Inleiding: onze review van Masters of the Universe
In deze review van Masters of the Universe kijken we naar de terugkeer van He-Man op het grote scherm. De film onder regie van Travis Knight kiest niet voor een grauwe, overdreven serieuze heruitvinding, maar omarmt juist de kleurrijke absurditeit die deze franchise altijd heeft gehad. Dat blijkt een slimme keuze. Masters of the Universe werkt namelijk het best wanneer zwaarden, magie, sciencefiction, spierballen en belachelijke namen zonder schaamte naast elkaar mogen bestaan.
Nicholas Galitzine speelt Prince Adam en He-Man, Idris Elba is te zien als Duncan, oftewel Man-At-Arms, Camila Mendes speelt Teela, Alison Brie geeft Evil-Lyn een komische rand en Jared Leto mag volledig los als Skeletor. Samen vormen zij een film die duidelijk weet dat He-Man nostalgie is, maar ook speelgoedfantasie, camp en zelfspot. Bij Panda Bytes houden we van films die hun eigen gekte durven te bezitten. Deze Masters of the Universe doet dat met verrassend veel plezier.
Waar gaat Masters of the Universe over?
Masters of the Universe volgt Prince Adam, die opnieuw geconfronteerd wordt met zijn lot als He-Man. Zijn band met de aarde botst met zijn oorsprong op Eternia, de wereld van Castle Grayskull, magische krachten, futuristische wapens en krijgers met namen die alleen in deze franchise kunnen bestaan. Wanneer Skeletor zijn dreiging laat groeien, moet Adam niet alleen vechten, maar ook begrijpen wat kracht werkelijk betekent.
De film gebruikt dat uitgangspunt voor een verhaal over heldendom, volwassen worden en mannelijkheid. Gelukkig gebeurt dat niet met opgeheven vingertje. Dit blijft een grote, luidruchtige fantasyfilm waarin iemand met een magisch zwaard tegenover een schedelman staat. Maar onder de actie zit wel een duidelijke gedachte: echte kracht draait niet alleen om spieren, maar ook om empathie, luisteren en verantwoordelijkheid.
Nicholas Galitzine als He-Man
Nicholas Galitzine heeft een lastige rol. He-Man is iconisch, maar ook fundamenteel absurd. Een gespierde held met een magisch zwaard en een naam die klinkt alsof hij in vijf seconden is bedacht, vraagt om precies de juiste toon. Galitzine speelt hem gelukkig niet als een wandelend standbeeld. Zijn Prince Adam voelt jong, zoekend en menselijk.
Deze He-Man is niet alleen de held die vijanden door muren slaat. Hij is vooral iemand die anderen laat nadenken over hun eigen idee van kracht. Daarmee wordt hij eerder een katalysator dan een klassieke actieheld met een zware innerlijke crisis. Dat werkt goed, al betekent het ook dat Adam soms minder interessant is dan de personages om hem heen.
Toch brengt Galitzine genoeg charme mee. Hij neemt de rol serieus zonder de onzin te ontkennen. En dat is precies wat He-Man nodig heeft.
Idris Elba als Man-At-Arms
Idris Elba is een van de grootste pluspunten van de film. Als Duncan, beter bekend als Man-At-Arms, geeft hij Masters of the Universe emotioneel gewicht. Duncan gelooft in discipline, bescherming en fysieke kracht. Hij is een krijger die zijn waarde koppelt aan controle en paraatheid.
De film gebruikt hem om te laten zien dat kracht ook kan betekenen dat je oude overtuigingen durft los te laten. Niet alles wordt opgelost door harder te slaan. Niet elke zwakte is een schande. Elba speelt die ontwikkeling met precies genoeg ernst om de film te gronden, zonder de speelse toon kapot te maken.
In een wereld vol neon fantasy en rare namen is Man-At-Arms de stevige ruggengraat. Zijn actiescènes zijn sterk, maar zijn karakterboog is nog belangrijker.
Jared Leto als Skeletor
Skeletor is misschien wel de grootste verrassing. Jared Leto speelt hem niet als een ingetogen, realistische schurk, maar als een theatrale, kwaadaardige, bijna cartoonachtige machtsmaniak. En eerlijk: dat is precies goed.
Deze Skeletor is ijdel, gevaarlijk, grappig en compleet over de top. De film probeert hem niet te verklaren met een zwaar trauma of morele nuance. Soms is een schurk met een schedelgezicht gewoon slecht omdat hij een schurk met een schedelgezicht is. Die eenvoud werkt verfrissend.
