Introductie:
MUBI sluit juli af met een week waarin muziek, misdaad, obsessie en artistieke chaos opvallend goed samengaan. De streamingdienst reist van een yogastudio in Buenos Aires naar de gangen van een luxehotel in Caïro, duikt vervolgens achter de schermen bij David Lynch en eindigt met twee films over vrouwen die koste wat kost op een podium willen staan.
De week begon maandag met La práctica, een droge tragikomedie over een yogaleraar die zijn persoonlijke en professionele leven langzaam uit elkaar ziet vallen. Vandaag verschijnt The Nile Hilton Incident, een politieke misdaadthriller waarin een corrupte rechercheur een moord probeert op te lossen binnen een systeem dat helemaal niet op de waarheid zit te wachten.
Vrijdag wordt de drukste dag. Dan verschijnt de extravagante muziekfilm Les reines du drame, over de stormachtige relatie tussen een popster en een punkzangeres. Ook worden Lynch en de korte vervolgdocumentaire Lynch 2 toegevoegd. Beide producties volgen David Lynch tijdens het maken van Inland Empire en bieden een zeldzame blik op zijn merkwaardige, intuïtieve werkwijze.
Zaterdag staat volledig in het teken van muziek. In de Japanse publieksfavoriet Linda Linda Linda probeert een groep scholieren vlak voor een schoolfestival een punkband bij elkaar te houden. Solo Sunny volgt ondertussen een Oost-Duitse zangeres die weigert haar dromen op te geven, zelfs wanneer vrijwel iedereen in haar omgeving vindt dat ze realistischer moet worden.
MUBI heeft daarmee geen enorme week, maar wel een bijzonder kleurrijke. Wie graag films kijkt waarin mensen tegen beter weten in blijven dromen, zoeken, optreden of ingewikkelde yoga oefeningen uitvoeren, hoeft zich voorlopig niet te vervelen.
Highlights van deze week
The Nile Hilton Incident
De belangrijkste misdaadfilm van de week is The Nile Hilton Incident van regisseur Tarik Saleh.
De film speelt zich af in Caïro, kort voor de Egyptische revolutie van 2011. In een luxe hotel wordt het lichaam van een beroemde zangeres gevonden. Wat aanvankelijk wordt behandeld als een gewone moordzaak, blijkt al snel verbonden aan mensen met veel politieke en economische macht.
Rechercheur Noredin Mustafa krijgt de opdracht de zaak te onderzoeken.
Noredin is bepaald geen voorbeeldige politieman. Hij accepteert steekpenningen, gebruikt zijn positie voor persoonlijk voordeel en werkt binnen een systeem waarin corruptie niet als uitzondering maar als dagelijkse routine wordt behandeld.
Toch raakt hij steeds sterker bij de zaak betrokken.
Een kamermeisje heeft mogelijk gezien wie de hotelkamer verliet. Bewijsmateriaal wijst richting een invloedrijke zakenman met contacten binnen de hoogste politieke kringen. Zodra Noredin te dicht bij die waarheid komt, wordt duidelijk dat zijn superieuren helemaal geen volledige oplossing willen.
De moord moet verdwijnen.
Noredin bevindt zich daardoor in een lastige positie. Hij is zelf onderdeel van het corrupte systeem, maar ontdekt dat zelfs hij grenzen heeft. De zaak confronteert hem met de vraag hoeveel medeplichtigheid hij nog kan verdragen.
Fares Fares speelt Noredin als een vermoeide, cynische man die al lang geleden is gestopt met geloven dat zijn werk de samenleving beter maakt.
Hij rookt, neemt geld aan en beweegt zich door donkere kantoren alsof hij precies weet dat iedere nieuwe dag weer een andere teleurstelling brengt.
Juist daarom is zijn groeiende vastberadenheid zo interessant.
Noredin verandert niet plotseling in een held zonder gebreken. Hij blijft hard, opportunistisch en soms bijzonder onaangenaam. Toch besluit hij deze ene keer niet volledig weg te kijken.
