Inleiding: in deze review duiken we in de duistere magie van I Am Frankelda
In deze review van I Am Frankelda bekijken we waarom deze Mexicaanse stop motion musical op Netflix zoveel meer is dan een opvallende animatiefilm met gotische poppen, grillige decors en zingende nachtmerries. De film van Arturo en Roy Ambriz is een duister sprookje over een jonge schrijfster die haar eigen monsters moet confronteren, maar ook een verhaal over creatieve vrijheid, innerlijke veerkracht en de pijnlijke strijd om gehoord te worden in een wereld die liever zwijgt wanneer talent niet in het gewenste hokje past.
I Am Frankelda voelt als een zeldzame film in een tijd waarin veel animatie glad, snel en digitaal vlekkeloos wil zijn. Hier zien we juist de naden, de texturen, de rafelrandjes en de fysieke aanwezigheid van elk personage. Dat maakt de film niet kleiner, maar juist krachtiger. Elke beweging verraadt handwerk. Elk decor ademt obsessie. Elke imperfectie lijkt bewust onderdeel van de betovering.
Bij Panda Bytes houden we van films die niet netjes op de bank blijven zitten, maar midden in de kamer gaan staan met een kaars in de ene hand en een monsterlijk familiegeheim in de andere. I Am Frankelda is precies zo’n film. Hij is eigenaardig, melancholisch, ambitieus en soms wat onstuimig, maar bovenal gemaakt met een zeldzame vorm van bezieling.
Waar gaat I Am Frankelda over?
I Am Frankelda draait om Francisca, een vastberaden Mexicaanse schrijfster uit de negentiende eeuw. In haar dagelijks leven wordt zij klein gehouden door mensen die haar talent niet begrijpen, niet waarderen of simpelweg bedreigend vinden. Haar verbeelding is haar toevluchtsoord, maar ook haar strijdtoneel. Wat zij schrijft, leeft niet alleen op papier. Haar verhalen openen de deur naar een wereld waarin nachtmerries een vorm, een stem en een politieke structuur hebben.
Die wereld heet Topus Terrentus, een rijk vol monsters, verval, angstbeelden en wezens die afhankelijk zijn van verhalen om te blijven bestaan. Wanneer de grens tussen fictie en werkelijkheid begint te vervagen, raakt de balans verstoord. Francisca moet afdalen in haar eigen onderbewuste en de confrontatie aangaan met de monsters die zij zelf heeft geschapen. Daarbij wordt zij begeleid door prins Herneval, een gekwelde, uilachtige figuur die gevangen zit tussen plicht, verdriet en hoop.
Het verhaal heeft de vorm van een fantasy-avontuur, maar onder de oppervlakte gaat I Am Frankelda over iets veel menselijkers: wat gebeurt er met een creatief persoon wanneer haar stem jarenlang wordt onderdrukt? De film stelt die vraag niet met een opgeheven vinger, maar met monsters, muziek, papier, schaduwen en een hoofdpersoon die langzaam ontdekt dat haar verbeelding geen zwakte is, maar een vorm van macht.
Francisca als schrijfster: creativiteit als overlevingsmechanisme
De sterkste laag van I Am Frankelda zit in Francisca zelf. Zij is geen klassieke heldin die vanaf de eerste scène precies weet wat haar taak is. Ze twijfelt. Ze is beschadigd. Ze heeft geleerd dat haar talent eerder gevaarlijk dan waardevol is. Dat maakt haar reis overtuigend, zeker omdat de film haar schrijverschap niet romantiseert als een simpel geschenk.
Voor Francisca is schrijven geen hobby. Het is een manier om pijn om te zetten in betekenis. De wreedheid die zij in haar leven ervaart, verschijnt in haar verhalen als horror, als groteske figuren, als nachtmerrieachtige symboliek. Daarmee doet de film iets interessants: hij presenteert horror niet als vlucht uit de werkelijkheid, maar als een taal om die werkelijkheid eindelijk te kunnen benoemen.
