Introductie:
Batman-games hebben vaak één probleem: ze nemen zichzelf zó serieus dat je bijna vergeet dat je speelt als een miljardair in een vleermuispak. Juist daarom werkt LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight zo goed. Deze game begrijpt precies waarom Batman cool is, maar durft tegelijkertijd compleet de draak met hem te steken. En eerlijk? Dat zorgt voor een van de leukste Batman-games van de afgelopen jaren.
Wat me direct opviel, is hoe slim TT Games de geschiedenis van Batman door elkaar gooit. Je krijgt geen standaard verhaallijn die één film of comic volgt. Nee, deze game voelt alsof iemand alle grote Batman-momenten uit de afgelopen decennia in een enorme LEGO bak heeft gegooid en daarna iets compleet nieuws heeft gebouwd. Soms herken je scènes uit de films van Tim Burton, een paar minuten later zit je ineens midden in een knipoog naar The Dark Knight of The Batman. Toch voelt het nooit als goedkope fanservice.
Voor Panda Bytes is dit precies zo’n game waar je uren in kunt verdwijnen zonder dat je doorhebt hoeveel tijd er voorbijgaat. Niet omdat het de moeilijkste game ooit is, maar omdat Gotham hier gewoon absurd veel charme heeft.
Een Gotham City waar je echt in wilt rondhangen
Open werelden zijn tegenwoordig overal. Het probleem is alleen dat veel daarvan leeg aanvoelen. Grote kaarten, weinig persoonlijkheid. Dat heeft Legacy of the Dark Knight verrassend goed opgelost.
Deze versie van Gotham is niet gigantisch, maar wél constant interessant. Elke straat heeft wel iets geks, grappigs of verborgen. Soms loop je een steegje in en ontdek je een kleine puzzel. Dan weer hoor je een crimineel een bizarre oneliner schreeuwen terwijl je hem door een ballenbak slaat. Overal zitten verwijzingen naar Batman-lore verstopt zonder dat het vermoeiend wordt.
Vergeleken met eerdere LEGO-games voelt deze wereld veel levendiger. In oudere titels, zoals LEGO Marvel Super Heroes 2, had ik vaak het idee dat ik vooral bezig was met icoontjes afwerken. Hier voelde het meer alsof ik echt door een komische versie van Gotham dwaalde.
Wat enorm helpt, is de sfeer. Regen die langs gebouwen glijdt, neonlichten in donkere steegjes, capes die bijna stoffig aanvoelen door de details in de texturen. Het klinkt misschien overdreven om dat over een LEGO-game te zeggen, maar visueel zit hier echt veel liefde in.
De humor raakt bijna altijd de juiste toon
LEGO-games staan natuurlijk bekend om slapstickhumor, maar hier werkt het beter dan gemiddeld. Misschien omdat Batman zichzelf zo makkelijk leent voor parodie.
De game weet precies wanneer hij respectvol moet zijn tegenover het bronmateriaal en wanneer hij compleet los kan gaan. Een serieus moment uit een bekende film wordt ineens onderbroken door een absurde grap over gezondheid’s verzekeringen of een gênante Batman meme. Dat klinkt alsof het irritant zou moeten zijn, maar juist die balans maakt het leuk.
Bane die je opbelt voor flauwe prank calls is bijvoorbeeld zó dom dat het weer grappig wordt. Vooral omdat de voice acting verrassend sterk is. Matt Berry als Bane steelt regelmatig de show.
Wat ik fijn vond, is dat de humor niet constant schreeuwerig is. Sommige LEGO-games proberen elke vijf seconden grappig te zijn, waardoor het vermoeiend wordt. Hier zit veel meer timing in. Soms is een klein visueel grapje op de achtergrond al genoeg.
De combat voelt eindelijk minder ouderwets
Wie vaker LEGO-games speelt, kent het probleem: combat was jarenlang gewoon willekeurig op knoppen rammen tot vijanden uit elkaar spatten. Dat werkte prima toen je twaalf was, maar tegenwoordig voelde het vaak wat achterhaald.
Legacy of the Dark Knight pakt dat slimmer aan door duidelijk inspiratie te halen uit de Arkham-games van Rocksteady. Vijanden aanvallen, counters timen, ontwijken, combo’s opbouwen… het voelt veel vloeiender dan vroeger.
Nee, verwacht geen diep vechtsysteem zoals in Batman: Arkham Knight. Daarvoor blijft dit nog steeds een toegankelijke LEGO-game. Maar het verschil met oudere TT Games-titels is enorm merkbaar.
Tijdens gevechten krijg je constant stripboek achtige effecten zoals “KRACK!” en “THUDD!” in beeld, wat perfect bij de toon past. Het zorgt ervoor dat de actie nooit té serieus wordt.
Wel merkte ik dat de moeilijkheidsgraad laag blijft. Zelfs op de hogere moeilijkheid voelde ik me zelden echt in gevaar. Vijanden worden later wel drukker en agressiever, maar je hoeft nooit echt strategisch na te denken.
Dat is misschien jammer voor hardcore spelers, maar ergens past het ook bij de relaxte sfeer van de game.
De personages voelen kleiner in aantal, maar beter uitgewerkt
Toen ik hoorde dat de roster kleiner zou zijn dan in eerdere LEGO-games, was ik eerlijk gezegd sceptisch. We zijn inmiddels gewend geraakt aan honderden speelbare personages.