De film gebruikt de moordzaak om een breder beeld van Egypte vlak voor de revolutie te schetsen.
Op straat groeit de onvrede. Politieagenten misbruiken hun macht, rijke zakenmensen kopen bescherming en gewone burgers weten dat rechtvaardigheid vooral beschikbaar is voor mensen met de juiste contacten.
De spanning ontstaat niet alleen uit de vraag wie de zangeres heeft vermoord. Belangrijker is de vraag of de waarheid überhaupt iets kan betekenen binnen een systeem dat volledig is ingericht om haar te onderdrukken.
Regisseur Tarik Saleh houdt de film donker en beheerst.
Caïro wordt gefilmd als een stad vol neonlicht, stof, verkeer en afgesloten kamers. Het luxehotel vormt een kleine wereld waarin rijke gasten en machtige politici geloven dat zij zich alles kunnen veroorloven.
Daarbuiten bevindt zich een samenleving die steeds dichter bij een explosie komt.
The Nile Hilton Incident is een klassieke film noir, maar dan geplaatst binnen een politieke werkelijkheid waarin bijna iedereen compromissen heeft gesloten.
De film verschijnt woensdag op MUBI en vormt een sterke aanvulling op Cairo Conspiracy, dat vorige week werd toegevoegd. Beide films komen van Tarik Saleh en onderzoeken hoe individuen worden gebruikt binnen corrupte machtsstructuren.
Les reines du drame
Vrijdag verschijnt Les reines du drame, internationaal ook bekend als Queens of Drama.
De film neemt kijkers mee naar de Franse popwereld van het begin van deze eeuw. Mimi Madamour groeit uit tot een enorme ster. Haar liedjes, videoclips en uiterlijk worden zorgvuldig opgebouwd om een zo groot mogelijk publiek te bereiken.
Dan ontmoet ze Billie Kohler.
Billie is een uitgesproken punkzangeres die vrijwel alles vertegenwoordigt wat de gecontroleerde popwereld van Mimi probeert te vermijden. Ze is luid, rebels en niet van plan haar gedrag aan te passen om platenmaatschappijen, managers of televisieproducenten tevreden te houden.
De twee worden verliefd.
Hun relatie is intens, romantisch en buitengewoon destructief. Liefde, jaloezie, roem en publieke aandacht raken steeds sterker met elkaar verweven.
Voor Mimi betekent de relatie een bedreiging voor haar zorgvuldig opgebouwde carrière. Haar management wil bepalen hoe ze zich presenteert, met wie ze wordt gezien en welk verhaal de media over haar vertellen.
Billie weigert ondertussen onderdeel te worden van een nette publiciteitscampagne.
De film wordt verteld vanuit het perspectief van een fan die jaren later probeert te reconstrueren wat er werkelijk tussen de twee artiesten is gebeurd.
Dat geeft het verhaal een speelse en onbetrouwbare vorm.
Herinneringen, videoclips, optredens en roddels lopen door elkaar. De film presenteert de popcultuur niet als een wereld waarin waarheid gemakkelijk kan worden vastgesteld.
Een bekende artiest bestaat immers niet alleen als mens. Ze bestaat ook als verzameling beelden, interviews, geruchten en verhalen die fans zelf aanvullen.
Regisseur Alexis Langlois kiest voor een uitbundige stijl.
De kleuren zijn fel, de muziek is groot en emoties worden zelden voorzichtig uitgesproken. Personages zingen, schreeuwen, huilen en treden op alsof iedere scène de finale van een bijzonder duur melodrama is.
Dat past bij het verhaal.
Mimi en Billie ervaren hun relatie niet als een bescheiden romance die rustig achter gesloten deuren kan plaatsvinden. Voor hen voelt iedere ontmoeting als een historisch moment en iedere ruzie als het einde van de wereld.
