Introductie:
2006 voelt helemaal niet alsof het twintig jaar geleden is.
Totdat je bedenkt dat we toen nog massaal dvd’s kochten, Netflix voornamelijk bekendstond als een Amerikaans bedrijf dat schijfjes per post verstuurde en Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest de grootste bioscoophit van het jaar werd.
En dan begint het ineens toch behoorlijk lang geleden te klinken.
September 2006 was bovendien een interessante tussenmaand. De grote zomerfilms verdwenen langzaam uit de bioscopen, terwijl Hollywood zich begon klaar te maken voor het najaar. Precies in dat niemandsland verschenen allerlei films die we twintig jaar later niet allemaal meer dagelijks noemen.
Sommige werden hits. Andere verdwenen opvallend snel uit beeld.
Tijd om zeven titels uit september 2006 opnieuw af te stoffen.
1. The Black Dahlia
Op papier kon er bijna niets misgaan.
Brian De Palma achter de camera.
Een verhaal gebaseerd op de beruchte moordzaak rond Elizabeth Short.
Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart en Hilary Swank voor de camera.
En een donker Los Angeles waarin werkelijk iedereen eruitziet alsof hij minstens drie geheimen heeft.
The Black Dahlia moest een moderne film noir van formaat worden.
Dat lukte niet helemaal.
De film kreeg bij verschijnen gemengde reacties en werd al snel overschaduwd door andere misdaadfilms uit dezelfde periode. Maar twintig jaar later is het interessant om hem opnieuw te bekijken zonder alle verwachtingen die destijds rond de release hingen.
De Palma maakt er een overdreven stijlvolle, duistere en soms ronduit bizarre film van.
Niet alles werkt.
Maar saai wordt het nooit.
Vooral visueel valt er ontzettend veel te genieten. Schaduwen, rook, ouderwetse kostuums, decadente huizen en camerabewegingen die je onmiddellijk vertellen dat De Palma achter de camera staat.
Misschien geen vergeten meesterwerk.
Wel een film die een tweede kans verdient.
2. Hollywoodland
En toevallig bleef The Black Dahlia in september 2006 niet de enige film die naar het donkere verleden van Hollywood keek.
Hollywoodland dook in het mysterie rond de dood van George Reeves, de acteur die in de jaren vijftig Superman speelde op televisie.
Adrien Brody speelt privédetective Louis Simo, die probeert te achterhalen wat er werkelijk met Reeves is gebeurd.
Maar degene die de film twintig jaar later extra interessant maakt, is Ben Affleck.
Hij speelt George Reeves.
Dat klinkt tegenwoordig niet zo bijzonder. We hebben Affleck inmiddels Batman zien spelen, Oscars zien winnen als filmmaker en hem verschillende keren zijn carrière opnieuw zien uitvinden.
Maar in 2006 bevond hij zich op een totaal ander punt.
Na een reeks slecht ontvangen films leek zijn status als grote Hollywoodster behoorlijk beschadigd.
Hollywoodland liet ineens weer zien dat Affleck daadwerkelijk kon acteren.
Zijn Reeves is charmant en succesvol aan de buitenkant, maar daaronder zit een man die langzaam beseft dat de rol die hem beroemd heeft gemaakt misschien ook de rol is waaruit hij nooit meer kan ontsnappen.
Een mooie, melancholische film over Hollywood dat dromen verkoopt en ze soms net zo gemakkelijk weer afpakt.
3. The Last Kiss
Zach Braff was in 2006 nog volop de man van Scrubs en Garden State.
Met The Last Kiss kreeg hij opnieuw een personage dat zich afvraagt of volwassen worden eigenlijk wel zo’n fantastisch idee is.
Michael is bijna dertig.
Hij heeft een goede baan.
Zijn vriendin Jenna is zwanger.
Zijn leven lijkt keurig op de rails te staan.
En precies daarom raakt hij in paniek.
Wanneer hij de jongere Kim ontmoet, begint hij zich af te vragen of dit werkelijk alles is wat hem nog te wachten staat.
Dat levert geen traditionele romantische komedie op.
Sterker nog: Michael maakt beslissingen waarbij je als kijker regelmatig zin krijgt om de televisie even stil te zetten en hem persoonlijk toe te spreken.
Maar dat maakt The Last Kiss juist interessanter.
De film gaat over de angst voor definitieve keuzes. Over het moment waarop mogelijkheden langzaam veranderen in verantwoordelijkheden.
Twintig jaar later voelt het verhaal misschien zelfs relevanter dan destijds.
En Casey Affleck, Jacinda Barrett en Rachel Bilson zorgen ervoor dat Braff genoeg mensen om zich heen heeft die hem eraan herinneren dat een existentiële crisis geen vrijbrief is om een idioot te zijn.
4. Gridiron Gang
Dwayne Johnson was in 2006 nog niet de man die praktisch iedere paar maanden een gigantische blockbuster afleverde.
Sterker nog: we noemden hem toen nog regelmatig gewoon The Rock.
Gridiron Gang kwam uit in een interessante fase van zijn carrière. Johnson probeerde duidelijk te bewijzen dat hij meer kon dan wenkbrauwen optrekken en tegenstanders door muren gooien.
Hij speelt Sean Porter, een medewerker van een jeugdgevangenis die besluit een Americanfootballteam op te richten.
Het idee is simpel.
Als de jongens leren samenwerken, discipline ontwikkelen en verantwoordelijkheid nemen, hebben ze misschien een betere kans wanneer ze weer buiten komen.
Ja, Gridiron Gang gebruikt vrijwel iedere bekende sportfilmregel.
Trainingmontages?
Uiteraard.
Een team dat eerst niet functioneert?
Natuurlijk.
