Introductie:
Het is zaterdag en dat betekent bij Panda Bytes maar één ding: de week krijgt een filmbril op. Geen streamingdienst afbakening, geen platform hokjes, geen strijd tussen afstandsbedieningen met abonnementen stress. Vandaag kijken we gewoon naar films. Bioscoop, streaming, digitaal huren, VOD, groot scherm, klein scherm, alles mag mee zolang het deze filmweek karakter geeft.
Deze editie loopt van zaterdag 6 juni tot zaterdag 13 juni. Voor de duidelijkheid: zaterdag 13 juni is de start van de volgende filmweek. Die nemen we dus niet nog even mee als bonusdag, hoe verleidelijk dat ook is. Wij zijn hier filmisch, maar ook administratief volwassen. Dat is natuurlijk een prachtige gedachte. Volledig ongeloofwaardig, maar prachtig.
De filmweek van 6 tot 13 juni voelt als een echte zomer filmweek. Niet subtiel, niet bescheiden, maar ook niet alleen maar blokbuster geweld. Er is spierballen fantasy met Masters of the Universe, horror parodie met Scary Movie 6, romantiek met muziek in Power Ballad, Netflix romcom glans met Office Romance, streaming horror met The Blackening, Spielbergiaanse sciencefiction met Disclosure Day en stevige actie met The Furious. Daarnaast zweven er kleinere titels doorheen voor wie liever iets minder posterformaat en iets meer filmhuis gevoel wil.
Voor Panda Bytes is dit precies zo’n week waarin je niet hoeft te kiezen tussen popcorn en inhoud. Je kunt vrijdagavond lachen om horrorclichés, zaterdag He-Man zien rondrennen alsof de jaren tachtig nooit een leeftijdsgrens hebben gekregen, zondag een romcom meepakken, maandag doen alsof je eindelijk iets serieus gaat kijken en tegen het einde van de week alweer klaarzitten voor buitenaardse dreiging en vuistenwerk.
Streaming planning is vooral een verzameling goede bedoelingen met een afstandsbediening erbij. Filmplanning is nog erger. Je zegt: “Ik kijk deze week één goede film.” Drie dagen later heb je een barbaar, een alien, een romcom, een seriemoordenaar en een nostalgische franchise op je lijst staan. Cinema is geen hobby. Cinema is een beleefde vorm van zelfoverschatting.
Zaterdag 6 juni: Masters of the Universe opent de week met spierballen en nostalgie
De grote bioscooptitel die deze filmweek al meteen boven het scherm hangt, is Masters of the Universe. He-Man is terug, en dat betekent zwaarden, spierballen, mythologie, buitenaardse werelden en namen die klinken alsof ze ooit door iemand zijn bedacht tijdens een suikerpiek na drie kommen ontbijtgranen. Eternia. Castle Grayskull. Skeletor. Prince Adam. Dit is geen ingetogen karakterdrama over mensen die elkaar zwijgend aankijken in een keuken. Dit is fantasy met hoofdletters, schouderstukken en een franchise erfenis waar je een speelgoedwinkel op kunt bouwen.
Het interessante aan een nieuwe Masters of the Universe film is dat hij twee doelgroepen tegelijk moet aanspreken. Aan de ene kant zijn er de kijkers die He-Man kennen uit hun jeugd, toen animatieseries vooral bedoeld waren om speelgoed te verkopen en daar verrassend veel charmante mythologie omheen bouwden. Aan de andere kant zijn er jonge bioscoopgangers die misschien alleen weten dat He-Man een blonde held met een groot zwaard is en dat Skeletor eruitziet alsof een schedel besloten heeft theater te gaan doen.
Die combinatie maakt de film spannend. Nostalgie is krachtig, maar ook gevaarlijk. Te veel eerbied en je krijgt een museumstuk met betere CGI. Te weinig eerbied en de fans staan met hooivorken klaar, waarschijnlijk in limited edition verpakking. De beste versie van Masters of the Universe zou moeten begrijpen dat de absurditeit juist onderdeel is van de charme. Je hoeft He-Man niet cynisch te maken. Je hoeft Castle Grayskull niet te behandelen alsof het een donker prestige universum is met zes trauma’s per toren. Laat het groots zijn. Laat het kleurrijk zijn. Laat het een beetje belachelijk zijn. Dat was altijd al de kracht.