Leto geeft Skeletor een campy energie die perfect past bij de toon van de film. Hij is dreigend genoeg om serieus te nemen, maar absurd genoeg om leuk te blijven. Elke scène met hem krijgt meteen meer leven.
Camila Mendes als Teela
Camila Mendes brengt als Teela scherpte en energie mee, maar de film benut haar niet altijd optimaal. Teela hoort een belangrijk tegenwicht te zijn voor Adam en Duncan, en op momenten lukt dat ook. Ze is competent, direct en houdt de grotere persoonlijkheden om haar heen enigszins in balans.
Toch voelt haar rol soms te beperkt. Mendes laat duidelijk zien dat er meer in Teela zit dan het script haar geeft. Een vervolg zou haar meer ruimte moeten geven, vooral in de actie en in de emotionele kern van het verhaal.
Humor, nostalgie en zelfspot
De grootste kracht van Masters of the Universe zit in de toon. De film weet dat namen als Fisto, Ram-Man, Evil-Lyn en Mekaneck niet zonder knipoog kunnen. In plaats van te doen alsof alles bloedserieus is, verwerkt de film die absurditeit in zijn humor.
Belangrijk is dat de film niet neerkijkt op het bronmateriaal. De grappen komen voort uit liefde, niet uit schaamte. Dat maakt het verschil tussen cynische franchise humor en echte zelfspot. Masters of the Universe lacht met He-Man, niet alleen om He-Man.
Daardoor werkt de nostalgie ook beter. Fans krijgen herkenbare namen, beelden en energie, terwijl nieuwe kijkers niet worden buitengesloten door zware lore. De film zegt eigenlijk: ja, dit is allemaal raar, kom erbij. Dat is precies de juiste uitnodiging.
Actie en visuele stijl
Visueel kiest Masters of the Universe voor kleur, bombast en overdrijving. Eternia voelt niet als een sobere fantasy wereld, maar als een plek waar magie, lasers, monsters, kastelen en speelgoedlogica vrolijk door elkaar lopen. Dat past bij He-Man.
De actiescènes zijn helder en energiek. De gevechten vinden het wiel niet opnieuw uit, maar hebben genoeg flair om leuk te blijven. Elk personage heeft bijna een eigen actiefiguur functie, met herkenbare wapens, krachten en bewegingen. Dat geeft de film variatie.
Niet alles werkt perfect. Sommige CGI-momenten voelen te glad en missen tastbaarheid. Toch overheerst de visuele energie. De film durft eruit te zien als Masters of the Universe, en dat is winst.
De thematiek: kracht is meer dan spieren
Onder alle grappen en actie zit een duidelijke boodschap. He-Man staat traditioneel voor fysieke kracht, maar deze film verbreedt dat idee. Kracht zit ook in empathie, luisteren, kwetsbaarheid en verantwoordelijkheid.
Adam vertegenwoordigt die moderne kijk op heldendom. Duncan vertegenwoordigt de oudere, hardere visie op mannelijkheid. Hun dynamiek geeft de film meer inhoud dan je misschien verwacht van een nostalgische fantasy blockbuster. De film veroordeelt het oude heldenbeeld niet, maar vult het aan.
Dat maakt Masters of the Universe verrassend actueel zonder prekerig te worden.
Eindoordeel van onze Masters of the Universe review
Masters of the Universe is een verrassend geslaagde terugkeer van He-Man. De film begrijpt dat deze franchise niet werkt ondanks haar absurditeit, maar dankzij die absurditeit. Travis Knight maakt van Eternia een kleurrijke, zelfbewuste en energieke wereld waarin nostalgie, actie, humor en moderne thematiek elkaar versterken.
Nicholas Galitzine is een charmante He-Man, Idris Elba geeft de film gewicht, Camila Mendes verdient meer ruimte en Jared Leto steelt scènes als een heerlijk overdreven Skeletor. Niet elke grap landt, sommige CGI is te glad en het verhaal blijft soms simpel, maar de film heeft iets wat veel moderne franchise films missen: een duidelijk gevoel voor identiteit.
Score: 4 van de 5 sterren
Masters of the Universe is een speelse, felle en grappige fantasy blockbuster die He-Man niet probeert te redden van zijn eigen gekte, maar die gekte juist als superkracht gebruikt.
