The end of oak street review

David Robert Mitchell, bekend van de horrorhits It Follows en Under the Silver Lake, waagt zich met The End of Oak Street aan iets heel anders: een familiefilm vol dinosaurussen, geproduceerd door J.J. Abrams' Bad Robot. De late-zomerrelease belooft precies het soort onbezorgd bioscoopplezier waar het najaar meestal geen ruimte meer voor maakt, en de meeste internationale critici zijn daar oprecht enthousiast over.

Waar gaat het over

Het is 1982, en de familie Platt, aangevoerd door Denise en Greg Platt, gespeeld door Anne Hathaway en Ewan McGregor, worstelt al met de gebruikelijke problemen: huwelijksstress, tienerangst en een chagrijnige buurman. Op een avond gaat er ineens een windvlaag door de wijk, samen met een verblindend licht en een vreemd geluid dat iedereens oren doet knappen. Kort daarna vallen stroom en water uit, niet alleen op Oak Street, maar in de hele stad, en in de verte klinken kreten die weinig goeds beloven.

Wat de Platts en hun buren al snel ontdekken, is dat hun hele straat door een mysterieuze kosmische gebeurtenis is losgerukt uit de voorstad en verplaatst naar een oertijdperk vol dinosaurussen, van de Spinosaurus tot de Stegosaurus. Overleven betekent voor het gezin dat ze, naast T-rexen ontwijken, ook hun eigen onderlinge problemen onder ogen moeten zien. Het scenario schakelt daarbij bewust tussen doodserieuze spanning en bewuste, zelfbewuste onzin, met een geestige knipoog naar Jurassic Park die des te grappiger is omdat die film zich in 1982 nog moet uitkomen.

Dat de film speelt in 1982 is geen toeval. Recensenten wijzen erop dat de setting bewust teruggrijpt naar de sfeer van klassieke Amblin-avonturenfilms uit die periode, met hun mix van gezinsspanning en buitenissige verwondering. Tegelijk durft regisseur Mitchell, bekend om zijn interesse in de rafelranden van de Amerikaanse voorstad, ook een net iets duisterdere en meer meedogenloze toon aan te slaan dan die klassiekers zich ooit veroorloofden.

Anne Hathaway en Ewan McGregor in The End of Oak Street — De familie Platt moet overleven te midden van dinosaurussen

Klik om af te spelen, de video laadt pas dan

Een verrassend geliefd einde van de zomer

De internationale kritieken zijn opvallend positief voor een film die zich zo nadrukkelijk niet serieus neemt. RogerEbert.com noemt het een klein mirakel dat ondanks alle chaos ook emotioneel weet te raken, terwijl Variety spreekt van een gekkere, en op sommige vlakken zelfs betere, Jurassic film. Deadline vergelijkt de aanpak met hoe The Meg zich verhoudt tot Jaws, en prijst vooral hoe de film nooit stilstaat om zichzelf serieus te nemen. Anne Hathaway krijgt daarbij bijzondere lof voor haar rol als een moeder die alles op alles zet om haar gezin bij elkaar te houden, terwijl er tegelijk dinosaurussen op haar afkomen.

Niet iedereen is even overtuigd. Flickering Myth vindt dat de film de verwondering van zijn Amblin-achtige inspiratiebronnen nooit helemaal vastpakt, en bekritiseert vooral de laatste twintig minuten, die aanvoelen als een studio-ingreep om het publiek toch tevreden naar huis te sturen. Ook wordt de wisselvallige toon genoemd als een terugkerend zwak punt: de film lijkt soms niet goed te kunnen kiezen hoe gemeen hij eigenlijk wil zijn tegenover zijn personages. Voor de meeste recensenten wegen de sterke actie, de emotionele familiekern en de onbeschaamde zomerfilm energie ruimschoots op tegen die kanttekeningen.

Wat werkt

Onbeschaamd vermakelijke, spectaculaire actie
Sterke rol van Anne Hathaway als drijvende kracht van het gezin
Speelse score van Michael Giacchino

Wat werkt minder

Wisselvallige toon tussen ernst en onzin
Zwakkere, studio-achtige slotfase
Vangt niet altijd de verwondering van zijn Amblin-inspiratie

Cast

Anne Hathaway Ewan McGregor Maisy Stella Christian Convery P. J. Byrne

Kijktip

Bekijk de film als het kan op de grootste bioscoopzaal die je kunt vinden. De film is speciaal gefilmd voor IMAX, en de dinosaurusactie komt daardoor pas echt volledig tot zijn recht.

Cast en makers

David Robert Mitchell schreef en regisseerde de film zelf, en produceerde die samen met J.J. Abrams en Hannah Minghella voor Bad Robot en Matt Jackson en Tommy Harper voor Jackson Pictures. Ondanks dat de film qua toon ver afstaat van zijn vorige werk, ziet meerdere recensenten wel degelijk een rode draad met It Follows en Under the Silver Lake: Mitchells fascinatie voor het ontrafelen van de schijnveiligheid van de Amerikaanse voorstad.

Naast Hathaway en McGregor bestaat de cast uit Maisy Stella en Christian Convery als hun kinderen Audrey en Brian, met verder Jordan Alexa Davis en P.J. Byrne in ondersteunende rollen. De cinematografie is van Michael Gioulakis, vaste samenwerkingspartner van Mitchell, en de muziek van componist Michael Giacchino, die de film volgens meerdere recensenten een net zo speelse als grandioze klank meegeeft.

Voor Anne Hathaway is dit een van maar liefst vijf films die ze tussen mei en oktober 2026 uitbrengt, al is dit duidelijk niet degene waarmee ze op een nieuwe Oscarnominatie mikt. Wel wijzen meerdere recensenten erop dat de fysieke en emotionele beproevingen die haar personage doorstaat, terwijl ze tegelijk haar huwelijk probeert te redden, best wat erkenning verdienen, ook al is dat niet het soort rol dat traditioneel prijzen wint.