01Introductie:
De toekomst is hier, en ze heeft een perfect gekapt kapsel en een moordlustige inslag. Companion (2024), geregisseerd door Drew Hancock en geproduceerd door het team achter Barbarian, mengt sci-fi, horror en noir in een intrigerend verhaal over een kunstmatige metgezel die haar eigen lot probeert te herschrijven. Met Sophie Thatcher (Yellowjackets) als de androïde Iris en Jack Quaid (The Boys) als haar manipulatieve vriend Josh, biedt deze film een frisse kijk op de klassieke “fembot” trope. Maar is Companion meer dan een stijlvol genre-experiment? Wij doken in de film en ontrafelden de lagen van deze huiveringwekkende toekomstvisie.
Een klassieke ‘meet cute’ met een dodelijke twist
De film opent met een scène die rechtstreeks uit The Stepford Wives (1975) lijkt te komen. Iris, gestyled als een vintage pop met een beehive-kapsel, slentert door een supermarkt. Ze ontmoet Josh, die op charmante wijze een stapel sinaasappels omver gooit. Liefde op het eerste gezicht – of op zijn minst, de illusie ervan.
In voice-over horen we Iris haar herinneringen ophalen aan de dag dat ze Josh ontmoette, gevolgd door de onthulling dat haar leven nóg beter werd… op de dag dat ze hem vermoordde. Dit moment zet direct de toon voor wat volgt: een verhaal dat speelt met verwachtingen en gaandeweg van genre wisselt.
Van romantiek naar survival-thriller
Wat begint als een film over een AI-geliefde, verandert al snel in een thriller vol dubbele agenda’s en wanhopige ontsnappingspogingen. Iris wordt meegenomen naar een luxe vakantiehuisje aan een afgelegen meer, waar Josh haar introduceert aan zijn vriendengroep. Wat een gezellig weekend had moeten worden, ontspoort in een race om vrijheid, waarbij miljoenen dollars en haar eigen overleving op het spel staan.
Met een sterke cast – waaronder Harvey Guillén (What We Do in the Shadows) als de cynische Eli en Lukas Gage (The White Lotus) als zijn naïeve vriend – balanceert de film slim tussen spanning en satire.