De film speelt bovendien met verschillende muziekgenres.
Mimi vertegenwoordigt gepolijste popmuziek, terwijl Billie uit de punkwereld komt. Hun stijlen botsen, maar beïnvloeden elkaar ook.
Les reines du drame is daarmee zowel een liefdesverhaal als een satire op beroemdheid, marketing en de manier waarop de muziekindustrie artiesten verandert in producten.
De film is luid, overdreven en bewust camp.
Wie een ingetogen Frans relatiedrama verwacht waarin twee mensen gedurende twee uur betekenisvol uit een keukenraam kijken, krijgt waarschijnlijk lichte kortsluiting.
Wie zin heeft in glitter, punk, hartzeer en een hoeveelheid emotionele chaos waarvoor normaal gesproken meerdere realityprogramma’s nodig zijn, zit hier uitstekend.
Lynch en Lynch 2
David Lynch stond bekend om films die zich zelden volledig lieten uitleggen.
Lynch probeert gelukkig niet het geheim achter al zijn ideeën te onthullen. De documentaire kijkt vooral mee terwijl hij werkt aan Inland Empire.
De productie werd gedurende ongeveer twee jaar opgenomen.
Lynch schrijft, regisseert, monteert, bouwt decors en denkt hardop na over beelden die voor vrijwel ieder ander mens vermoedelijk nog geen enkele logische samenhang hebben.
Dat maakt de documentaire fascinerend.
Lynch werkt niet altijd vanuit een traditioneel scenario waarin iedere scène vooraf precies is vastgelegd. Hij vertrouwt sterk op intuïtie, sfeer en ideeën die tijdens het maakproces ontstaan.
Een locatie, geluid of gesprek kan voldoende zijn om het verhaal een andere richting op te sturen.
Voor medewerkers en acteurs betekent dat dat zij bereid moeten zijn hem te volgen, zelfs wanneer het eindpunt nog niet zichtbaar is.
Laura Dern speelde de hoofdrol in Inland Empire. De film werd digitaal opgenomen en groeide tijdens de productie uit tot een veel groter en vreemder project dan aanvankelijk gepland.
De documentaire laat zien hoe Lynch zich door dat proces beweegt.
Hij oogt vaak ontspannen en vriendelijk, maar is tegelijkertijd volledig geconcentreerd op zijn werk. Ieder detail kan belangrijk zijn. Een lamp, kamer of geluidseffect moet precies het juiste gevoel oproepen.
De aantrekkingskracht van Lynch zit in de tegenstelling tussen de man en zijn films.
Zijn werk is vaak donker, verontrustend en gevuld met geweld of nachtmerrieachtige beelden. Lynch zelf kan ondertussen enthousiast praten over schilderen, koffie of een klein praktisch probleem op de set.
Dat maakt hem niet minder mysterieus.
Integendeel: de documentaire toont vooral dat zijn vreemde werelden niet voortkomen uit een zorgvuldig gecultiveerd excentriek imago. Hij lijkt werkelijk op deze manier naar kunst en werkelijkheid te kijken.
Lynch 2 is een korte vervolgfilm met aanvullend materiaal rond dezelfde productie.
De film werd oorspronkelijk uitgebracht als extra bij Inland Empire. De speelduur is beperkt, maar biedt nog meer observaties van Lynch en zijn medewerkers tijdens het maakproces.
De twee producties vormen samen een bijzonder dubbelprogramma.
Ze zijn niet alleen interessant voor fans van Lynch. Ook kijkers die nieuwsgierig zijn naar regisseren, monteren en het chaotische proces achter een experimentele speelfilm krijgen een waardevolle blik achter de schermen.
Verwacht alleen geen duidelijke handleiding met de titel Zo maak je in tien stappen een David Lynch-film.
Stap één zou vermoedelijk al bestaan uit: ontvang een vreemd idee tijdens het drinken van koffie en vertrouw er vervolgens volledig op dat het uiteindelijk ergens naartoe leidt.