Een coach die veel harder blijkt te geven om zijn spelers dan hij wil toegeven?
Je weet het antwoord.
Maar Johnson draagt de film verrassend overtuigend.
Twintig jaar later is het vooral leuk om een versie van The Rock te zien die nog niet volledig was veranderd in het merk Dwayne Johnson.
Hier probeert hij nog iets te bewijzen.
Dat maakt hem interessant.
5. The Science of Sleep
En nu wordt september 2006 ineens een stuk vreemder.
Michel Gondry had een paar jaar eerder met Eternal Sunshine of the Spotless Mind laten zien dat romantiek, herinneringen en surrealistische beelden uitstekend samen konden gaan.
Met The Science of Sleep mocht hij nog verder zijn eigen hoofd in.
Gael García Bernal speelt Stéphane, een jonge man met zo’n levendige fantasie dat zijn dromen en de werkelijkheid steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn.
Dan ontmoet hij zijn buurvrouw Stéphanie, gespeeld door Charlotte Gainsbourg.
Wat volgt is romantiek volgens Gondry.
Dus verwacht kartonnen steden, stop-motionachtige werelden, vreemde machines en dromen die eruitzien alsof iemand een complete speelgoedwinkel heeft leeggehaald en vervolgens midden in de nacht een filmset heeft gebouwd.
Het mooie is dat de film twintig jaar later nauwelijks verouderd oogt.
Juist doordat Gondry zoveel praktische effecten en handgemaakte decors gebruikt, heeft The Science of Sleep een tastbaarheid die veel moderne digitale fantasiewerelden missen.
Een vreemde film.
Maar heerlijk vreemd.
6. Jackass Number Two
We kunnen natuurlijk heel intellectueel gaan doen over cinema.
Maar 2006 was óók het jaar waarin Steve-O een vishaak door zijn wang liet steken en zichzelf vervolgens als menselijk aas in zee liet gooien.
Filmgeschiedenis kent vele vormen.
Jackass Number Two nam het eenvoudige concept van de eerste film en stelde één belangrijke vraag:
Kan het nog idioter?
Het antwoord was ja.
Johnny Knoxville, Bam Margera, Steve-O, Chris Pontius, Wee Man en de rest van de groep voeren opnieuw stunts uit waarvan ieder verstandig mens onmiddellijk begrijpt waarom je ze absoluut niet moet proberen.
En toch zit er iets merkwaardig charmants in.
Niet in de pijnlijke stunts zelf, maar in de vriendschap tussen de mannen. Ze lachen elkaar uit, maken elkaar doodsbang en lijken regelmatig oprecht verbaasd dat iedereen aan het einde van een scène nog leeft.
Anno 2026 voelt Jackass Number Two bovendien als een tijdcapsule uit een periode vóórdat ieder krankzinnig stuntfilmpje onmiddellijk op TikTok, Instagram of YouTube terechtkwam.
Dit was domheid op bioscoopformaat.
En ergens moeten we daar toch een beetje respect voor hebben.
7. The Guardian
Kevin Costner.
Ashton Kutcher.
De Amerikaanse kustwacht.
En genoeg water om je bank spontaan vochtig te laten aanvoelen.
The Guardian is precies het soort grote, degelijke Hollywoodfilm dat rond 2006 regelmatig verscheen en tegenwoordig opvallend zeldzaam is geworden.
Costner speelt Ben Randall, een legendarische reddingszwemmer die na een traumatische missie instructeur wordt.
Daar ontmoet hij Jake Fischer, gespeeld door Kutcher: jong, getalenteerd, arrogant en uiteraard overtuigd dat alle regels vooral voor andere mensen bedoeld zijn.
Je voelt waarschijnlijk al waar dit naartoe gaat.
De ervaren rot moet de jonge leerling iets leren.
De leerling ontdekt dat talent alleen niet genoeg is.
En uiteindelijk moeten theorie en praktijk natuurlijk samenkomen wanneer het echt misgaat.
Origineel?
Niet bijzonder.
Effectief?
Absoluut.
Costner is uitstekend in rollen waarin hij een vermoeide professional speelt die meer heeft meegemaakt dan hij vertelt. Kutcher krijgt ondertussen de kans om wat meer te doen dan de komische rollen waarmee hij destijds vooral werd geassocieerd.
The Guardian probeert niet slimmer te zijn dan hij is.
En twintig jaar later blijkt dat eigenlijk behoorlijk verfrissend.
September 2006 verdient een herkansing
Het interessante aan september 2006 is niet dat er zeven onaantastbare meesterwerken verschenen.
Integendeel.
Het is juist een maand vol films die ergens onderweg een beetje uit ons collectieve geheugen zijn verdwenen.
The Black Dahlia werd niet de misdaadklassieker waarop werd gehoopt. Hollywoodland staat zelden bovenaan lijstjes met de beste films van Ben Affleck. The Guardian behoort niet tot de titels waarmee we Kevin Costner onmiddellijk associëren. En wie buiten filmliefhebbers heeft het tegenwoordig nog regelmatig over The Science of Sleep?
Maar dat is precies waarom terugkijken leuk is.
Niet iedere oude film hoeft opnieuw uitgeroepen te worden tot meesterwerk.
Sommige films verdienen simpelweg een tweede avond.
En twintig jaar later blijkt september 2006 daar verrassend veel kandidaten voor te hebben.
Hierna wordt het deel 4: september 2011 / 7 films die vijftien jaar later een tweede kans verdienen.
Lees ook7 films uit september 1996 die dertig jaar later nog steeds het kijken waard zijnMeer uit Film Nieuws
Alles uit Film Nieuws
Nog lang niet uitgelezen?
Elke dag nieuwe artikelen over films, series, games en tech. Met een humoristische twist, maar altijd eerlijk.
