Review: Mercy onderzoekt rechtvaardigheid in een digitale toekomst
In deze review van Mercy bespreken wij een film die grote vragen stelt over technologie, macht en moraal, maar daar zelf opvallend voorzichtig mee omspringt. Regisseur Timur Bekmambetov keert terug naar het screenlife genre met een verhaal dat zich afspeelt in een nabije toekomst waarin kunstmatige intelligentie niet alleen adviseert, maar oordeelt. Mercy wil een zenuwslopende thriller zijn met een tikkende klok, maar blijkt vooral een film die meer ideeën introduceert dan uitwerkt.
Het uitgangspunt: schuld als startpunt
Het verhaal speelt zich af in Los Angeles in 2029, een stad waar criminaliteit en armoede hebben geleid tot een radicale oplossing: een door AI aangestuurde vorm van de doodstraf. Detective Chris Raven ontwaakt vastgebonden aan een executiestoel en krijgt te horen dat hij schuldig is aan de moord op zijn vrouw. Onschuldig zijn is niet genoeg. Hij moet het bewijzen. Binnen negentig minuten.
Judge Maddox, een alwetende AI met toegang tot alle digitale gegevens van de stad, fungeert als rechter en beul tegelijk. Elk appje, elke deurbel camera en elke GPS beweging kan worden ingezet als bewijs. Het systeem is efficiënt, snel en onverbiddelijk. Precies daarin schuilt de dreiging die Mercy had kunnen uitdiepen.
Screenlife als zegen en vloek
Bekmambetov gebruikt opnieuw de visuele taal van schermen, videobellen en digitale interfaces. Wij kijken letterlijk mee door bodycams, drones en virtuele reconstructies. In theorie versterkt dit de urgentie. In de praktijk zorgt het voor een constante stroom aan informatie die nauwelijks de tijd krijgt om te bezinken.
De film bouwt zijn spanning op via een vast patroon: beschuldiging, digitale bewijzen, twijfel, nieuwe data, escalatie en morele leegte. Elke stap volgt elkaar razendsnel op. Clues worden gepresenteerd en direct verklaard. Hierdoor ontstaat weinig ruimte voor de kijker om zelf te denken of mee te puzzelen. Het mysterie wordt niet ontrafeld, maar afgevinkt.
Personages zonder moreel gewicht
Chris Pratt speelt Raven als een man die zichtbaar worstelt, maar moeilijk sympathie oproept. Zijn personage wordt neergezet als een problematische echtgenoot en een agent met dubieuze keuzes. Dat kan interessant zijn, maar de film doet weinig om zijn innerlijke conflict echt voelbaar te maken.
Rebecca Ferguson daarentegen maakt indruk als Judge Maddox. Haar stem en verschijning zijn gecontroleerd, kalm en bijna empathisch. Ironisch genoeg voelt de kunstmatige rechter menselijker dan de man die voor haar leven vecht. Dat is thematisch interessant, maar vermoedelijk niet de bedoeling.
Wat Mercy niet durft te zeggen
Het meest opvallende aan deze review van Mercy is wat de film níet doet. Massa surveillance wordt nauwelijks bevraagd. Privacy verlies is een gegeven, geen probleem. De film suggereert dat het systeem op zich werkt en dat alleen misbruik door individuen gevaarlijk is. Daarmee ontwijkt Mercy de echte ethische kern van zijn eigen wereld.
Juist in een tijd waarin AI steeds vaker beslissingen beïnvloedt, voelt die terughoudendheid vreemd. De film toont een dystopie, maar filmt haar met bewondering. Dat maakt het morele standpunt vaag en soms zelfs ongemakkelijk.
Eindoordeel
Mercy is een film vol potentie die zichzelf overschreeuwt. De ideeën zijn relevant, het concept is actueel, maar de uitwerking blijft oppervlakkig. Als thriller is de film vermoeiend. Als science fiction mist hij diepgang. Toch blijft Mercy boeien, al is het vooral als gespreksonderwerp.
Bij Panda Bytes zien wij Mercy als een spiegel van onze tijd. Niet omdat de film scherpe antwoorden geeft, maar omdat hij onbedoeld laat zien hoe gemakkelijk efficiëntie belangrijker wordt dan menselijkheid.
Onze conclusie: Mercy is een visueel gedurfde maar inhoudelijk terughoudende sci fi thriller die meer had kunnen zijn dan een technologisch experiment. De vraag die blijft hangen is niet of Raven onschuldig is, maar of wij zelf bereid zijn rechtvaardigheid aan een algoritme toe te vertrouwen.
