Introductie:
Je zet een serie aan voor het verhaal en eindigt met een nummer dat dagenlang door je hoofd speelt. Even opzoeken wie het zingt, toevoegen aan je afspeellijst en vervolgens ontdekken dat jouw nieuwe favoriete liedje al tientallen jaren oud is. Het overkomt meer kijkers dan je denkt.
Series zijn uitstekende muzikale ontdekking’s machines. Een zorgvuldig gekozen nummer kan door één scène een nieuwe betekenis krijgen. Voor oudere luisteraars is het een herontdekking, voor een jongere generatie soms de eerste kennismaking met een artiest die al lang vóór hun geboorte platen maakte.
In deze nieuwe reeks kijkt Panda Bytes naar muziek die dankzij series opnieuw in de belangstelling kwam. Geen ranglijst op basis van streaming cijfers alleen: we letten ook op de kracht van de scène en de manier waarop beeld en geluid elkaar versterken.
Voor deel 1 beginnen we met drie uitgesproken voorbeelden. Een eigenzinnige dans, een ontmoeting bij een piano en een walkman die ineens veel meer is dan een muziekspeler.
3. The Cramps: Goo Goo Muck: Wednesday maakt vreemd zijn onweerstaanbaar
Het nummer: de uitvoering van The Cramps uit 1981.
De serie: Wednesday, seizoen 1.
Een schoolfeest is meestal een plek waar iedereen zijn best doet om erbij te horen. Wednesday Addams heeft daar een andere opvatting over. In de vierde aflevering van het eerste seizoen betreedt ze de dansvloer met bewegingen die weinig rekening houden met wat andere mensen normaal vinden.
Daaronder klinkt Goo Goo Muck van The Cramps. De hoekige gitaar, het stuwende ritme en de merkwaardige sfeer passen zo goed bij het personage dat het nummer bijna voor haar geschreven lijkt. Toch stond deze uitvoering al in 1981 op het album Psychedelic Jungle. Het lied zelf is nog ouder: The Cramps namen een nummer op dat eerder door Ronnie Cook and the Gaylads was uitgebracht.
De scène werkt doordat Wednesday volledig zichzelf blijft. Ze verandert tijdens het dansen niet plotseling in een doorsnee tienerheldin. Haar bewegingen zijn vreemd, haar blik blijft intens en juist daardoor kun je moeilijk wegkijken.
De muziek geeft haar daar alle ruimte voor. Goo Goo Muck klinkt alsof het zich evenmin druk maakt over goedkeuring van de rest van de zaal. Beeld en geluid delen dezelfde houding: dit is wie we zijn, succes ermee.
Na de komst van Wednesday schoten de Amerikaanse streams van het nummer omhoog. Een opname die al ruim veertig jaar bestond, vond zo een nieuw publiek.
Er ontstond tegelijkertijd verwarring. Op sociale media werd de dans veelvuldig gecombineerd met Lady Gaga’s Bloody Mary. Daardoor koppelen sommige kijkers juist dat nummer aan de scène. In de oorspronkelijke aflevering hoor je echter The Cramps.
Voor Panda Bytes is dit een geslaagde herontdekking omdat het lied zoveel over het personage vertelt. Je hoeft Wednesday niet uit te leggen wanneer je haar zo ziet bewegen.
Opnieuw luisteren: let vooral op hoe weinig de muziek nodig heeft om een eigen sfeer neer te zetten. Een pakkend ritme en een flinke dosis eigenaardigheid blijken genoeg.
2. Linda Ronstadt: Long Long Time: The Last of Us laat een liedje binnenkomen
Het nummer: Long Long Time uit 1970.
De serie: The Last of Us, seizoen 1.
Bij The Last of Us verwacht je gevaar, verlaten steden en mensen die voortdurend op hun hoede zijn. Juist daarom maakt de derde aflevering zoveel indruk. Het verhaal neemt de tijd voor Bill en Frank, en voor de vraag wat nabijheid betekent wanneer vrijwel alles om je heen is verdwenen.
Een piano en een liedje van Linda Ronstadt krijgen daarin een belangrijke plaats. Wanneer Long Long Time wordt gespeeld en gezongen, ontstaat ruimte voor gevoelens die in een gewoon gesprek veel moeilijker naar buiten zouden komen.
Ronstadts oorspronkelijke opname verscheen in 1970. Haar stem draagt een mengeling van verlangen, verdriet en volharding. Het is het soort uitvoering waarin een ingehouden passage minstens zoveel kan doen als een krachtige uithaal.