Linda Linda Linda
Zaterdag verschijnt de Japanse muziekfilm Linda Linda Linda.
Het verhaal speelt zich af tijdens de laatste dagen voor een schoolfestival.
Een groep meisjes heeft een band gevormd en wil optreden, maar vlak voor het festival valt de oorspronkelijke bezetting uit elkaar. Een ruzie en een blessure zorgen ervoor dat de plannen bijna volledig moeten worden geschrapt.
De overgebleven leden besluiten toch door te gaan.
Ze hebben alleen nog een zangeres nodig.
Hun keuze valt op Son, een Koreaanse uitwisselingsstudente die nauwelijks ervaring heeft als frontvrouw en de Japanse songteksten niet volledig begrijpt.
Toch zegt ze ja.
De band besluit nummers van de Japanse punkgroep The Blue Hearts te spelen, waaronder het bekende lied Linda Linda.
Daarna begint een chaotische race tegen de klok.
De meisjes moeten repeteren, instrumenten regelen en leren samenwerken. Ondertussen gaan de gewone verplichtingen van school gewoon door.
De film richt zich niet uitsluitend op de vraag of het optreden lukt.
Het belangrijkste is de band die tussen de meisjes ontstaat.
Ze kennen elkaar niet allemaal even goed en verschillen sterk in persoonlijkheid. Tijdens de lange repetities, slapeloze nachten en kleine conflicten groeien ze naar elkaar toe.
Bae Doona speelt Son.
Haar droge timing en enigszins afstandelijke uitstraling maken haar bijzonder grappig. Son begrijpt niet altijd precies wat de anderen van haar verwachten, maar stort zich met volledige ernst op het optreden.
De muziek geeft haar een manier om verbinding te maken, zelfs wanneer taal soms een obstakel vormt.
Regisseur Nobuhiro Yamashita kiest voor een rustige en observerende stijl.
De film bevat geen kunstmatige schurken, enorme ruzies of een docent die koste wat kost wil voorkomen dat de band optreedt.
De spanning zit in kleine dingen.
Krijgen ze de nummers op tijd onder de knie? Durft Son voor een publiek te zingen? En lukt het de groep om op het podium daadwerkelijk als één band te klinken?
Die eenvoud maakt de film bijzonder sympathiek.
Linda Linda Linda begrijpt hoe belangrijk een klein schooloptreden kan voelen wanneer je jong bent. Voor buitenstaanders gaat het misschien om een paar liedjes in een gymzaal. Voor de personages is het een moment dat hun volledige wereld vult.
De muziek van The Blue Hearts geeft de film energie, maar het zijn de stille momenten tussen de repetities die blijven hangen.
Vriendschap ontstaat hier niet door grote verklaringen. Ze groeit tijdens nachtelijke gesprekken, gedeelde maaltijden en de ervaring van samen iets maken dat een paar dagen eerder onmogelijk leek.
Solo Sunny
Ook zaterdag verschijnt Solo Sunny, een muziekdrama uit 1980.
Sunny werkt aanvankelijk in een fabriek, maar droomt van een bestaan als zangeres.
Ze sluit zich aan bij een band en reist langs kleine zalen en culturele centra in Oost-Duitsland. Het leven onderweg is weinig glamoureus.
De muzikanten slapen op eenvoudige locaties, treden op voor wisselend publiek en moeten voortdurend compromissen sluiten.
Sunny wil echter meer.
Ze wil niet uitsluitend achtergrondzangeres zijn of liedjes uitvoeren die anderen voor haar hebben gekozen. Ze wil een eigen identiteit en een plaats op het podium die werkelijk van haar is.
Dat verlangen botst met de mensen om haar heen.
Bandleden vinden haar soms lastig en koppig. Mannen proberen haar te controleren of behandelen haar als tijdelijk gezelschap. De culturele wereld waarin ze werkt biedt weinig ruimte voor een vrouw die openlijk zegt wat ze wil.