Voor Panda Bytes is dit de zaterdagtitel voor iedereen die zin heeft in zomerbioscoop met nostalgische turbo. Niet per se subtiel, wel groot. Niet per se realistisch, gelukkig maar. Sommige films horen niet fluisterend binnen te komen. Sommige films moeten de deur open trappen, hun zwaard omhoog houden en doen alsof zwaartekracht vooral een suggestie is.
Zaterdagavond met Scary Movie 6: horrorclichés krijgen weer een schop
Naast spierballen fantasy is er ook Scary Movie 6, en dat betekent dat de horror parodie weer terug is. Dat is op zichzelf al bijzonder, want Scary Movie hoort bij een periode waarin parodieën nog massaal in de bioscoop verschenen en iedere populaire horrorfilm het risico liep om drie maanden later belachelijk gemaakt te worden door iemand met een slechte pruik en perfecte timing.
De vraag bij een nieuwe Scary Movie is natuurlijk: werkt dat nog? De horror wereld is veranderd. We hebben elevated horror gehad, legacy sequels, found footage, folk horror, trauma-horror, possessed doll-horror, nun-horror, smart-home-horror en waarschijnlijk binnenkort ook belastingaangifte-horror. Het genre is rijker geworden, maar ook serieuzer. En juist daarom kan een goede parodie weer nodig zijn. Soms moet iemand gewoon even zeggen: jongens, waarom loopt iedereen nog steeds dat donkere keldergat in?
Scary Movie 6 heeft het voordeel dat er genoeg modern horror materiaal is om mee te spelen. Van zelfbewuste slashers tot dure arthouse angst, van bovennatuurlijke trends tot franchise vermoeidheid. Als de film scherp genoeg is, kan hij niet alleen grappen maken over horror, maar ook over hoe wij horror zijn gaan bespreken. Want laten we eerlijk zijn: soms klinkt een gesprek over een spookfilm tegenwoordig alsof iemand een proefschrift verdedigt. “De demon staat symbool voor intergenerationeel trauma.” Klopt misschien. Maar hij stond ook net met zijn nek te kraken in de gang, dus laten we niet doen alsof dat gezellig was.
Voor zaterdagavond is Scary Movie 6 een perfecte tegenhanger van Masters of the Universe. De ene film vraagt je om mee te gaan in mythologische grootsheid, de andere prikt juist door filmclichés heen. Samen geven ze de start van deze filmweek een heerlijk dubbel gevoel: eerst heldendom, daarna totale flauwekul met messen.
Voor Panda Bytes is dit de titel voor kijkers die zin hebben in lucht, satire en een beetje schaamteloos gelach. Niet elke film hoeft waardig te zijn. Soms wil je gewoon zien hoe horror regels opnieuw worden misbruikt voor domme, snelle en hopelijk rake grappen. Een prachtige gedachte. Volledig onverantwoord misschien, maar prachtig.
Zondag 7 juni: Office Romance en Power Ballad zorgen voor liefde met glans
Zondag is een mooie dag voor romantiek, vooral omdat de filmweek ook ruimte heeft voor lichtere titels. Office Romance en Power Ballad zijn allebei romantische titels, maar met een andere smaak. De ene klinkt als kantoorchemie met HR-risico, de andere als muziek, gevoel en waarschijnlijk iemand die op het verkeerde moment het juiste lied zingt.
Office Romance is zo’n titel die meteen duidelijk maakt waar hij in wil zitten: werkvloer, aantrekkingskracht, geheimen, professionele grenzen die net zo stevig zijn als een kartonnen koffiebeker en personages die denken dat niemand iets doorheeft. Dat is natuurlijk altijd onzin. In kantoorfilms heeft iedereen alles door, behalve de twee mensen die denken dat ze subtiel zijn. Romantische komedies bestaan voor een groot deel uit mensen die niet merken dat hun hele omgeving al twintig minuten wacht tot ze elkaar eindelijk kussen.
Het fijne aan zo’n film is dat hij niet hoeft te doen alsof hij het leven opnieuw uitvindt. Een goede romcom draait om chemie, timing en genoeg conflict om de boel levendig te houden. Als de personages leuk zijn, mag de route best herkenbaar zijn. Sterker nog, herkenbaarheid is vaak het punt. Je kijkt niet naar Office Romance omdat je verwacht dat het genre radicaal wordt ontmanteld. Je kijkt omdat je zin hebt in charme, blikken, misverstanden en een werkplek die in het echte leven waarschijnlijk meteen een intern meldpunt zou activeren.
