De eerste korte film uit 2021 was voor veel kijkers de mooiste aflevering van heel Star Wars: Visions. Met Child of Hope kreeg dat verhaal in 2025 een vervolg van een halfuur. Nu, met een volledig seizoen onder de nieuwe noemer Visions Presents, moet blijken of Kara's reis ook op de lange afstand overeind blijft.
Waar gaat het over
The Ninth Jedi pikt de draad op waar Child of Hope die losliet. Padawan Lah Kara reist met haar leermeester Margrave Juro en twee jonge Jedi, Ethan en Homen, door een verre uithoek van de galaxis op zoek naar haar vermiste vader. Onderweg proberen ze de Jedi Orde weer op te bouwen, terwijl de tirannieke bevelhebber Nawaam met een eigen leger en een planeetvernietigend wapen jacht maakt op wat er nog aan Jedi over is.
Het verhaal speelt zich af in een niet canonieke, verre toekomst, wat Production I.G. de vrijheid geeft om met de klassieke Star Wars beeldtaal te spelen zonder aan continuïteit vast te zitten. Wie de twee korte films kent, herkent meteen de sfeer van een verscholen zwaardsmid en een omgebouwde asteroïde vol schuilende Jedi. Wie er zonder voorkennis instapt, kan prima meekomen: de serie legt genoeg uit in de eerste twee afleveringen.
Bijzonder aan The Ninth Jedi is dat de reeks niet blijft hangen in de bekende tegenstelling tussen licht en donker. Een belangrijk plotpunt draait om een kracht die tussen beide kanten in balanceert, en dat idee wordt knap uitgewerkt zonder dat het als een goedkoop trucje aanvoelt. Voor een franchise die al decennia met dezelfde tegenstelling werkt, is dat een verrassend frisse invalshoek, ook al blijft de reis ernaartoe soms wat gehaast.
Oosterse invloeden en oprechte helden
Wat The Ninth Jedi ook onderscheidt van veel Amerikaanse Star Wars producties, is de toon. De personages tonen hun idealisme en loyaliteit zonder ironische afstand, een aanpak die in westerse series al snel als gemaakt wordt weggezet, maar die hier juist goed past bij de makers en hun achtergrond. De serie leunt bovendien zichtbaar op de klassieke Seven Samurai verhaalstructuur en het shintoïsme, invloeden die in de kern van Visions altijd al aanwezig waren, maar die hier voor het eerst de ruimte krijgen om een compleet verhaal te dragen.
Dat leidt onderweg tot een paar personages met een moreel grijs randje, iets waar het bredere Star Wars publiek historisch gezien nogal verdeeld op reageert zodra het om geliefde helden gaat. Binnen Visions voelt die ruimte om te experimenteren juist verfrissend, en het is precies het soort groei waarvan wij hopen dat de franchise er de komende jaren meer van laat zien.
De actie en de animatie
Waar The Ninth Jedi echt uitblinkt, is in de gevechten. De lichtzwaardduels zijn strak gechoreografeerd en ogen indrukwekkender dan wat Visions tot nu toe liet zien, en dat zegt wat na de knallers uit seizoen 3. Production I.G. bouwt bovendien voort op de smederijmotieven uit de korte films: elk zwaard voelt aan als een persoonlijk object in plaats van een los wapen, en dat maakt de duels net iets spannender dan gewoon twee gloeiende staven die tegen elkaar aan kletteren.
De muziek en het geluidsontwerp doen minstens zoveel werk als de actie zelf. Waar sommige eerdere Visions afleveringen opvielen door een compromisloze eigen visuele stijl, kiest The Ninth Jedi bewust voor een herkenbaardere, filmische aanpak met een orkestrale score die dicht bij de klassieke Star Wars geluidswereld blijft. Dat maakt de serie toegankelijk voor een breed publiek, al hadden wij ook wel interesse gehad in een van de stijlvollere Visions verhalen als eerste volwaardige serie.
Ook de stemcast krijgt lof. Kimiko Glenn, bekend van Spider-Man: Into the Spider-Verse, geeft Kara in de Engelse dub genoeg energie en kwetsbaarheid om acht afleveringen te dragen. Andrew Kishino keert terug als de stem van een mentorfiguur, wat een fijn lijntje trekt naar zijn werk in The Clone Wars.
Wat werkt
- Adembenemende, persoonlijke lichtzwaardduels
- Een verfrissende, niet canonieke kijk op de Force
- Sterke stemcast in beide taalversies
Wat werkt minder
- Ongelijke pacing, sommige gebeurtenissen razen voorbij
- Herkenbaar plot, dictator tegenover een groepje Jedi
- Bijfiguren als Ethan en Homen blijven wat vlak
Kijk niet alles in één avond. De serie is als geheel geschreven en niet als losse afleveringen, dus met een paar korte pauzes tussendoor blijft het verhaal beter beklijven dan wanneer je alle acht delen achter elkaar wegkijkt.
Cast en makers
Kenji Kamiyama, die de allereerste korte film schreef en regisseerde, keert terug als supervisor en scriptbewaker, terwijl Shunsuke Tada het regisseurschap van de serie op zich neemt. Die combinatie zorgt ervoor dat de toon van het origineel overeind blijft, ook nu het verhaal acht keer zo lang is geworden.
Naast Chinatsu Akasaki en Kimiko Glenn als Kara horen we Tetsuo Kanao en Andrew Kishino als Juro, en Hiromu Mineta en Masi Oka als Ethan. Voor wie de Japanse versie prefereert: die is met Engelse ondertiteling beschikbaar naast de volledige Engelse dub.
Achter de schermen tekenen James Waugh, Jacqui Lopez, Josh Rimes, Justin Leach en Mitsuhisa Ishikawa als uitvoerend producent, met Hitoshi Ito en Kanako Shirasaki als producent. Die bezetting onderstreept hoe serieus Lucasfilm de samenwerking met Production I.G. neemt, het Japanse animatiestudio dat ooit naam maakte met Ghost in the Shell en dat nu voor het eerst een compleet Star Wars seizoen onder zijn hoede krijgt.
Onderwerpen
Serie ReviewMeer uit Serie Review
Alles uit Serie Review
Serie ReviewThe Walking Dead: Dead City seizoen 3 review: Maggie en Negan vinden eindelijk de juiste koers
Films & SeriesNieuw op SkyShowtime deze week: Star Trek kiest opnieuw het ruime sop en een chimpansee verpest de vakantie
Serie ReviewTracker Seizoen 3 Review: eenzame speurder, ruige zaken en vertrouwde misdaadspanning
Nog lang niet uitgelezen?
Elke dag nieuwe artikelen over films, series, games en tech. Met een humoristische twist, maar altijd eerlijk.
