Met The Ribbon Hero waagt Netflix zich aan een gedurfde nieuwe verfilming van Princess Knight, de baanbrekende manga van Osamu Tezuka uit 1953. Regisseur Yuki Igarashi, bekend van de aflevering Lop & Ochō uit Star Wars: Visions, maakt met deze film haar debuut als speelfilmregisseur, en dat resulteert in een visueel gedurfd maar verhaaltechnisch wisselvallig avontuur dat de internationale kritieken flink verdeelt.
Waar gaat het over
Sapphire is de prinses van een koninkrijk dat niet meer bestaat. Nadat een mysterieuze ramp genaamd Nergal haar thuisland Silverland met de grond gelijk maakte, dwaalt ze wanhopig rond tot ze uiteindelijk aankomt in het naburige Goldland. Daar bouwt ze langzaam een nieuw leven op en vindt ze, ondanks haar verleden, weer een sprankje hoop dankzij de vriendelijkheid van de mensen om haar heen. Maar net wanneer het leven weer wat vrede kent, keert Nergal terug om ook Goldland te bedreigen, en grijpt Sapphire opnieuw naar het zwaard.
De film neemt bewust afstand van de originele manga, die destijds baanbrekend was vanwege de verkenning van genderfluïditeit via een prinses die zowel een jongens- als een meisjeshart heeft. The Ribbon Hero kiest in plaats daarvan voor een verhaal over verlies, ontheemding en het vinden van een nieuw thuis, en verschillende recensenten wijzen erop dat vluchtelingenthematiek daardoor een prominente rol krijgt, iets wat opvallend actueel aanvoelt voor een verhaal uit de jaren vijftig.
Er zit zelfs een subplot in over een sekte die aan het einde der tijden gelooft en probeert vluchtelingen te offeren, een subplot dat door meerdere recensenten wordt omschreven als verrassend actueel en indringend voor een animefilm die zich richt tot een breed publiek. Die durf om ongemakkelijke thema's aan te snijden, in plaats van louter een veilig actie-avontuur te vertellen, is meteen een van de sterkste kanten van de film.
Theatraal en gedurfd, maar te dun verteld
Waar The Ribbon Hero écht indruk maakt, is in de vormgeving. Igarashi bouwt de film als een theatervoorstelling, compleet met opkomende en zakkende gordijnen, korte pauzes en een intermezzo met poppenkasttheater. Flashbacks worden bewust in zwart-wit getoond, als eerbetoon aan de tekenstijl van Tezuka's originele manga. Die keuzes geven de film een uniek, herkenbaar gezicht dat weinig andere anime dit jaar evenaren, en compenseren volgens meerdere critici een deel van de onoriginaliteit in personages en plot.
Het grootste struikelblok is het tempo. De schurk en zijn precieze motivatie worden pas in het laatste half uur van de film echt uitgelegd, waardoor het verhaal lange tijd vaag en uitgerekt aanvoelt voordat alle stukken op hun plek vallen. RogerEbert.com noemt de film ronduit misleidend, met prachtige animatie die uiteindelijk weinig inhoud dient, terwijl Loud and Clear Reviews juist spreekt van een oprecht ambitieuze film die de moed heeft om in de slotminuten iets anders te doen dan pure actie. Die verdeeldheid zegt veel over hoe The Ribbon Hero ontvangen wordt: als een gok die grotendeels opgaat voor wie zich overgeeft aan de stijl, en tegenvalt voor wie vooral een strak verhaal verwacht.
Wat werkt
- Gedurfde, theatrale vormgeving met unieke visuele identiteit
- Actuele, herkenbare thematiek rond verlies en vluchten
- Liefdevolle eerbetonen aan Tezuka's originele artstyle
Wat werkt minder
- Schurk en motief pas laat in de film uitgelegd
- Verhaal voelt lange tijd uitgerekt en vaag
- Genderfluïditeit uit het origineel grotendeels losgelaten
Stemmen
Ga niet kijken met de verwachting van een strak plotgedreven verhaal. Wie zich overgeeft aan de theatrale stijl en de emotionele kern rond verlies centraal stelt, haalt er het meeste uit.
Cast en makers
Yuki Igarashi tekent voor haar speelfilmdebuut als regisseur, na eerder naam te hebben gemaakt met de Lop & Ochō aflevering van Star Wars: Visions. De film wordt geanimeerd door studio Outline, geproduceerd door Twin Engine en Netflix, met personage-ontwerpen van Kei Mochizuki en muziek van Satoru Kosaki en Ryuichi Takada, beiden bekend van eerdere anime-soundtracks.
Sapphire wordt in het Japans ingesproken door Saaya Kadokura, met verder onder meer Seiran Kobayashi, Koki Uchiyama, Mayumi Shintani, Haruhiko Jo, Banjo Ginga en Aya Hisakawa in de castlijst. De film is gebaseerd op Princess Knight, dat in de jaren zestig al eerder werd verfilmd als een 52-delige tv-serie, en geldt als een van de vroegste voorbeelden van het shoujo- en magical girl genre dat later series als Sailor Moon zou beïnvloeden.
Dat The Ribbon Hero precies dit verhaal opnieuw vertelt, meer dan zeventig jaar na de originele manga, zegt iets over hoe tijdloos het idee van een verloren prinses die zichzelf opnieuw moet uitvinden nog altijd is. Igarashi kiest er bewust voor om niet simpelweg de oude serie na te maken, maar om er een geheel eigen visuele taal aan te koppelen, wat de film ondanks de verhaalproblemen tot een gedurfd eerbetoon maakt in plaats van een lakse remake.
Onderwerpen
Film ReviewMeer uit Film Review
Alles uit Film Review
Nog lang niet uitgelezen?
Elke dag nieuwe artikelen over films, series, games en tech. Met een humoristische twist, maar altijd eerlijk.