Power Ballad klinkt muzikaler, groter en waarschijnlijk emotioneler. De titel roept meteen beelden op van grote gevoelens, podium licht, liefdesverdriet en iemand die een microfoon vasthoudt alsof zijn hele ziel via het refrein naar buiten moet. Romantiek en muziek zijn altijd een sterke combinatie, omdat muziek emoties mag overdrijven waar gewone dialogen soms voorzichtig blijven. Een powerballad is per definitie niet bescheiden. Een powerballad fluistert niet: “Ik vind je misschien leuk.” Een powerballad staat op een klif en roept het met windmachine.
Voor Panda Bytes is zondag daarmee de dag voor iedereen die even genoeg heeft van zwaarden, monsters, parodieën en horror. Soms wil je gewoon liefde. Niet realistische liefde natuurlijk. Filmische liefde. Liefde met perfecte belichting, dramatische timing en mensen die altijd net op het goede moment beseffen wat belangrijk is. In het echte leven gebeurt dat meestal pas drie dagen later onder de douche. In films gelukkig eerder.
Maandag 8 juni: The Blackening geeft horror een satirische draai
Maandag is ideaal voor The Blackening, zeker voor kijkers die horror willen, maar niet per se zin hebben in bloedserieus gedoe. Deze horror comedy speelt met slasher regels, groepsdynamiek en de manier waarop horrorfilms jarenlang met zwarte personages en clichés zijn omgegaan. Het uitgangspunt is simpel en slim: een groep vrienden belandt in een horrorachtige situatie, maar de film draait de bekende regels en verwachtingen met veel plezier om.
Wat The Blackening interessant maakt, is dat hij niet alleen wil laten schrikken of laten lachen. Hij gebruikt het genre als speeltuin. Horror is daar perfect voor, omdat horror altijd vol regels zit. Ga niet alleen weg. Ga niet de kelder in. Zeg niet “ik ben zo terug”. Vertrouw nooit het afgelegen huis. En als iemand een raar spel wil spelen, zeg dan gewoon nee en ga naar huis. Maar horror personages doen dat nooit, want dan hadden we geen film. The Blackening weet dat, en maakt er een punt van.
De kracht van horror comedy zit in balans. Als het te flauw wordt, werkt de spanning niet. Als het te serieus wordt, verdwijnen de grappen. The Blackening zit juist in die interessante middenzone waarin de film het genre liefheeft én ermee spot. Dat maakt hem ideaal voor een maandagavond waarop je de week een beetje pittig wilt beginnen zonder meteen je hele stemming in een kelder achter te laten.
Voor Panda Bytes is dit een van de leukste streaming keuzes van de week. Niet omdat het de grootste titel is, maar omdat de film een duidelijke stem heeft. Hij weet wat hij wil bespotten, maar ook waarom het genre zo leuk is. En dat is belangrijk. De beste parodieën haten hun onderwerp niet. Ze kennen het te goed.
Maandag met The Blackening is dus een prima plan. Je krijgt horror, satire, sociale observatie en genoeg groepschaos om jezelf eraan te herinneren waarom gezamenlijke weekendjes weg in films altijd fout gaan. In het echte leven trouwens ook regelmatig, maar dan met minder moord en meer discussie over boodschappen.
Dinsdag 9 juni: digitaal kijken, huren en de tussenruimte van de filmweek
Dinsdag is vaak de dag waarop de filmweek even tussen groot en klein in hangt. De bioscooptitels draaien al, de streaming films zijn te vinden, en digitaal huren of kopen vult de gaten. Dat maakt dinsdag eigenlijk een fijne dag voor de filmkijker die niet per se naar de bioscoop wil, maar ook niet alleen afhankelijk wil zijn van abonnementen.
Nieuwe digitale releases en VOD-titels spelen tegenwoordig een steeds grotere rol. Niet elke film krijgt een lange bioscoopronde. Niet elke film komt meteen naar een grote streamer. Sommige titels verschijnen gewoon digitaal, waar ze hun publiek moeten vinden tussen alle andere opties. Dat is soms rommelig, maar ook democratisch. Je hoeft niet te wachten tot een platform besluit dat jij klaar bent voor een film. Je kunt hem gewoon huren en kijken. Heel volwassen. Je bankrekening vindt daar soms iets anders van, maar die klaagt altijd.