Renate Krößner speelt Sunny als iemand die sterk en kwetsbaar tegelijk is.
Ze weigert zich gemakkelijk aan te passen, maar betaalt daar een hoge prijs voor. Haar onafhankelijkheid beschermt haar, maar kan haar ook isoleren.
De film werd gemaakt in de Duitse Democratische Republiek en laat een samenleving zien waarin persoonlijke dromen voortdurend botsen met sociale en economische beperkingen.
Sunny’s strijd is daardoor groter dan een gewone poging om beroemd te worden.
Ze wil zelf bepalen hoe ze leeft, werkt en liefheeft.
De muziek vormt haar belangrijkste uitlaatklep.
Op het podium kan ze de persoon zijn die ze in het dagelijks leven probeert te worden. Buiten het optreden wordt ze steeds opnieuw geconfronteerd met mensen die haar kleiner willen maken.
Solo Sunny is geen eenvoudig succesverhaal.
De film belooft niet dat voldoende doorzettingsvermogen automatisch leidt tot roem, rijkdom en een slotconcert in een uitverkocht stadion.
Het verhaal gaat vooral over de noodzaak om te blijven proberen, zelfs wanneer succes onzeker blijft.
Daarmee past de film uitstekend naast Linda Linda Linda.
De Japanse scholieren staan nog aan het begin en ontdekken hoe bevrijdend muziek kan zijn. Sunny is ouder en weet inmiddels hoe hard de muziekwereld kan zijn, maar weigert haar verlangen op te geven.
Maandag 27 juli
La práctica
Maandag verscheen La práctica van de Argentijnse regisseur Martín Rejtman.
Gustavo is een yoga leraar uit Argentinië die in Chili woont. Zijn huwelijk is stukgelopen en ook zijn werk begint steeds meer problemen op te leveren.
Wanneer hij tijdens een yoga oefening geblesseerd raakt, wordt zijn situatie nog ingewikkelder.
Een yoga leraar die zelf lichamelijk nauwelijks kan bewegen, beschikt immers plotseling over ongeveer dezelfde professionele geloofwaardigheid als een rijinstructeur die weigert in een auto te stappen.
Gustavo probeert zijn leven opnieuw te organiseren.
Hij krijgt te maken met zijn voormalige partner, collega’s, leerlingen en mensen die allemaal een eigen idee hebben over wat hij nu zou moeten doen.
De film behandelt zijn problemen met bijzonder droge humor.
Grote emoties worden niet ondersteund door dramatische muziek of uitgebreide ruzies. Personages zeggen vreemde dingen met een volledig ernstig gezicht en bewegen door situaties die steeds ongemakkelijker worden.
Rejtman staat bekend om een minimalistische stijl.
De dialogen zijn eenvoudig, maar krijgen door timing en herhaling een komisch effect. Personages lijken soms iets naast de werkelijkheid te leven.
La práctica is daardoor geen conventionele romantische komedie of sportfilm over iemand die na een blessure triomfantelijk terugkeert.
Het is een absurdistisch verhaal over een man die balans doceert terwijl zijn eigen bestaan volledig uit evenwicht is geraakt.
Dinsdag 28 juli
Dinsdag verscheen geen nieuwe MUBI-film.
Dat gaf kijkers de mogelijkheid om La práctica alsnog te bekijken.
De rustige, droge stijl vraagt enige gewenning. Wie verwacht dat Gustavo na twintig minuten een inspirerende montage krijgt waarin hij zijn leven opbouwt, zal merken dat de film andere plannen heeft.
Gustavo probeert vooruit te komen, maar belandt vooral in nieuwe situaties die minstens zo vreemd zijn als de vorige.
Dinsdag vormde daarnaast een geschikt moment om Cairo Conspiracy van vorige week terug te kijken. Die film en The Nile Hilton Incident komen allebei van Tarik Saleh en vormen samen een sterk politiek dubbel programma.
