwijl de melodie spanning opbouwt. Daardoor voel je al vroeg dat achter de keurige buitenkant een wereld van intimidatie en geweld schuilgaat.

Morricone kiest op andere momenten voor een grootser, heldhaftiger geluid. De politiemannen krijgen zo de uitstraling van een kleine groep die het tegen een veel grotere macht opneemt.

Die afwisseling maakt de soundtrack boeiend. Je hoort zowel de aantrekking’s kracht van het avontuur als de dreiging die erbij hoort. De muziek kan je meenemen in de daadkracht van de personages en kort daarna laten voelen hoeveel zij kunnen verliezen.

In Death Theme krijgt verdriet meer ruimte. De melodie is gedragen en emotioneel, waardoor de gevolgen van het geweld blijven hangen.

Deze soundtrack verdient onze tweede plaats omdat Morricone de film voortdurend spanning en richting geeft. Zelfs een rustige wandeling door een stationshal klinkt na afloop tijdelijk als iets waarvoor je versterking had moeten meenemen.

Luistertip

The Untouchables en Death Theme.

1. Dirty Dancing: een soundtrack die het hele verhaal laat bewegen

Onze winnaar uit 1987 is Dirty Dancing. De film is bijna onmogelijk los te zien van zijn muziek. De nummers bepalen hoe de personages elkaar ontmoeten, aftasten en uiteindelijk vertrouwen.

Het verhaal speelt zich af in 1963, en de soundtrack combineert oudere songs met nummers die voor de filmperiode van 1987 werden gemaakt. Dat levert een muzikale wereld op die nostalgisch aanvoelt en tegelijk direct aanspreekt.

Be My Baby van The Ronettes zet meteen een romantische toon. Hungry Eyes, gezongen door Eric Carmen, geeft de toenadering tussen Baby en Johnny een duidelijke muzikale vorm. Het nummer past bij de spanning van oefenen, kijken en steeds iets dichterbij komen.

Patrick Swayze laat met She’s Like the Wind een zachtere kant horen. Maar het grote slotstuk is natuurlijk (I’ve Had) The Time of My Life van Bill Medley en Jennifer Warnes.

Dat nummer werkt doordat de film ernaartoe bouwt. Je hebt de onzekerheid en het oefenen meegemaakt, waardoor de finale voelt als een verdiend moment van vrijheid.

Voor Panda Bytes wint Dirty Dancing door die samenhang. De muziek vertelt voortdurend mee en blijft buiten de film onweerstaanbaar. Alleen die beroemde lift kun je bij het thuis meedansen beter overslaan.

Luistertip

Hungry Eyes en (I’ve Had) The Time of My Life.

Conclusie: 1987 liet muziek het verhaal dragen

Onze vijf favorieten uit 1987 geven heel verschillende werelden een eigen klank. The Lost Boys maakt gevaar verleidelijk, The Princess Bride brengt warmte en The Last Emperor verbindt geschiedenis aan persoonlijke gevoelens. Morricone geeft The Untouchables spanning die lang blijft hangen.

Dirty Dancing eindigt bij Panda Bytes bovenaan omdat de songs zo nauw verweven zijn met de ontwikkeling van de personages. Ze begeleiden iedere stap, van ongemakkelijke toenadering tot zelfvertrouwen. Samen vormen deze vijf soundtracks een heerlijke luisterreis door 1987, met genoeg romantiek, avontuur en nachtelijke onrust om de afstandsbediening voorlopig te laten liggen.

Red ManagementMarketing, management en boekhouding, volledig uit handen genomenAdvertentie