Binnen deze week zijn er meerdere kleinere digitale titels die de randen van de filmweek vullen. Denk aan thrillers, indie’s, drama’s en genrewerk dat misschien niet overal groot op posters staat, maar wel precies de kijker kan vinden die er zin in heeft. Dit is de plek voor mensen die graag iets buiten de grote namen zoeken. Niet omdat blockbusters fout zijn, maar omdat filmweken leuker worden wanneer je ook ruimte laat voor vreemde hoeken.
Voor Panda Bytes is dinsdag daarom geen lege dag, maar een ontdekkingsdag. De dag waarop je niet blind naar de grootste titel grijpt, maar even kijkt wat er nog meer binnenkomt. Misschien vind je een horrorfilm die rauwer aanvoelt dan de bioscoopvariant. Misschien een drama dat beter past bij je stemming. Misschien een compleet idiote genrefilm waarvan je achteraf zegt: geen idee wat dit was, maar ik heb me niet verveeld. Ook dat is cinema.
Film kijken is niet alleen première jagen. Het is ook struinen. En dinsdag is een prima struin avond.
Woensdag 10 juni: de week begint richting sciencefiction te kantelen
Woensdag 10 juni valt officieel niet als eindpunt in deze week, maar wel als middenstuk binnen ons venster richting vrijdag. De filmweek begint hier langzaam te verschuiven naar wat eraan komt: grotere bioscooptitels aan het einde van de week, met vooral Disclosure Day als opvallende naam.
Sciencefiction heeft in de zomer altijd iets bijzonders. Het genre past bij grote zalen, grote vragen en grote effecten, maar werkt het best wanneer achter al die schaal een simpele menselijke angst schuilt. Zijn we alleen? Wat weten overheden? Wat gebeurt er wanneer de waarheid groter blijkt dan de samenleving aankan? En waarom reageren mensen in films over buitenaards contact altijd alsof een persconferentie het probleem oplost?
Disclosure Day klinkt als een titel die speelt met onthulling, buitenaardse aanwezigheid en collectieve paniek. Dat zijn klassieke ingrediënten, maar klassiek betekent niet versleten. Aliencinema werkt nog steeds omdat het eigenlijk nooit alleen over aliens gaat. Het gaat over controleverlies. Over systemen die niet voorbereid zijn. Over mensen die ontdekken dat hun plek in het universum misschien kleiner is dan hun ego dacht. Dat blijft heerlijk ongemakkelijk.
Woensdag is dus een goede dag om alvast in die stemming te komen. Wie zin heeft in sciencefiction kan teruggrijpen naar oudere genreklassiekers of juist wachten tot vrijdag. Dat wachten is soms onderdeel van de lol. Filmweken hebben een ritme. Niet alles hoeft meteen. Soms bouw je toe naar de grote release zoals je vroeger naar het weekend toe leefde. Alleen nu met trailers, lijstjes en het gevaar dat je alsnog per ongeluk drie andere films kijkt voordat je zover bent.
Voor Panda Bytes is deze middenweek vooral de aanloop naar de tweede helft. Na fantasy, parodie, romantiek en horror begint sciencefiction aan de deur te kloppen. En sciencefiction klopt nooit normaal. Sciencefiction staat meestal ineens in je tuin met felle lichten.
Donderdag 11 juni: ruimte voor de kleinere titels en filmhuisgevoel
Donderdag 11 juni is de dag waarop je even niet per se achter de grootste poster aan hoeft te lopen. Juist in een week met grote namen als Masters of the Universe, Scary Movie 6 en Disclosure Day is het fijn om ruimte te maken voor kleinere films. Titels als Erupcja, Enzo en andere onafhankelijke releases geven deze filmweek meer textuur.
Erupcja klinkt als een titel met emotionele of letterlijke uitbarsting. Zulke films zijn vaak interessant omdat ze niet meteen alles prijsgeven. Ze draaien minder om concept en meer om gevoel, sfeer en personages. Niet de film die iedereen automatisch aanklikt, maar mogelijk wel de film die blijft hangen. In een week vol luidere keuzes is zo’n indiehoek belangrijk. Niet iedereen wil de hele tijd franchises, parodieën of aliens. Soms wil je gewoon mensen zien die proberen hun leven te begrijpen zonder dat iemand een laserwapen vasthoudt.