Woensdag 29 juli
The Nile Hilton Incident
Vandaag verschijnt The Nile Hilton Incident.
Rechercheur Noredin onderzoekt de moord op een zangeres in een luxehotel. Het bewijs wijst richting een invloedrijke zakenman, maar zijn superieuren willen de zaak zo snel mogelijk sluiten.
Noredin moet kiezen of hij gehoorzaamt of verder graaft.
Hoe dichter hij bij de waarheid komt, hoe duidelijker wordt dat de moord niet losstaat van de bredere corruptie binnen de Egyptische staat.
De film combineert misdaad, politiek en film noir.
Voor kijkers die vorige week Cairo Conspiracy goed vonden, is dit de vanzelfsprekende kijktip.
Donderdag 30 juli
Donderdag staat geen nieuwe titel gepland.
Dat maakt het een goede avond voor een dubbelprogramma rond Tarik Saleh.
Begin met The Nile Hilton Incident en kijk daarna Cairo Conspiracy. De films vertellen verschillende verhalen, maar delen onderwerpen als staatsmacht, corruptie en individuen die worden gedwongen mee te spelen binnen een systeem dat groter is dan zijzelf.
Wie liever iets luchtigers kijkt, kan kiezen voor La práctica.
Al is ‘luchtig’ relatief. De film bevat geen moordcomplot, maar Gustavo’s poging om zijn leven te herstellen verloopt bepaald niet soepel.
Vrijdag 31 juli
Les reines du drame
Vrijdag begint het muzikale deel van de week met Les reines du drame.
Popster Mimi Madamour en punk zangeres Billie Kohler beginnen een intense relatie die door roem, management en publieke aandacht steeds destructiever wordt.
De film combineert muziek, melodrama, satire en camp.
Verwacht grote emoties, opvallende kostuums en personages die zelden iets op normale gesprek sterkte kunnen oplossen.
Lynch
De documentaire Lynch volgt David Lynch tijdens het maken van Inland Empire.
Kijkers zien hoe ideeën ontstaan, scènes worden opgebouwd en de regisseur voortdurend tussen verschillende creatieve werkzaamheden beweegt.
De film probeert Lynch niet volledig te verklaren. Hij laat hem vooral werken.
Dat is waarschijnlijk ook verstandiger. Iedere poging om de volledige logica achter Inland Empire in een overzichtelijk schema te zetten, eindigt vermoedelijk met rode draad, slapeloze nachten en de ontdekking dat er ineens een konijn in de kamer zit.
Lynch 2
De korte documentaire Lynch 2 biedt aanvullend materiaal rond dezelfde productie.
De film is vooral interessant als verlengstuk van Lynch en kan het beste direct erna worden bekeken.
Samen geven de documentaires een intieme blik op een filmmaker die zijn ideeën zelden via traditionele wegen ontwikkelde.
Zaterdag 1 augustus
Linda Linda Linda
Zaterdag verschijnt Linda Linda Linda.
Een groep scholieren moet vlak voor het schoolfestival een nieuwe zangeres vinden en kiest de Koreaanse uitwisselingsstudente Son.
De meisjes hebben slechts enkele dagen om hun punk nummers te oefenen.
Wat volgt is een warme film over muziek, vriendschap en de vreemde intensiteit van de laatste schooldagen.
Solo Sunny
Op dezelfde dag verschijnt Solo Sunny.
Sunny probeert een bestaan als professionele zangeres op te bouwen in Oost-Duitsland. Ze reist met een band, treedt op in kleine zalen en weigert haar ambities op te geven.
De film is harder en melancholischer dan Linda Linda Linda, maar vormt een uitstekende aanvulling.
Beide films laten zien hoe muziek mensen een identiteit en gevoel van vrijheid kan geven.
Zondag 2 augustus
Voor zondag staat geen nieuwe MUBI release aangekondigd.
De twee muziekfilms van zaterdag vormen samen de beste zondagse filmavond.
