Review: The Narrow Road to the Deep North – Een meeslepende reis door herinnering, schuld en verlangen

01Introductie:

Er zijn series die je kijkt, en series die je ondergaat. The Narrow Road to the Deep North, een vijfdelige adaptatie van Richard Flanagans gelijknamige roman, behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Regisseur Justin Kurzel (bekend van onder meer Snowtown en Nitram) levert hier geen eenvoudige kijkervaring af, maar een dwingende, poëtische tocht door het landschap van oorlogstrauma, verboden liefde en moreel verval. De serie is momenteel nog niet beschikbaar op Prime Video in Nederland, maar verscheen al eerder in andere regio’s. Bij Panda Bytes hopen we van harte dat deze monumentale productie snel ook in ons land te zien zal zijn, want dit is een verhaal dat gehoord móet worden.

De oorlog als blijvende wond

Centraal in de serie staat Dorrigo Evans, een jonge Australische arts die tijdens de Tweede Wereldoorlog krijgsgevangene wordt van het Japanse leger. Hij wordt samen met andere soldaten gedwongen tot slavenarbeid bij de bouw van de beruchte Birma-spoorlijn. De gruwel die hij daar meemaakt – honger, ziekte, mishandeling – wordt rauw en zonder filter weergegeven. Justin Kurzel kiest niet voor heroïek, maar toont de kleine menselijke daden in een onmenselijke situatie. Een blik, een gebaar, een woordeloos gebed tegen beter weten in. Die aanpak maakt het drama des te schrijnender.

Wat deze serie zo uitzonderlijk maakt, is dat de oorlog niet eindigt met het wapenstilstandsakkoord. De echte strijd begint pas daarna. Decennia later, in 1989, zien we een oudere Dorrigo, nu een gevierd chirurg, die nog steeds worstelt met de littekens van het verleden. Ciarán Hinds speelt hem als een man die leeft met een onzichtbare last – het besef dat hij weliswaar overleefde, maar dat velen dat niet deden. Die overlevingsschuld is tastbaar in elke scène.

Verlangen als ankerpunt in een verscheurde wereld

Naast het oorlogsgeweld is het de liefde die als rode draad door het verhaal loopt – niet als verlichting, maar als brandstof voor de pijn. Dorrigo’s affaire met Amy, de veel jongere vrouw van zijn oom, vormt het emotionele zwaartepunt van de serie. Hun relatie is kort, intens, en vooral verboden. Toch blijft het hem achtervolgen, als een onvoltooid hoofdstuk dat zijn verdere leven kleurt. Odessa Young weet als Amy zowel mysterie als kwetsbaarheid te belichamen. Ze is geen passief liefdesobject, maar een vrouw gevangen tussen plicht en verlangen.

Wat The Narrow Road to the Deep North zo aangrijpend maakt, is dat deze liefde nooit compleet kan zijn. Net als bij Dorrigo’s oorlogservaringen, zit de kracht van hun relatie in wat onuitgesproken blijft. De brieven die nooit aankwamen, de keuzes die uitgesteld werden tot het te laat was. In de nasleep van de oorlog trouwen beiden met anderen, maar de herinnering aan wat had kunnen zijn blijft als een litteken onder de huid.

Ook later, als Dorrigo zichzelf verliest in een reeks affaires en zich steeds verder verwijdert van zijn gezin, blijft Amy’s afwezigheid voelbaar. Het is die ene liefde die zijn leven had