Louis Leterrier, bekend van verschillende Fast & Furious films en Now You See Me, waagt zich met The Last House aan een claustrofobische horrorthriller voor Netflix. Het uitgangspunt is verleidelijk simpel: op een dag begint het te regenen, en niemand kan zijn huis nog verlaten. Helaas blijft de uitwerking van die belofte ver achter bij het idee zelf, ook al zorgen de hoofdrolspelers voor genoeg redenen om toch te blijven kijken.
Waar gaat het over
De familie Delgado, bestaande uit vier leden en gespeeld door onder meer Wagner Moura en Greta Lee, denkt aanvankelijk alles in huis te hebben om het uit te zingen. Wanneer het op een dag begint te regenen, blijkt niemand nog naar buiten te kunnen: deuren en ramen weigeren open te gaan, en wie buiten was, overleeft het niet. Terwijl de jaren verstrijken en de buren een voor een verdwijnen, moet het gezin samen zien te overleven, met steeds minder voorraden en een steeds grotere psychologische tol.
Het concept leunt duidelijk op klimaatangst en doet qua sfeer denken aan 10 Cloverfield Lane en A Quiet Place: een gezin dat gevangen zit binnen de eigen vier muren, met een dreiging van buitenaf die nooit helemaal wordt uitgelegd. Verschillende recensenten prijzen die intrigerende premisse, maar wijzen er ook op dat de film zich vooral aan eerdere, betere voorbeelden spiegelt zonder er zelf iets waardevols aan toe te voegen.
Sterke acteurs, dun script
Wat The Last House overeind houdt, zijn de hoofdrolspelers. Wagner Moura en Greta Lee weten de oplopende psychologische druk overtuigend neer te zetten, en dat geldt ook voor de jongere castleden die het gezin compleet maken. Wie houdt van huisgezinsdrama's onder extreme druk, vindt hier oprecht goede momenten van saamhorigheid, frictie en doorzettingsvermogen, zeker in de eerste helft van de film.
Het probleem zit vooral in de tweede helft. Meerdere recensenten beschrijven The Last House als een film in twee heel verschillende delen: een trage, wat toonloze openingsuur dat de sterke premisse verkwist, gevolgd door een slotstuk dat eindelijk spanning opbouwt, om vervolgens naar een einde te haasten dat meer aan een mogelijk vervolg lijkt te denken dan aan een bevredigende afsluiting. Er zitten genoeg losse ideeën in de film, maar niet allemaal komen ze volledig tot bloei, en dat wreekt zich uiteindelijk in het geheel.
Die verdeeldheid is goed terug te zien in de reacties van critici. Waar de een spreekt van een tam, snel te vergeten avondje Netflix zonder veel te zeggen over het eigen hoge concept, noemt een ander de film juist een verademing tussen de vele middelmatige Netflix producties, ondanks alle losse eindjes. Wat vrijwel iedereen wel eens is, is dat de eerste helft geduld vraagt en dat het geloof in de personages uiteindelijk belangrijker wordt dan het antwoord op de vraag wat er precies buiten die voordeur gebeurt.
Op het scherm
Klimaatangst als horrorthema
The Last House verschijnt niet in een vacuüm. Netflix bracht dit jaar al eerder eco-horror uit, en ook de BBC waagde zich met The Rapture recent aan een vergelijkbaar thema. Blijkbaar is de angst voor een onvoorspelbaar veranderend klimaat inmiddels rijp genoeg voor de horrorwereld om er verhalen omheen te bouwen, en dat is als concept op zich zeker interessant. Een plotselinge regenbui die de wereld voorgoed verandert, spreekt direct tot de verbeelding van iedereen die de afgelopen jaren zelf extreem weer heeft meegemaakt.
Waar de film in tekortschiet, is het omzetten van die actuele angst in iets dat verder gaat dan sfeer alleen. De mysterieuze dreiging buiten het huis blijft grotendeels ongedefinieerd, en de symboliek rond klimaatverandering wordt zelden explicieter dan de openingsscène met de eerste regenval. Voor een film die zoveel leunt op een urgent maatschappelijk thema, had een scherpere invulling van dat idee de film een stuk meer gewicht kunnen geven.
Wat werkt
- Sterke, overtuigende hoofdrolspelers
- Intrigerend, actueel uitgangspunt
- Een geloofwaardige, fysiek aftakelende setting
Wat werkt minder
- Traag, toonloos eerste uur
- Gehaast, op een vervolg beluste ontknoping
- Weinig eigen invulling ten opzichte van genregenoten
Houd je verwachtingen bescheiden en geniet vooral van het acteerwerk. Wie op zoek is naar antwoorden op alle mysteries van de film, komt bedrogen uit.
Cast en makers
Louis Leterrier regisseert naar een origineel scenario van Matthew Robinson. Na zijn ervaring met grote, actiegerichte franchises als Fast & Furious en Now You See Me is dit een merkbaar kleinschaliger, intiemer project, wat de sterke momenten tussen de familieleden ten goede komt, ook al krijgt het script niet altijd evenveel aandacht.
Het is de eerste keer dat Leterrier zich op zo'n klein schaalniveau waagt aan pure familiehorror, en die keuze voor intimiteit boven spektakel is voelbaar in elke scène binnen het huis. Of dat voldoende is om de dunne plotlijn te compenseren, blijft afhankelijk van hoeveel geduld je als kijker hebt.
Onderwerpen
Film ReviewMeer uit Film Review
Alles uit Film Review
Nog lang niet uitgelezen?
Elke dag nieuwe artikelen over films, series, games en tech. Met een humoristische twist, maar altijd eerlijk.