Maar uiteindelijk bleek minder hier juist beter te werken.
Elke held heeft eigen gadgets, vaardigheden en upgrades. Batman voelt anders dan Catwoman, Batgirl of Nightwing, vooral tijdens puzzels en side content. Catwoman gebruikt katten voor bepaalde acties, Batgirl heeft drones, Gordon gebruikt foamwapens om chemische lekken te dichten.
Dat maakt de gameplay afwisselender dan je misschien verwacht.
In oudere LEGO-games wisselde je vaak van personage zonder echt verschil te voelen. Hier heb je veel meer reden om actief gebruik te maken van ieders unieke tools.
Het skill trees-systeem helpt daar ook bij. Je krijgt langzaam nieuwe abilities vrij die daadwerkelijk nuttig voelen in plaats van simpele stat boosts.
De puzzels zijn simpel, maar zelden saai
Niemand speelt een LEGO-game voor brein brekende puzzels. Gelukkig begrijpt deze game dat ook.
De puzzels zijn toegankelijk, maar geven je nét genoeg momenten waarop je even moet nadenken. Vooral in co-op werkt dat goed. Je moet regelmatig samenwerken, gadgets combineren of timing gebruiken.
Wat ik sterk vond, is dat de game voortdurend kleine gameplay wissels introduceert. Hacking-minigames, detectivewerk, achtervolgingen, kleine stealthstukken… het houdt de boel fris.
Vooral de detectiveachtige side missies vond ik verrassend leuk. In één questlijn analyseer je stoffen, volg je UV-sporen en onderzoek je locaties alsof je echt Batman bent. Het gaat niet super diep, maar het draagt enorm bij aan de fantasie.
En uiteindelijk is dat waar deze game steeds in uitblinkt: je het gevoel geven dat je in een bizarre LEGO-versie van Gotham leeft.
De voertuigen en traversal maken Gotham verslavend
Bewegen door Gotham voelt heerlijk soepel. Dat had ik eerlijk gezegd niet helemaal verwacht.
Met je grapple omhoog schieten en daarna met je cape door de stad glijden blijft leuk, zelfs na tientallen uren. Natuurlijk haalt het niet het niveau van de Arkham-games, maar voor een LEGO-game zit hier verrassend veel flow in.
De voertuigen zijn ook leuker geïntegreerd dan normaal. Sommige missies wisselen dynamisch tussen rijden en vechten, wat voor veel meer tempo zorgt.
Een late missie gebaseerd op de truck chase uit The Dark Knight was voor mij echt een hoogtepunt. Daar zie je ineens hoe goed TT Games eigenlijk is wanneer alles samenkomt: humor, actie, voertuigen en chaos.
De side content steelt uiteindelijk de show
Zoals bij bijna elke LEGO-game zit de echte magie niet alleen in het hoofdverhaal.
Na ongeveer twaalf uur was ik door de campagne heen, maar ik zat toen pas net over de helft qua collectibles en side missies. Uiteindelijk ben ik ruim dertig uur bezig geweest om alles te halen.
Normaal haak ik bij collectibles vrij snel af, maar hier bleef ik doorgaan omdat de beloningen leuk zijn. Nieuwe outfits, Batcave-decoraties, voertuigen, bizarre skins… er zit altijd wel iets tussen waardoor je denkt: vooruit, nog één activiteit dan.
En de Batcave zelf is geweldig. Het voelt echt alsof je langzaam jouw persoonlijke Batman-museum opbouwt.
Dat klinkt misschien klein, maar het maakt verzamelen veel bevredigender dan simpelweg een percentage omhoog zien gaan.
Hoe deze LEGO Batman zich verhoudt tot andere Batman-games
Als je hoopt op een donkere, serieuze Batman-ervaring zoals Arkham City, dan is dit niet die game. Maar dat probeert hij ook helemaal niet te zijn.
Waar de Arkham-games focussen op spanning, mysterie en zware combat, kiest Legacy of the Dark Knight voor plezier, humor en toegankelijkheid.
En eerlijk gezegd werkt dat verrassend goed als tegenhanger.
Vergeleken met eerdere LEGO Batman-games voelt deze titel veel moderner. Vooral de open wereld en combat zijn flinke stappen vooruit. Het mist misschien nog wat uitdaging en diepere gameplay mechanieken, maar als totaalpakket voelt dit als de meest complete LEGO Batman tot nu toe.
Wat vooral blijft hangen, is hoeveel liefde er in deze game zit voor Batman als personage. Niet alleen voor de held zelf, maar voor de complete cultuur eromheen.
Van obscure villains tot meme verwijzingen en klassieke filmscènes: alles voelt gemaakt door mensen die Batman echt begrijpen.
- Pluspunt: Gotham City zit vol leven, humor en verborgen details
- Pluspunt: Combat voelt veel soepeler dan in oudere LEGO-games
- Pluspunt: Side missies blijven verrassend leuk en afwisselend
- Pluspunt: De mix van Batman-films en comics werkt opvallend goed
- Minpunt: De moeilijkheidsgraad blijft erg laag
- Minpunt: Sommige personages voelen in combat te veel hetzelfde
