Tuner is een warme, ongewone heistfilm over een pianostemmer met een supergevoelig gehoor die zijn gave inzet om kluizen te kraken. Het is het eerste fictieve speelfilmwerk van Oscarwinnaar Daniel Roher, bekend van de documentaire Navalny, en het levert Leo Woodall zijn grootste filmrol tot nu toe op, naast een innemende Dustin Hoffman als zijn mentor. Critici zijn grotendeels enthousiast, al vindt een deel dat de film in het laatste bedrijf aan overtuigingskracht inboet.
Waar gaat het over
Niki White, gespeeld door Leo Woodall, is een jonge leerling pianostemmer in New York die lijdt aan hyperacusis, een aandoening waardoor hij geluiden veel intenser waarneemt dan anderen. Die gevoeligheid is zowel zijn vloek als zijn talent: hij hoort de kleinste verschillen in een instrument, maar kan ook amper tegen het lawaai van de stad. Wanneer hij ontdekt dat hij met zijn gehoor de tuimelaars van een kluis kan volgen en zo veilige sloten kan openen, ligt een gevaarlijk zijpad open.
De aanleiding om dat pad ook echt te bewandelen is persoonlijk. Zijn mentor Harry Horowitz, gespeeld door Dustin Hoffman, krijgt een hartaanval en laat een stapel medische rekeningen achter. Om de zorg te kunnen betalen sluit Niki zich aan bij een misdaadploeg onder leiding van Uri, gespeeld door Lior Raz, die welvarende huizen overvalt. Het gaat mis wanneer Niki een horloge steelt dat aan de familie van een professor toebehoort, waarna een cryptowallet, geweld en een steeds benauwder web van gevolgen volgen.
Intussen probeert Niki zijn leven nog een beetje in balans te houden, onder meer via zijn relatie met Ruthie, een musicus gespeeld door Havana Rose Liu. De film gebruikt die liefdeslijn niet als bijzaak, maar als tegenwicht voor de misdaadplot: het is het stuk leven dat Niki dreigt kwijt te raken naarmate hij dieper wegzakt.

Wat critici ervan vinden
De ontvangst is overwegend sterk. Tuner staat op ongeveer 94 procent bij Rotten Tomatoes, gebaseerd op bijna tweehonderd recensies, en op 75 van de 100 bij Metacritic. Time Out geeft drie van de vijf sterren en noemt de film een luchtig tussendoortje in plaats van een symfonisch meesterwerk, maar wel aangenaam en goed gestemd vermaak. Het blad prijst Woodalls schermpresence, die volgens de recensent echte filmsterkwaliteit uitstraalt, vooral in scènes waarin hij met weinig woorden veel moet overbrengen, en wijst op de warme, mooi gecomponeerde montages van New York.
Over de bijrollen is men eensgezind positief. Hoffman speelt de ouderwetse vakman met zichtbaar plezier, Tovah Feldshuh levert sterk steunwerk en Lior Raz weet van de crimineel Uri een moreel gelaagd personage te maken in plaats van een kartonnen schurk. Wel noemen meerdere critici het derde bedrijf gekunsteld, omdat toeval en handige opstellingen daar zwaarder wegen dan de eerder opgebouwde charme.
Niet iedereen is overtuigd. Matthew Liedke geeft slechts twee van de vijf sterren en noemt de film een saaie aangelegenheid zonder urgentie en spanning, met een zwak uitgewerkte romance en een hoofdpersoon die volgens hem te weinig energie uitstraalt. Zelfs hij erkent echter dat de regie, camera en montage vakkundig zijn en dat Hoffman en Liu overtuigend spelen. Het is dus vooral de balans tussen stijl en inhoud waarover wordt gediscussieerd.
Die discussie is niet vreemd bij een film die bewust klein blijft. Tuner probeert geen groots misdaadepos te zijn, maar een persoonlijk verhaal over talent, loyaliteit en de prijs van een gave die je niet kunt uitzetten. Wie daarvan houdt, vindt in de film een zorgvuldig gemaakt portret met een duidelijk gevoel voor ritme. Wie liever een strak gemonteerde thriller met veel tempo wil, zal sneller geneigd zijn de rustige opbouw als traag te ervaren.
Wat werkt
- Leo Woodall draagt de film met echte schermpresence
- Warme, mooi gefilmde weergave van New York
- Sterke bijrollen van Hoffman, Feldshuh en Raz
Wat werkt minder
- Gekunsteld derde bedrijf vol toevalligheden
- Heistscènes zijn weinig spectaculair
- Romance blijft voor sommigen aan de oppervlakkige kant
Cast
Kijk Tuner met goede speakers of een koptelefoon. Geluid is hier het hart van het verhaal, en de manier waarop de film Nikis overgevoelige gehoor vertaalt naar beeld en klank is een van de sterkste troeven.
Cast en makers
Daniel Roher regisseert en schreef het scenario samen met Robert Ramsey. Voor Roher is dit een duidelijke koerswijziging, want hij won een Oscar voor de documentaire Navalny. Dat documentaire-oog is terug te zien in de observerende, geloofwaardige manier waarop hij ambachten, ruimtes en geluiden in beeld brengt. De film kreeg zijn wereldpremière op het Sundance Filmfestival in januari 2026, kwam op 22 mei 2026 beperkt in de Amerikaanse bioscopen en werd op 29 mei breder uitgebracht door Black Bear Pictures. De speelduur bedraagt 107 minuten.
Opvallend is hoe bewust de film het idee van geluid als verhaalmotor uitwerkt. Waar andere heistfilms leunen op technische gadgets of hectische montages, draait de spanning hier om luisteren: het klikken van een slot, het stemmen van een snaar, de stilte voor een beslissing. Die keuze geeft Tuner een eigen identiteit binnen een genre dat vaak op automatische piloot draait, en verklaart waarom zelfs critici die het verhaal wat dun vinden de vormgeving prijzen.
Naast Woodall en Hoffman bestaat de cast uit Havana Rose Liu als Ruthie Waymon, Lior Raz als Uri, Tovah Feldshuh als Marla Horowitz en Jean Reno als Marius Maissner. Het is een gevarieerde bezetting die de film een internationaal en tegelijk intiem karakter geeft, met Hoffman als warm middelpunt van het verhaal.
Onderwerpen
Film ReviewMeer uit Film Review
Alles uit Film ReviewNog lang niet uitgelezen?
Elke dag nieuwe artikelen over films, series, games en tech. Met een humoristische twist, maar altijd eerlijk.