Dat maakt I Am Frankelda bijzonder relevant voor iedereen die gelooft dat kunst kan ontstaan uit trauma, verzet en verbeelding. Francisca gebruikt haar verhalen om terug te praten tegen een wereld die haar het liefst stil houdt. In dat opzicht is de film niet alleen een duistere fantasy, maar ook een verhaal over artistieke autonomie.
Juist de keuze voor een schrijfster als hoofdpersoon geeft de film extra gewicht. Schrijven is in I Am Frankelda geen decoratief detail, maar de motor van de hele vertelling. Francisca’s woorden vormen werelden, voeden nachtmerries en brengen machtsstructuren aan het wankelen. De film begrijpt dat verhalen niet onschuldig zijn. Ze kunnen troosten, maar ook ontregelen. Ze kunnen helen, maar ook bedreigen. Ze kunnen worden gedeeld, maar ook gestolen.
Topus Terrentus: een nachtmerrierijk op instorten
Topus Terrentus is een van de grote troeven van de film. Dit rijk voelt niet als een willekeurige fantasiewereld, maar als een weerspiegeling van Francisca’s innerlijke leven. De bewoners zijn nachtmerries met persoonlijkheden, politieke belangen en angsten. Hun wereld is kleurrijk, vervallen, theatraal en dreigend tegelijk.
We zien een rijk dat langzaam uit elkaar valt. De koning en koningin verliezen grip op hun land, de inwoners raken in paniek en opportunisten gebruiken de chaos om macht naar zich toe te trekken. Daardoor krijgt de film een politieke ondertoon. Topus Terrentus is niet alleen een plek vol monsters, maar ook een samenleving waarin leiderschap faalt en bedrog vruchtbare grond vindt.
De wereld van de nachtmerries werkt daardoor op twee niveaus. Aan de ene kant is het een visuele speeltuin vol macabere details. Aan de andere kant is het een allegorie op systemen die instorten wanneer waarheid, creativiteit en vertrouwen worden ingeruild voor manipulatie.
Wat vooral blijft hangen, is hoe tastbaar Topus Terrentus aanvoelt. De omgeving lijkt gebouwd uit stof, verf, draad, hout en verdriet. Het is geen steriele fantasiewereld, maar een rijk dat kraakt en zucht. Alsof de muren elk moment kunnen instorten, niet alleen door fysieke verwaarlozing, maar door een gebrek aan eerlijke verhalen.
Procustes als antagonist: plagiaat, macht en de diefstal van verbeelding
Een van de meest interessante figuren in I Am Frankelda is Procustes, de verhalenverteller van Topus Terrentus. Hij is niet zomaar een slechterik die macht wil. Zijn gevaar zit in iets specifieks: hij wil Francisca’s creativiteit toe eigenen.
Procustes probeert haar verhalen te gebruiken om zijn eigen reputatie te herstellen en macht te vergaren. Daarmee raakt de film aan een pijnlijk herkenbaar thema: de exploitatie van creatieve arbeid. Francisca schrijft vanuit noodzaak, verbeelding en kwetsbaarheid. Procustes ziet diezelfde verhalen als instrumenten. Niet als kunst, maar als kapitaal. Niet als ziel, maar als strategie.
Dat maakt hem een effectieve antagonist. Hij bedreigt Francisca niet alleen fysiek of politiek, maar existentieel. Als hij haar verhalen steelt, steelt hij ook haar stem. De film maakt duidelijk dat creativiteit pas bevrijdend wordt wanneer de maker zelf eigenaar blijft van haar verhaal.
Procustes werkt bovendien omdat hij niet alleen een individu vertegenwoordigt. Hij staat voor elk systeem waarin de maker wordt uitgegumd en het werk wordt opgeëist door iemand met meer macht, meer status of meer toegang tot het podium. Daardoor krijgt zijn rol een moderne lading, ondanks de negentiende-eeuwse setting en de fantasiewereld waarin de film zich grotendeels afspeelt.