Enzo lijkt juist meer in de Europese dramahoek te zitten. Zulke films werken vaak op een ander tempo. Minder montagegeweld, meer observatie. Minder plotmachine, meer karakter. Voor sommige kijkers is dat precies de reden om af te haken. Voor anderen is het de reden om juist op te letten. Filmhuiscinema vraagt soms meer geduld, maar geeft vaak iets terug wat grotere films niet altijd durven: stilte, nuance en ruimte voor ongemakkelijke menselijkheid.
Donderdag is dus de dag voor de kijker die zegt: ik wil wel film, maar niet per se de grootste. De filmweek wordt beter als je niet alleen naar de luidste titels kijkt. Zie het als een buffet. Natuurlijk neem je de grote schaal snacks. Maar ergens naast de salade staat misschien ook iets verrassends. Meestal negeer je het. Soms blijkt het het beste van de avond. Streaming en cinema werken net zo.
Voor Panda Bytes is donderdag daarom de filmhuisdag van de week. Een moment om nieuwsgierig te zijn. Om niet alleen te kijken wat bovenaan de lijst staat, maar ook wat er net onder de radar beweegt. Want daar wonen vaak de titels waar je later net iets interessanter over kunt praten. Niet dat dat het doel is. Maar mooi meegenomen.
Vrijdag 12 juni: Disclosure Day brengt Spielbergiaanse sciencefiction naar de weekfinale
Vrijdag 12 juni is de grote sciencefictiondag met Disclosure Day. En zodra een film met buitenaardse onthulling, groots mysterie en zomerse release energie op de kalender staat, gaat het filmhart toch even rechter zitten. Dit is het soort titel dat gemaakt lijkt voor grote zalen, grote vragen en mensen die na afloop in de auto zeggen: “Maar stel nou dat…”
Sciencefiction over buitenaards contact werkt omdat het tegelijk enorm en intiem is. Aan de buitenkant gaat het over het universum, technologie, overheden en misschien enorme schepen aan de hemel. Aan de binnenkant gaat het over angst, geloof, nieuwsgierigheid en de vraag wat mensen doen wanneer hun wereldbeeld een schop krijgt. Goede sciencefiction gebruikt het buitenaardse om iets menselijks bloot te leggen. Slechte sciencefiction gebruikt aliens alleen als dure raamdecoratie. We hopen natuurlijk op het eerste.
Disclosure Day heeft de potentie om de grote gesprekstitel van het einde van deze filmweek te worden. De titel suggereert onthulling. Niet alleen “er is iets”, maar “nu moet iedereen het weten”. Dat is narratief sterk, omdat geheimen in sciencefiction vaak net zo belangrijk zijn als de wezens zelf. Wie wist wat? Waarom werd het verborgen? Wat gebeurt er als de waarheid niet langer te controleren is? En wie staat er binnen tien minuten op televisie met een veel te zelfverzekerde uitleg?
Voor Panda Bytes is dit de vrijdagtitel voor kijkers die hun filmweek groot willen afsluiten. Na de nostalgische spierballen van Masters of the Universe en de horror humor van Scary Movie 6 voelt Disclosure Day als een andere soort zomerfilm: minder camp, meer verwondering en dreiging. Een film die hopelijk niet alleen knalt, maar ook vraagt wat onthulling eigenlijk met mensen doet.
Vrijdagavond, grote zaal, sciencefiction mysterie. Soms hoeft het niet ingewikkelder te zijn. Nou ja, behalve in de film zelf natuurlijk. Daar mag het best ingewikkeld worden. Graag zelfs.
Vrijdag 12 juni: The Furious zet actie in de hoogste versnelling
Naast Disclosure Day staat ook The Furious op de kalender, en daarmee krijgt vrijdag een stevige actiehoek. De titel alleen al klinkt alsof de film geen tijd heeft voor rustige wandelingen, subtiele emoties of personages die uitgebreid hun gevoelens noteren in een dagboek. The Furious klinkt als vuisten, achtervolgingen, wraak, adrenaline en mensen die waarschijnlijk veel te lang doorvechten nadat normale lichamen allang een klachtenformulier hadden ingediend.
Actiefilms zijn op hun best wanneer ze ritme hebben. Niet alleen veel geweld, maar goed getimed geweld. Niet alleen beweging, maar beweging met impact. De laatste jaren hebben actiepublieken behoorlijk veel smaak ontwikkeld dankzij films waarin stuntwerk, choreografie en fysieke helderheid weer belangrijk werden. Je kunt niet zomaar een camera schudden en hopen dat iedereen onder de indruk is. Kijkers willen voelen waar de klap landt. Ze willen weten wie waar staat. Ze willen actie die niet alleen luid is, maar leesbaar.
