Introductie:
Met In the Blink of an Eye waagt Andrew Stanton zich opnieuw aan live-action, en dat is op papier al interessant genoeg. De man achter WALL-E en Finding Nemo heeft altijd een fascinatie gehad voor grote ideeën, kleine emoties en de manier waarop tijd alles relativeert. Deze film, die zijn première beleefde op Sundance en nu via Hulu verschijnt, wil niets minder dan het verhaal van de mensheid vertellen. Van de oertijd tot de verre toekomst. In nog geen honderd minuten. Dat is ambitieus. Misschien té ambitieus.
Drie tijden, één idee
In the Blink of an Eye bestaat uit drie verhaallijnen die elkaar thematisch spiegelen. We volgen een groep Neanderthalers in een prehistorisch landschap, een hedendaagse antropoloog die worstelt met verlies en betekenis, en een futurische ruimteverkenning die zich afvraagt wat het betekent om mens te zijn als de aarde allang achter je ligt.
Het verbindende idee is helder: de mens verandert, maar ook weer niet. Liefde, angst, verlies en hoop zijn tijdloos. In theorie is dat prachtig. In de praktijk voelt het vaak alsof Stanton vooral wil laten zien dát hij iets te zeggen heeft, maar minder geïnteresseerd is in het uitwerken van hoe dat verhaal moet ademen.
Mooie beelden, dunne mensen
Visueel valt er weinig te klagen. Stanton weet hoe hij beelden moet laten spreken. De natuur in het verleden is rauw en fysiek, het heden oogt ingetogen en menselijk, en de toekomst is koel, stil en bijna melancholisch. De score van Thomas Newman tilt veel scènes emotioneel omhoog en doet soms meer werk dan het scenario zelf.
Maar daar wringt het ook. De personages blijven op afstand. Vooral in de hedendaagse verhaallijn, met een sterke maar onderbenutte Daveed Diggs, voel je dat er meer in zat. We zien verdriet, we horen verdriet, maar we voelen het zelden echt. De film kiest vaak voor montages waar scènes nodig waren. Voor symboliek waar dialoog had kunnen helpen.
Het resultaat is een film die veel suggereert, maar weinig verdiept.
Filosofie in fast-forward
Het grootste probleem van In the Blink of an Eye is tempo. Niet omdat de film snel is, maar omdat hij zichzelf geen tijd gunt. Grote vragen over evolutie, verbondenheid en nalatenschap worden aangestipt en alweer losgelaten. Alsof Stanton bang is dat de kijker zich gaat vervelen zodra hij even stilstaat.
Dat is zonde, want juist in de stiltes had deze film kunnen groeien. Films als The Tree of Life of Arrival durven te vertragen en vertrouwen erop dat de kijker meedenkt. In the Blink of an Eye lijkt dat vertrouwen niet altijd te hebben.
Een film die groter voelt dan hij is
Je merkt aan alles dat dit ooit een groter, rijker project had kunnen zijn. De korte speelduur, het ontbreken van een bioscooprelease en de ietwat anonieme Hulu-lancering geven de film iets vluchtigs. En dat staat haaks op waar hij over gaat. Dit is een film over de eeuwigheid die zelf opvallend tijdelijk aanvoelt.
Dat betekent niet dat In the Blink of an Eye mislukt is. Er zitten mooie momenten in, oprechte ideeën en een warme, humanistische blik op de mens. Maar het voelt meer als een schets dan als een voltooid schilderij. Als een eerste versie die nooit de kans kreeg om echt uitgewerkt te worden.
Conclusie
In the Blink of an Eye is een film met een groot hart en een nog groter hoofd. Andrew Stanton wil alles tegelijk zeggen, maar zegt uiteindelijk net iets te weinig. Visueel sterk, muzikaal indrukwekkend en thematisch interessant, maar emotioneel te vluchtig om echt te blijven hangen.
Je kijkt ‘m met aandacht, denkt er even over na, en voor je het weet… is hij alweer voorbij. In een oogwenk.