Prins Herneval: gids tussen verdriet en verantwoordelijkheid
Prins Herneval is de emotionele brug tussen Francisca en Topus Terrentus. Zijn uilachtige verschijning geeft hem een mystieke uitstraling, maar zijn functie in het verhaal is vooral tragisch. Hij behoort tot de wereld van de nachtmerries, maar hij lijkt ook te begrijpen dat die wereld zonder echte verhalen niet kan overleven.
Als gids helpt hij Francisca niet alleen om Topus Terrentus te begrijpen, maar ook om haar eigen kracht onder ogen te zien. Hun dynamiek werkt omdat Herneval geen simpele redder is. Hij heeft zijn eigen last, zijn eigen geschiedenis en zijn eigen redenen om te hopen dat Francisca slaagt.
De film gebruikt hem om te laten zien dat bewondering voor iemands werk ook helend kan zijn. Francisca is gewend aan afwijzing en kleinering. Wanneer iemand haar verhalen serieus neemt, weet zij nauwelijks hoe zij daarmee moet omgaan. Juist daarin zit een van de meest ontroerende aspecten van de film.
Herneval fungeert daardoor niet alleen als gids, maar ook als spiegel. Hij ziet in Francisca iets wat zij zelf nog niet volledig durft te erkennen. Dat maakt hun band belangrijk voor de emotionele ontwikkeling van de film. Niet omdat er grote verklaringen nodig zijn, maar omdat erkenning soms al genoeg is om een personage in beweging te krijgen.
De emotionele reis van Francisca
De ontwikkeling van Francisca verloopt als een afdaling en een wederopstanding tegelijk. Eerst zien we hoe zij in de echte wereld wordt klein gehouden. Haar omgeving probeert haar verbeelding te beperken en haar verhalen te reduceren tot iets ongepasts, gevaarlijks of waardeloos. Die druk verdwijnt niet zomaar. Zij neemt die mee in haar werk, waar pijn en angst veranderen in horrorverhalen vol monsters en symboliek.
Vervolgens verbinden die verhalen zich met Topus Terrentus, het rijk van de nachtmerries. Wanneer die wereld uit balans raakt, wordt duidelijk dat Francisca’s verbeelding meer invloed heeft dan zij zelf begrijpt. Procustes probeert vervolgens haar creativiteit te stelen en voor zijn eigen machtspositie te gebruiken. Daarmee wordt Francisca niet alleen geconfronteerd met externe vijanden, maar ook met haar eigen onzekerheid.
Haar afdaling in het onderbewuste wordt daarom geen simpele heldenmissie, maar een proces van zelferkenning. Ze moet leren dat haar verhalen waarde hebben, dat haar stem ertoe doet en dat verbeelding niet bedoeld is om te worden opgesloten door de angst van anderen. Aan het einde van die reis wordt schrijven geen vlucht uit de werkelijkheid, maar een kracht waarmee zij haar werkelijkheid kan terugwinnen.
De stop-motion animatie: ruw, tastbaar en hypnotiserend
Visueel is I Am Frankelda een film die zich onderscheidt door zijn textuur. De stop motion animatie voelt bewust handgemaakt. Personages hebben gezichten die niet gladgestreken zijn. Stoffen, haren, draadjes en kleine onvolkomenheden blijven zichtbaar. Dat geeft de film een lichamelijkheid die digitale animatie zelden heeft.
Soms oogt de beweging ruw. Soms lijken personages sneller of grilliger te bewegen dan we gewend zijn in grote animatie producties. Toch past juist die onregelmatigheid bij de wereld van I Am Frankelda. Dit is geen film die perfectie nastreeft als einddoel. Hij wil voelen alsof hij uit een atelier, een nachtmerrie en een verhalenboek tegelijk is gekropen.