Als The Furious die energie heeft, kan dit de ideale vrijdagtitel zijn voor wie na alle sciencefiction vragen liever gewoon iemand door een deur ziet vliegen. Dat is geen minderwaardige behoefte. Soms wil je filosofie. Soms wil je een trap in slow motion. Film biedt ruimte voor beide.
Voor Panda Bytes is The Furious de tegenhanger van Disclosure Day. De ene film kijkt omhoog naar het onbekende, de andere waarschijnlijk recht vooruit naar de volgende tegenstander. Samen geven ze vrijdag een sterke dubbele keuze: hoofd of onderbuik. Kosmische spanning of fysieke actie. Denkvragen of knok werk. En als je echt ambitieus bent, kijk je allebei en noem je het balans.
Vrijdag 12 juni maakt de filmweek daardoor stevig af. De week begon met nostalgische fantasy en horror parodie, ging via romantiek en satire naar sciencefiction en actie. Dat is geen rommel. Dat is variatie met popcorn aan de vingers.
Wat is deze week het meest noemenswaardig?
De filmweek van 6 juni tot 13 juni draait vooral om variatie. Masters of the Universe is de nostalgische blockbusterkeuze. Groot, kleurrijk, absurd en gemaakt voor kijkers die zin hebben in een fantasywereld waar niemand zich schaamt voor grote woorden en grotere wapens. Scary Movie 6 is de luchtige horrorparodie die het genre weer even mag plagen. Office Romance en Power Ballad zorgen voor romantiek en gevoel. The Blackening geeft streaminghorror een satirische draai. Disclosure Day brengt de sciencefictionzwaarte aan het einde van de week. The Furious gooit daar actie bovenop.
Wat deze week sterk maakt, is dat er niet één toon domineert. Je kunt lachen, griezelen, zwijmelen, nostalgisch terugkijken, buitenaards speculeren of gewoon genieten van een goede actieklap. Dat is precies wat een filmweek leuk maakt. Niet alles hoeft voor iedereen te zijn. De kunst is kiezen wat bij je bui past.
Voor Panda Bytes zijn de drie belangrijkste titels: Masters of the Universe voor de grote zomerbioscoopenergie, Disclosure Day voor de sciencefictionbelofte en The Blackening voor de streamingkijker die iets scherps wil. Scary Movie 6 is de guilty pleasure-kandidaat, al zeggen wij bij Panda Bytes liever: pleasure zonder guilty. Het leven is al ingewikkeld genoeg.
De kleinere titels geven de week extra smaak. Films als Erupcja en Enzo herinneren eraan dat cinema niet alleen bestaat uit franchises en grote posters. Soms zit de beste filmervaring juist in iets dat zachter binnenkomt. Een film zonder marketingkanon, maar met een eigen stem. Die verdienen ook ruimte.
Even kort samengevat voor bankprofessionals
- Zaterdag 6 juni: Masters of the Universe is de grote nostalgische fantasytitel van de week.
- Zaterdag 6 juni: Scary Movie 6 brengt horrorparodie terug voor wie wil lachen om genreclichés.
- Zondag 7 juni: Office Romance en Power Ballad zorgen voor romantiek, muziek en charmante weekendenergie.
- Maandag 8 juni: The Blackening is de sterke streamingtip voor horror met satire en slimme genreknipogen.
- Dinsdag 9 juni: ideale dag voor VOD, digitaal huren en kleinere filmontdekkingen.
- Woensdag 10 juni: de week begint richting sciencefiction te kantelen met Disclosure Day in aantocht.
- Donderdag 11 juni: ruimte voor kleinere titels en filmhuisgevoel, met onder meer Erupcja en Enzo als interessante keuzes.
- Vrijdag 12 juni: Disclosure Day is de grote sciencefictiontitel aan het einde van de week.
- Vrijdag 12 juni: The Furious brengt actie, adrenaline en knokenergie.
- Zaterdag 13 juni: start van de volgende filmweek, dus niet meer smokkelen met deze planning.
Kortom: deze filmweek doet niet aan één smaak, maar aan een complete bioscoopplank. He-Man met spierballen, horror parodie met zelfspot, romcoms met hart, satire met bloed, sciencefiction met grote vragen en actie met blauwe plekken. Een prachtig systeem. Volledig ongeloofwaardig natuurlijk dat je dit allemaal netjes gaat doseren, maar prachtig.