Begin met Linda Linda Linda voor de jeugdige energie en sluit af met Solo Sunny, waarin dezelfde droom vanuit een volwassen en complexer perspectief wordt bekeken.
Wie liever achter de schermen blijft, kan de twee David Lynch-documentaires combineren.
Les reines du drame is ondertussen de beste keuze voor kijkers die hun weekend graag afsluiten met glitter, popmuziek en relationele chaos.
Panda Bytes kijktips
Voor thriller liefhebbers
The Nile Hilton Incident is de sterkste algemene aanbeveling.
De moordzaak is spannend, maar de politieke achtergrond geeft de film extra gewicht.
Voor muziek liefhebbers
Kies zaterdag voor Linda Linda Linda en Solo Sunny.
De films verschillen sterk in stijl en periode, maar gaan allebei over vrouwen die via muziek een eigen plaats proberen te vinden.
Voor David Lynch-fans
Lynch en Lynch 2 vormen een onmisbaar dubbelprogramma.
De documentaires bieden geen eenvoudige uitleg voor zijn films, maar laten wel zien hoe zijn ideeën tijdens het werken vorm kregen.
Voor liefhebbers van extravagante cinema
Les reines du drame is de meest uitbundige titel.
Wie houdt van camp, melodrama en grote popliedjes kan hier weinig verkeerd doen.
Voor droge humor
La práctica is de rustigste en vreemdste komedie van de week.
De film bewijst dat iemand professioneel naar innerlijke balans kan zoeken en persoonlijk toch volledig de weg kwijt kan zijn.
Even kort samengevat voor bankprofessionals
MUBI voegt deze week zeven films toe.
Maandag 27 juli verscheen La práctica, een tragikomedie van Martín Rejtman over een Argentijnse yogaleraar wiens huwelijk, gezondheid en carrière onder druk staan.
Woensdag 29 juli verschijnt The Nile Hilton Incident van Tarik Saleh. Fares Fares speelt een corrupte rechercheur die in Caïro de moord op een beroemde zangeres onderzoekt.
Vrijdag 31 juli worden drie titels toegevoegd.
Les reines du drame volgt de stormachtige relatie tussen popster Mimi Madamour en punkzangeres Billie Kohler.
De documentaires Lynch en Lynch 2 volgen David Lynch tijdens de productie van Inland Empire.
Zaterdag 1 augustus verschijnen twee muziekfilms.
Linda Linda Linda draait om Japanse scholieren die vlak voor een schoolfestival een punkband vormen.
Solo Sunny volgt een Oost-Duitse zangeres die probeert een onafhankelijke muziekcarrière op te bouwen.
Voor dinsdag, donderdag en zondag staan geen afzonderlijke premières gepland.
Conclusie
MUBI levert deze week een van zijn meest muzikale programma’s van de zomer af.
Les reines du drame, Linda Linda Linda en Solo Sunny kijken ieder op een andere manier naar optreden, ambitie en de behoefte om gezien te worden.
De David Lynch documentaires laten ondertussen zien wat er achter de schermen gebeurt wanneer een filmmaker zijn eigen intuïtie volledig volgt.
Voor misdaadliefhebbers is The Nile Hilton Incident de belangrijkste toevoeging. De film combineert een sterke moordzaak met een scherp beeld van corruptie en politieke macht in Egypte.
La práctica biedt als tegengewicht droge humor en een hoofdpersoon die anderen leert hoe ze balans moeten vinden, terwijl hij zelf nauwelijks overeind blijft.
Het is daarmee een compacte maar bijzonder complete MUBI week.
Van een luxehotel in Caïro tot een Japanse schoolband en van David Lynchs filmset tot een Oost-Duits podium: iedereen probeert ergens grip op te krijgen.
Sommigen via muziek, anderen via onderzoek.
En Gustavo vooral via yoga, al gaat dat voorlopig niet helemaal volgens plan.