Die tactiele kwaliteit is essentieel. We kijken niet alleen naar poppen, decors en miniaturen; we voelen bijna het werk dat erin zit. De film herinnert ons eraan dat stop-motion een vorm van geduld is. Elk gebaar, elke blik en elke beweging vraagt om aandacht. Daardoor krijgt de film een ambachtelijke intensiteit die uitstekend past bij het verhaal over volharding.
Het knappe is dat de animatie niet alleen stijl is, maar inhoud. De fysieke poppen passen bij een verhaal over iemand die haar ideeën tastbaar probeert te maken. Francisca schrijft monsters, en de film bouwt ze letterlijk. Dat maakt de vorm bijzonder passend. Wat in haar hoofd begint, krijgt voor onze ogen gewicht, schaduw en textuur.
Een visuele stijl tussen gothic sprookje en Mexicaanse droomlogica
De wereld van I Am Frankelda zit vol gotische architectuur, felle kleuren, macabere composities en fantasierijke figuren. De film beweegt tussen schoonheid en ongemak. Sommige beelden zijn sprookjesachtig, andere bijna grotesk. Dat contrast geeft de film zijn identiteit.
Vooral Topus Terrentus blijft hangen als decor. Een meer vol grijpende handen, monsters met eigenzinnige silhouetten en paleisachtige ruimtes vol verval zorgen voor een visuele rijkdom die groter voelt dan het budget doet vermoeden. De menselijke wereld van Francisca heeft op zijn beurt een andere schoonheid: strakker, pijnlijker en emotioneler geladen.
Wat de film sterk maakt, is dat beide werelden elkaar visueel aanvullen. De werkelijkheid verklaart de nachtmerrie, terwijl de nachtmerrie de werkelijkheid onthult. Daardoor voelt de fantasy nooit losgezongen van Francisca’s persoonlijke verhaal.
De Mexicaanse culturele achtergrond geeft de film bovendien een eigen kleur en ritme. I Am Frankelda voelt niet als een imitatie van bekende Amerikaanse stop motion klassiekers, maar als een productie met een eigen artistieke afkomst. De film gebruikt zijn invloeden zichtbaar, maar laat zich er niet door opsluiten. Dat maakt hem fris, zelfs wanneer bepaalde thema’s, zoals de jonge maker die een verborgen wereld betreedt, vertrouwd aanvoelen.
De musical elementen: groots, theatraal en niet altijd even licht verteerbaar
I Am Frankelda is niet alleen een stop motion fantasyfilm, maar ook een musical. De liedjes hebben een uitgesproken theatrale en soms bijna operatische kwaliteit. Dat past bij de grootsheid van het verhaal, maar zal niet voor iedere kijker even toegankelijk zijn.
De muziek versterkt vooral de emotionele en mythische dimensie van de film. De liedteksten dragen bij aan de wereldopbouw en geven personages ruimte om hun innerlijke conflicten uit te spreken. Tegelijk kan de muzikale aanpak de vaart soms afremmen. Wie vooral komt voor spanning, duistere fantasy en visuele inventiviteit, kan de liedjes als onderbreking ervaren.
Toch is het logisch dat de film voor deze vorm kiest. I Am Frankelda is een verhaal over expressie. Over een stem vinden. Over zeggen wat te lang niet gezegd mocht worden. In dat licht zijn de muzikale momenten geen decoratie, maar een verlengstuk van het centrale thema.
De musical vorm maakt de film ook groter dan een puur persoonlijk drama. Door de zang krijgt Francisca’s innerlijke strijd iets mythisch. Haar twijfel klinkt niet alleen als gedachte, maar als performance. Dat kan soms zwaar aanvoelen, maar het past bij een wereld waarin emoties letterlijk monsterlijke vormen aannemen.
De belangrijkste thema’s van I Am Frankelda
Onder de gotische vorm schuilt een verrassend rijke thematische kern. De film gebruikt fantasy en horror om herkenbare menselijke conflicten te verbeelden. Een van de belangrijkste thema’s is creatieve onderdrukking. Francisca wordt tegengehouden door mensen die haar talent niet willen erkennen en haar verbeelding vooral als bedreiging zien. Daardoor wordt haar schrijverschap niet alleen een gave, maar ook een bron van conflict.
