Introductie:
Na ruim vijfentwintig jaar vol gebroken botten, absurde stunts en een hoeveelheid lichamelijke ongemakken waar de gemiddelde EHBO-post spontaan van zou sluiten, nemen Johnny Knoxville en de rest van de Jackass-crew afscheid. Jackass: Best and Last is geen traditionele nieuwe film, maar een viering van alles wat de franchise zo geliefd maakte. Het resultaat is misschien minder explosief dan zijn voorgangers, maar des te warmer als slotstuk.
Een laatste rit voor een unieke vriendengroep
Wie een compleet nieuwe verzameling gigantische stunts verwacht die alles overtreft wat eerder is gedaan, zal merken dat Best and Last een andere koers kiest. De film combineert nieuwe sketches met nooit eerder vertoonde beelden en iconische momenten uit het verleden. Daardoor voelt het geheel eerder als een liefdevolle terugblik dan als een nieuw hoofdstuk.
Dat blijkt uiteindelijk een slimme keuze. De leden van Jackass zijn inmiddels ouder, hebben een indrukwekkende lijst aan blessures opgebouwd en weten zelf ook dat het lichaam niet meer alles toelaat. In plaats van dat te verbergen, omarmt de film die realiteit.
De humor blijft heerlijk schaamteloos
Gelukkig betekent ouder worden niet dat de Jackass-mentaliteit verdwenen is.
Nog steeds draait alles om bizarre ideeën die niemand met gezond verstand zou uitvoeren. Pijnlijke stunts, ongemakkelijke situaties en een flinke dosis grove humor vliegen de kijker om de oren. Wie snel walgt van braaksel, ontlasting of blote lichaamsdelen kan deze film beter overslaan, want de franchise blijft volledig trouw aan haar eigen identiteit.
Toch voelt het nergens alsof de makers alleen maar proberen te shockeren. De humor ontstaat vooral uit de chemie tussen de cast. Hun reacties op elkaars ellende zijn vaak nog leuker dan de stunt zelf. Dat onderlinge plezier blijft het geheime ingrediënt van Jackass.
Nostalgie werkt verrassend goed
Het grootste pluspunt van Jackass: Best and Last is misschien wel hoe slim het verleden wordt verweven met het heden. Oude beelden krijgen extra context, nooit eerder vertoonde opnames laten zien hoe sommige beroemde stunts zijn ontstaan en de cast kijkt zichtbaar met plezier terug op een carrière die niemand vooraf had kunnen voorspellen.
Voor fans voelt het alsof een fotoalbum wordt opengeslagen waarin achter iedere pagina weer een nieuw krankzinnig verhaal schuilgaat. De combinatie van archiefbeelden en nieuwe gesprekken zorgt ervoor dat bekende scènes opnieuw relevant worden.
Dat maakt deze film veel meer dan een simpele compilatie.
Johnny Knoxville steelt opnieuw de show
Hoewel Jackass altijd een groepsinspanning is geweest, blijft Johnny Knoxville het kloppende hart van de franchise. Hij is nog altijd degene die de energie bepaalt en ondanks zijn leeftijd straalt hij dezelfde jeugdige ondeugendheid uit als ruim twintig jaar geleden.
Tegelijkertijd laat hij een kant van zichzelf zien die we niet vaak hebben gezien. Regelmatig wordt duidelijk hoeveel deze franchise voor hem heeft betekend. Achter de glimlach schuilt het besef dat dit echt het einde lijkt te zijn.
Juist die emotionele momenten geven de film extra gewicht.
Minder groot, maar niet minder leuk
Vergeleken met eerdere bioscoopfilms zijn de nieuwe stunts iets kleinschaliger. Dat is merkbaar in de locaties, de opzet en het risico dat wordt genomen. De productie kiest minder voor gigantische spektakels en meer voor creatieve, compacte ideeën.
Op papier klinkt dat misschien als een stap terug, maar in de praktijk blijft de film verrassend vermakelijk. De makers begrijpen namelijk dat Jackass nooit uitsluitend draaide om steeds gevaarlijkere stunts. Het draaide om een groep vrienden die elkaar zonder enige schaamte in de meest absurde situaties wist te krijgen.
Die magie is gelukkig nog altijd aanwezig.
Vriendschap als onverwachte hoofdrolspeler
Wat Best and Last onderscheidt van veel andere komedies is de oprechte band tussen de castleden. Achter alle chaos schuilt een hechte vriendengroep die elkaar al tientallen jaren kent.
Tijdens de terugblikken wordt duidelijk hoeveel ze samen hebben meegemaakt. Successen, blessures, ruzies en persoonlijke dieptepunten komen allemaal voorbij. Daardoor voelt het afscheid verdiend in plaats van geforceerd.
Juist omdat de film de menselijke kant laat zien, krijgt de humor meer betekenis.
Is dit echt het einde?
Dat is misschien wel de grootste vraag die boven de film hangt. De Jackass-franchise heeft vaker afscheid genomen om vervolgens toch weer terug te keren.
Toch voelt deze keer anders.
De leeftijd van de cast, de fysieke beperkingen en de openhartige gesprekken maken duidelijk dat het steeds moeilijker wordt om dezelfde risico’s te nemen. De film accepteert dat zonder verdrietig te worden. In plaats daarvan kiest hij ervoor om de afgelopen decennia te vieren.
En dat voelt als de juiste beslissing.
Eindoordeel
Jackass: Best and Last is misschien niet de meest spectaculaire film uit de reeks, maar wel één van de meest persoonlijke. De mix van nieuwe stunts, klassiek materiaal en nooit eerder vertoonde beelden zorgt voor een warm afscheid dat zowel grappig als verrassend emotioneel uitpakt. De film laat zien waarom deze groep al meer dan vijfentwintig jaar een unieke plek inneemt binnen de filmwereld.
Voor nieuwe kijkers is dit waarschijnlijk niet het ideale instappunt. Maar voor iedereen die ooit hard heeft gelachen om de krankzinnige capriolen van Johnny Knoxville, Steve-O, Chris Pontius, Wee Man en de rest van de bende, is dit een afscheid dat precies doet wat het moet doen.
Niet door steeds groter te worden, maar door nog één keer te laten zien waarom miljoenen mensen jarenlang van deze compleet gestoorde vriendengroep zijn gaan houden.
⭐ Panda Bytes Score: 8/10
Pluspunten
- Warm en oprecht afscheid van de franchise.
- De chemie tussen de cast is nog altijd fantastisch.
- Nooit eerder vertoonde beelden geven extra waarde.
- Balans tussen nostalgie en nieuwe stunts werkt uitstekend.
Minpunten
- Minder spectaculaire nieuwe stunts dan eerdere films.
- Niet alle castleden krijgen evenveel aandacht.
- Werkt vooral voor fans die de eerdere films kennen.