De serie gebruikt die gevoeligheid zorgvuldig. De muziek hoort bij de ontmoeting tussen de personages en helpt ons iets over hen te begrijpen. Wie zich doorgaans afsluit, kan via een liedje toch iets van zichzelf laten zien.
Daarmee verandert ook de manier waarop je naar de oorspronkelijke opname luistert. Na de aflevering hoor je dezelfde melodie, maar neem je de personages en hun geschiedenis mee. Het lied heeft er voor jou een herinnering bij gekregen.
De belangstelling voor Ronstadts uitvoering nam na de uitzending sterk toe. Kijkers zochten de muziek op en ontdekten een stem die voor sommigen al vertrouwd was, maar voor anderen volledig nieuw.
Wat deze keuze zo bijzonder maakt, is de rust. De aflevering vertrouwt erop dat een muzikaal moment voldoende kan zijn om de aandacht vast te houden. Je hoeft even nergens heen. Luisteren is genoeg.
Opnieuw luisteren: zet de originele opname op zonder ondertussen door je telefoon te scrollen. Vooral de manier waarop Ronstadt haar zinnen laat uitklinken, verdient aandacht.
1. Kate Bush: Running Up That Hill: Stranger Things geeft een klassieker nieuwe kracht
Het nummer: Running Up That Hill (A Deal with God) uit 1985.
De serie: Stranger Things, seizoen 4.
Er zijn muzikale comebacks en er is wat Stranger Things voor Running Up That Hill betekende. Kate Bush had met het nummer al in 1985 succes. In 2022 belandde het dankzij het vierde seizoen opnieuw midden in de populaire cultuur.
Het lied is nauw verbonden met Max, gespeeld door Sadie Sink. Haar koptelefoon en walkman maken muziek tot iets persoonlijks: een vertrouwde plek waar ze zich kan terugtrekken. Wanneer het verhaal gevaarlijker wordt, krijgt die verbondenheid een veel grotere betekenis.
Vooral in de aflevering Dear Billy komt alles samen. Zonder de gebeurtenissen volledig te verklappen: de muziek verbindt spanning aan herinneringen, vriendschap en de wil om door te gaan.
Bush’ opname is daarvoor bijzonder geschikt. Het ritme blijft voortbewegen, de synthesizers klinken ongrijpbaar en haar stem bevat zowel vastberadenheid als kwetsbaarheid. Het nummer kan een grote scène dragen en blijft tegelijkertijd emotioneel dichtbij.
De gevolgen waren opvallend. Running Up That Hill bereikte in 2022 de eerste plaats van de Britse hitlijst, ongeveer 37 jaar na de oorspronkelijke release. Een nieuwe generatie luisteraars ontdekte Kate Bush via een serie, terwijl bestaande fans hun geliefde nummer in een andere context terughoorden.
Dat succes zou minder interessant zijn als het lied alleen een herkenbaar stukje jaren tachtig was gebleven. De serie geeft het een concrete plek in het leven van een personage. Daardoor wordt opnieuw luisteren ook een manier om terug te keren naar Max.
Voor Panda Bytes staat dit voorbeeld bovenaan omdat de muziek zo stevig onderdeel van het verhaal wordt. Na afloop kijk je toch iets anders naar die oude walkman.
Opnieuw luisteren: pak de volledige originele versie erbij. Buiten de spanning van de serie vallen de details in zang, ritme en productie opnieuw op.
Conclusie: een goede scène kan je afspeellijst veranderen
Deze drie series laten zien hoe oude muziek nieuwe luisteraars kan bereiken. Wednesday geeft een eigenzinnige rockopname een onvergetelijk gezicht. The Last of Us maakt een ballad persoonlijk. Stranger Things verbindt een klassieker aan een personage dat je niet meer loslaat.
De nummers zelf hoefden daarvoor nauwelijks te veranderen. De nieuwe betekenis ontstond door het verhaal eromheen. Dat is het mooie van herontdekken: een liedje kan tientallen jaren bestaan en toch precies op tijd bij jou aankomen.
Lees ookSkyShowtime nieuws: Nederlandse stemmen voor De jacht op Nuna en nieuwe problemen onder de Spaanse zonMeer uit Movie Soundtracks
Alles uit Movie Soundtracks
Films & SeriesStreaming Top 10: van MobLand tot Project Hail Mary, deze titels vallen op deze week
Films & SeriesNieuw op Disney+: VisionQuest bereikt de finale en Rivals keert terug van 9 t/m 15 november
Films & SeriesNieuw op HBO Max: familie trauma, een verdwenen woonwijk en duistere geheimen van 9 t/m 15 november
Nog lang niet uitgelezen?
Elke dag nieuwe artikelen over films, series, games en tech. Met een humoristische twist, maar altijd eerlijk.