Daarnaast draait de film sterk om verbeelding als verzet. Francisca’s verhalen worden een manier om pijn, angst en woede te transformeren tot iets betekenisvols. Waar anderen haar willen beperken, gebruikt zij juist taal en horror om ruimte voor zichzelf te maken. Ook plagiaat en machtsmisbruik spelen een grote rol. Procustes probeert haar werk in te zetten voor zijn eigen status, waardoor de film laat zien hoe gevaarlijk het is wanneer machtige figuren de stem van makers toe eigenen.
Trauma en identiteit zijn eveneens verweven met het verhaal. De monsters in de film zijn niet zomaar enge figuren, maar lijken voort te komen uit ervaringen die Francisca hebben gevormd. De grens tussen fictie en werkelijkheid vervaagt steeds verder, waardoor duidelijk wordt dat verhalen echte gevolgen kunnen hebben. Tot slot gaat I Am Frankelda ook over leiderschap, verval en erkenning. Topus Terrentus toont een rijk waarin misleiding en slecht bestuur alles aantasten, terwijl Herneval Francisca helpt begrijpen dat haar verhalen waarde hebben.
Waarom I Am Frankelda belangrijk is voor stop-motion animatie
Stop-motion is een kunstvorm die vaak bewondering oproept, maar relatief zelden op grote schaal de ruimte krijgt. I Am Frankelda laat zien waarom dat jammer is. De techniek is bij uitstek geschikt voor verhalen over monsters, dromen en innerlijke werelden. Omdat alles fysiek aanwezig is, voelen zelfs de meest bizarre wezens tastbaar.
Daarbij is het belangrijk dat dit een Mexicaanse stop-motion productie is. De film toont dat animatie niet afhankelijk hoeft te zijn van één dominante stijl of markt. Juist doordat I Am Frankelda anders voelt dan veel Noord-Amerikaanse animatiefilms, krijgt de film karakter. Hij draagt een andere culturele energie, een andere visuele taal en een andere gevoeligheid met zich mee.
Voor kijkers die animatie vooral kennen als familie vriendelijke ontspanning, kan I Am Frankelda een verrassende ervaring zijn. Dit is animatie als kunstvorm, als folklore, als horror, als musical en als persoonlijk statement.
Wat deze film extra waardevol maakt, is dat hij laat zien hoe breed het stop motion medium kan zijn. Het hoeft niet altijd schattig, ironisch of nostalgisch te zijn. Het kan ook rauw, politiek, literair en emotioneel geladen zijn. I Am Frankelda gebruikt poppen niet om afstand te creëren, maar juist om emoties tastbaarder te maken.
De kracht van imperfectie
Een van de mooiste eigenschappen van I Am Frankelda is dat de film zijn imperfecties niet verbergt. Integendeel, ze worden onderdeel van de ervaring. De ruwe bewegingen, de zichtbare materialen en de soms ongewone timing geven de film een menselijkheid die past bij zijn onderwerp.
In een verhaal over een schrijfster die moet leren geloven in haar eigen stem, voelt technische ruwheid bijna thematisch juist. Perfectie zou deze film misschien minder bijzonder hebben gemaakt. De rafels vertellen mee. Ze zeggen: dit is gemaakt door handen, door mensen, door makers die iets móésten vertellen.
Dat maakt I Am Frankelda niet alleen een film om te bekijken, maar ook een film om te waarderen als daad van volharding.
De film voelt daardoor soms alsof hij tegen de stroom in bestaat. Alsof hij weigert zich glad te laten polijsten tot iets dat makkelijker verkoopbaar is. Dat is precies waarom hij blijft hangen. Niet elke scène is even strak, maar bijna elke scène heeft persoonlijkheid. En persoonlijkheid is in animatie goud waard.
