Introductie:
Wie Dreams (2026) van Michel Franco heeft gezien, weet dat deze film niet zomaar een liefdesverhaal is. Het is een intense dissectie van verlangen, klasseverschil en macht binnen een relatie. Jessica Chastain en Isaac Hernandez sleuren ons mee in een wereld waar passie en ongelijkheid hand in hand gaan. De film laat je achter met vragen. Over liefde. Over privilege. Over wie de controle heeft wanneer twee mensen elkaar nodig hebben, maar niet op gelijke voet staan.
Was jij onder de indruk van Dreams? Dan hebben wij vijf vergelijkbare films voor je verzameld die thematisch en emotioneel in hetzelfde vaarwater opereren. Geen lichte kost, wel cinema die onder je huid kruipt.
1. Memory (2023)
Michel Franco en Jessica Chastain bewezen met Memory al eerder dat ze samen vuurwerk kunnen maken. In deze film speelt Chastain een vrouw die worstelt met trauma uit het verleden, terwijl ze een onverwachte band opbouwt met een man die kampt met geheugenverlies.
Net als in Dreams draait het hier om emotionele afhankelijkheid en machtsverschuivingen binnen een relatie. De dynamiek is subtiel maar voelbaar. Wie heeft de controle? Wie is kwetsbaar? En wat gebeurt er wanneer die rollen verschuiven? Franco kiest opnieuw voor een sobere stijl, met veel ruimte voor stilte en ongemak. De personages zijn menselijk, feilbaar en soms frustrerend.
Kijktip: Ga deze film in zonder voorkennis en let op de kleine blikken en stiltes. Daar gebeurt het echte werk.
2. Blue Valentine (2010)
Derek Cianfrance leverde met Blue Valentine een van de meest eerlijke relatieportretten van de afgelopen decennia af. Ryan Gosling en Michelle Williams spelen een stel dat zowel het begin als het einde van hun relatie beleeft. De film wisselt tussen hoopvolle eerste ontmoetingen en de pijnlijke realiteit van een liefde die uit elkaar valt.
Wat Blue Valentine verbindt met Dreams is de rauwe eerlijkheid. Geen romantische verfraaiing, geen veilige afstand. We zien hoe liefde langzaam wordt ondermijnd door teleurstelling, onbegrip en ongelijke verwachtingen. De seksuele spanning en intimiteit voelen authentiek, soms bijna ongemakkelijk.
Kijktip: Kijk deze film op een moment dat je echt aandacht hebt. Dit is geen achtergrondfilm tijdens het scrollen op je telefoon.
3. Roma (2018)
Alfonso Cuaróns Roma lijkt op het eerste gezicht minder expliciet dan Dreams, maar thematisch raken ze elkaar diep. In Roma volgen we Cleo, een huishoudster in Mexico-Stad, en haar complexe relatie met het gezin waarvoor ze werkt.
Klasseverschil staat centraal. Liefde en loyaliteit bestaan, maar altijd binnen de grenzen van sociale hiërarchie. Net als in Dreams zien we hoe privilege onzichtbaar maar allesbepalend kan zijn. De film is visueel adembenemend en tegelijk pijnlijk intiem. Elk klein moment, van een blik tot een alledaagse handeling, draagt emotioneel gewicht.
Kijktip: Kijk in een donkere ruimte en geef je over aan het zwart-witbeeld. De cinematografie verdient volledige aandacht.
4. Call Me by Your Name (2017)
Luca Guadagnino’s Call Me by Your Name is sensueler en lichter van toon dan Dreams, maar onderzoekt eveneens verlangen en ongelijkheid binnen een relatie. De jonge Elio wordt verliefd op Oliver, een oudere Amerikaanse student die tijdelijk bij zijn familie verblijft in Italië.
Het leeftijdsverschil en de verschillende levensfases creëren een subtiele machtsbalans. Net als bij Jennifer en Fernando is er sprake van een relatie waarin niet alles gelijk verdeeld is. De film toont hoe intens en allesoverheersend eerste liefde kan zijn, maar ook hoe kwetsbaar.
Waar Dreams een donkere wending neemt, kiest Call Me by Your Name voor melancholie. Toch delen ze diezelfde zinderende intimiteit en aandacht voor lichamelijkheid.
Kijktip: Let op hoe muziek wordt ingezet om emotie te versterken. De soundtrack is geen achtergrond, maar een extra personage.
5. In the Mood for Love (2000)
Wong Kar-wai’s klassieker In the Mood for Love bewijst dat passie niet altijd expliciet hoeft te zijn om intens te voelen. Twee buren ontdekken dat hun partners een affaire hebben en zoeken troost bij elkaar. Wat volgt is een relatie die balanceert tussen verlangen en terughoudendheid.
Net als in Dreams draait het om wat niet gezegd wordt. Om de spanning tussen maatschappelijke verwachtingen en persoonlijke verlangens. De sociale context bepaalt wat mogelijk is, en vooral wat niet. De film ademt onderdrukte emotie en stille hunkering.
Waar Dreams de confrontatie opzoekt, kiest In the Mood for Love voor ingehouden pijn. Beide films tonen hoe omstandigheden en sociale structuren liefde vormgeven.
Kijktip: Laat je tempo aanpassen aan de film. Dit is geen haastige ervaring. De kracht zit in herhaling en ritme.
Waarom deze films passen bij Dreams
Wat deze vijf titels gemeen hebben met Dreams is niet alleen hun focus op romantische relaties. Het gaat om de lagen daaronder. Om machtsverhoudingen, klasse, leeftijd, trauma en sociale positie. Om de vraag of liefde genoeg is wanneer de wereld daarbuiten ongelijk verdeeld is.
In Dreams zien we hoe passie eerst verbindt, daarna afhankelijkheid creëert, vervolgens controle oproept en uiteindelijk leidt tot conflict. Diezelfde spanningsboog vinden we terug in bovenstaande films, elk op hun eigen manier. Soms expliciet, soms fluisterend.
Deze films vragen iets van de kijker. Geduld. Openheid. Bereidheid om ongemak te verdragen. Maar ze geven er ook veel voor terug: gelaagde personages, eerlijke emoties en scènes die nog dagen in je hoofd blijven rondspoken.
Tot slot
Was Dreams voor jou een film die bleef hangen? Dan zijn deze vijf titels een logische volgende stap. Ze bieden geen simpele antwoorden, maar wel rijke verhalen over liefde in een wereld die zelden eerlijk is.
Welke van deze films heeft jou het meest geraakt? En welke zou jij toevoegen aan deze lijst? Soms begint de mooiste discussie pas nadat het scherm zwart wordt.