Voor wie is I Am Frankelda geschikt?
I Am Frankelda is vooral interessant voor kijkers die openstaan voor eigenzinnige animatie. Wie houdt van donkere sprookjes, gotische werelden, stop motion, verhalen over schrijverschap en films die meer sfeer dan snelheid bieden, vindt hier veel om van te genieten.
De film is minder vanzelfsprekend geschikt voor kijkers die een strakke, conventionele animatiefilm verwachten. De toon is duister, de muzikale stijl is uitgesproken en de animatie voelt bewust anders dan de gepolijste norm. Dat is geen zwakte, maar wel iets om rekening mee te houden.
Voor Panda Bytes lezers die graag buiten de gebaande paden kijken, is dit precies zo’n titel die het gesprek waard is. Niet omdat alles perfect werkt, maar omdat bijna alles persoonlijk voelt.
Ook voor kijkers die geïnteresseerd zijn in verhalen over makerschap heeft de film veel te bieden. Francisca’s strijd is herkenbaar voor iedereen die ooit heeft gevoeld dat een creatief talent eerst verdedigd moest worden voordat het kon bloeien. I Am Frankelda geeft die ervaring een gotische, muzikale en monsterlijke vorm.
Vergelijkbare films en invloeden voor liefhebbers van I Am Frankelda
Wie geraakt wordt door I Am Frankelda, zal waarschijnlijk ook aansluiting vinden bij andere films waarin stop motion, duistere fantasy en emotionele groei samenkomen. Coraline is een logische vergelijking, omdat ook daar een jong personage een verleidelijke maar gevaarlijke andere wereld betreedt. The Nightmare Before Christmas komt in gedachten door de gotische musical energie en de liefde voor macabere werelden. Guillermo del Toro’s Pinocchio sluit aan door de manier waarop stop-motion wordt gebruikt als emotionele kunstvorm met donkere ondertonen.
Ook ParaNorman is een interessante verwante titel, vooral door de combinatie van horror, jeugdtrauma en empathie voor monsters. The Corpse Bride past eveneens in dit rijtje vanwege de romantische gothic sfeer en de muzikale elementen. Toch is I Am Frankelda geen kopie van deze films. De Mexicaanse identiteit, het schrijversperspectief en de thematische focus op creatieve toe eigening geven de film een eigen plaats binnen het stop-motion landschap.
Hoewel I Am Frankelda veel te bieden heeft, is de film niet zonder hobbels. De hoeveelheid verhaallagen kan soms overweldigend zijn. Francisca’s persoonlijke strijd, de politieke chaos in Topus Terrentus, de rol van Procustes, de muzikale structuur en de mythologische wereldopbouw vragen allemaal om aandacht.
Ook de liedjes zullen de meningen verdelen. Ze zijn ambitieus en inhoudelijk verbonden met het verhaal, maar niet altijd even memorabel als losse nummers. Soms drukken ze op het tempo, vooral wanneer de urgentie van het verhaal juist om versnelling vraagt.
Daarnaast kan de animatie stijl voor sommige kijkers wennen zijn. Wie gewend is aan vloeiende bewegingen en digitale perfectie, moet zich aanpassen aan het ritme van deze film. Maar wie daarvoor openstaat, ontdekt juist in die ruwheid de charme.
Een ander punt is dat de film soms meer ideeën heeft dan ruimte om ze allemaal volledig uit te diepen. Dat levert een rijke kijkervaring op, maar ook momenten waarop de vertelling wat voller aanvoelt dan nodig. De kern blijft sterk, maar de route ernaartoe slingert af en toe door wel erg veel kamers van hetzelfde spookhuis.
Wat maakt I Am Frankelda de moeite waard?
De grootste verdienste van I Am Frankelda is dat de film iets eigens durft te zijn. Hij voelt niet ontworpen door een marketingafdeling, maar geboren uit fascinatie, noodzaak en liefde voor het medium. Dat zie je in de decors, de poppen, de expressieve gezichten en de manier waarop de film zijn centrale thema steeds opnieuw benadrukt: verhalen hebben macht.
Francisca’s reis is aangrijpend omdat zij niet alleen een wereld moet redden, maar ook zichzelf moet toestaan om maker te zijn. Dat is een krachtig uitgangspunt. Zeker in een filmwereld waarin originaliteit vaak wordt geplet tussen franchises, algoritmes en veilige keuzes.
I Am Frankelda herinnert ons eraan dat animatie niet glad hoeft te zijn om mooi te zijn. Dat horror niet alleen angst kan oproepen, maar ook bevrijding. En dat een verhaal pas echt gevaarlijk wordt wanneer iemand anders probeert te bepalen wie het mag vertellen.
De film verdient ook waardering omdat hij durft te vertrouwen op sfeer. Niet alles wordt uitgelegd alsof de kijker met een notitieblok klaar zit. Veel betekenis ontstaat uit beelden, bewegingen, blikken en de manier waarop werelden elkaar spiegelen. Dat maakt de film soms wat veeleisender, maar ook rijker.
Eindoordeel van onze review: I Am Frankelda is een rauwe, betoverende ode aan makers die weigeren te verdwijnen
I Am Frankelda is een bijzondere stop motion film die niet iedereen op dezelfde manier zal raken, maar wel moeilijk te negeren is. De film is visueel rijk, thematisch geladen en opvallend persoonlijk. De combinatie van Mexicaanse gothic fantasy, musical, schrijversdrama en handgemaakte animatie levert een ervaring op die soms ruw aanvoelt, maar juist daardoor blijft hangen.
De film werkt het best wanneer hij dicht bij Francisca blijft: haar pijn, haar twijfel, haar verbeelding en haar groei. De nachtmerrie wereld van Topus Terrentus geeft die innerlijke strijd een spectaculaire vorm, terwijl Procustes een slimme antagonist vormt als symbool van creatieve diefstal en machtsmisbruik.
Niet elk muzikaal moment is even sterk en niet elke verhaallijn krijgt dezelfde scherpte, maar als geheel is I Am Frankelda een film met ziel. Een film die ruikt naar verf, stof, lijm, papier en slapeloze nachten. Een film die bewijst dat monsters soms nodig zijn om de waarheid te vertellen.
Bij Panda Bytes houden we van verhalen die een beetje vreemd uit de hoek komen, hun eigen schaduw meenemen en vervolgens doodleuk aan tafel gaan zitten alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. I Am Frankelda doet precies dat. En eerlijk is eerlijk: zulke gasten nodigen we graag nog eens uit.
Even kort samengevat voor bankprofessionals
I Am Frankelda is een Mexicaanse stop motion musical op Netflix met een duister fantasy hart. In deze review zien we de film vooral als een verhaal over creativiteit, onderdrukking en zelferkenning. De film draait om Francisca, een negentiende-eeuwse schrijfster die haar eigen monsters moet confronteren, terwijl Topus Terrentus langzaam uit elkaar valt.
De animatie is ruw, tastbaar en opvallend ambachtelijk. De film behandelt thema’s als creatieve onderdrukking, plagiaat, trauma, macht en verbeelding. De musicalnummers zijn groots en theatraal, maar kunnen de vaart soms remmen. Vooral liefhebbers van Coraline, The Nightmare Before Christmas en Guillermo del Toro’s Pinocchio moeten deze film op hun radar zetten.
Niet perfect, wel bezield. En soms is dat precies wat een film nodig heeft.
Panda Bytes-oordeel: I Am Frankelda is een handgemaakte nachtmerrie met literaire longinhoud, visuele rafelrandjes en een hart dat harder klopt dan menig gladgestreken animatie productie. Zet de thee klaar, dim het licht en laat de monsters netjes binnen. Ze hebben waarschijnlijk iets belangrijks te vertellen.
