Introductie:
MUBI neemt kijkers deze week mee naar Thailand, Siberië, Egypte en Turkije. Dat klinkt als het reisschema van iemand die de knop ‘meerdere bestemmingen’ iets te enthousiast heeft gebruikt, maar het levert vooral een opvallend gevarieerde filmweek op.
De streamingdienst begint maandag met Mekong Hotel, een dromerige mengeling van fictie, documentaire, muziek en Thaise folklore. Woensdag verschijnt Siberia, waarin Willem Dafoe door herinneringen, dromen en nachtmerries reist. Wie na afloop precies kan uitleggen wat er is gebeurd, mag vermoedelijk direct een gastcollege filmwetenschappen verzorgen.
Vrijdag is de belangrijkste releasedag. Dan verschijnen zowel Cairo Conspiracy als Crossing Istanbul. De eerste film is een gespannen politieke thriller over een jonge student die verstrikt raakt in een machtsstrijd tussen religieuze en politieke leiders. De tweede volgt een gepensioneerde lerares die in Istanbul op zoek gaat naar haar verdwenen transgender nichtje.
Het aanbod is dus compact, maar beslist niet lichtgewicht. MUBI serveert deze week geen films die je gedachteloos aanzet terwijl je ondertussen boodschappen bestelt, berichten beantwoordt en probeert te onthouden wanneer je voor het laatst de planten water hebt gegeven.
Dit zijn films die aandacht vragen. Gelukkig geven ze daar voldoende voor terug.
Highlights van deze week
Cairo Conspiracy
De belangrijkste thriller van de week is Cairo Conspiracy, geregisseerd door Tarik Saleh.
Adam is de zoon van een eenvoudige visser. Hij krijgt de mogelijkheid om te studeren aan de prestigieuze Al-Azhar universiteit in Caïro, een van de belangrijkste religieuze instituten binnen de soennitische islam.
Voor Adam betekent de toelating een ongekende kans. Hij verlaat zijn vertrouwde dorp en stapt een wereld binnen vol kennis, traditie en invloed. Al snel ontdekt hij echter dat achter de indrukwekkende muren van de universiteit ook een harde politieke strijd wordt gevoerd.
Kort na zijn aankomst overlijdt de grootimam. Zijn dood veroorzaakt een machtsvacuüm. Verschillende religieuze leiders proberen hun eigen kandidaat naar voren te schuiven, terwijl de Egyptische staat koste wat kost invloed wil uitoefenen op de opvolging.
Adam wordt benaderd door kolonel Ibrahim, een agent van de staatsveiligheid. Ibrahim wil dat de jonge student informatie verzamelt binnen de universiteit. Adam moet gesprekken afluisteren, medestudenten observeren en rapporteren welke facties achter welke kandidaten staan.
De onervaren student verandert daarmee in een pion binnen een gevaarlijk spel. Hij begrijpt aanvankelijk nauwelijks hoe groot de belangen zijn, maar merkt al snel dat iedere fout ernstige gevolgen kan hebben.
De film combineert een klassiek spionageverhaal met een politieke en religieuze machtsstrijd. Adam bevindt zich tussen twee autoriteiten die allebei beweren het beste met de samenleving voor te hebben, maar ondertussen vooral hun eigen positie willen beschermen.
Tawfeek Barhom speelt Adam als een intelligente maar kwetsbare jongeman. Zijn personage is niet voorbereid op verraad, manipulatie en geweld. Juist daardoor voelt iedere beslissing gevaarlijk.
Fares Fares speelt kolonel Ibrahim. Hij is cynisch, ervaren en volledig bekend met de smerige spelregels van de macht. Toch is hij meer dan een eenvoudige schurk. Ook Ibrahim moet rekening houden met superieuren, politieke druk en de mogelijkheid dat hij zelf wordt opgeofferd zodra hij niet langer bruikbaar is.
Regisseur Tarik Saleh houdt de spanning voortdurend onder controle. De film heeft geen eindeloze achtervolgingen nodig. Een gesprek in een stille kamer kan al voldoende zijn om duidelijk te maken dat Adam in grote problemen zit.
Het resultaat is een intelligente thriller over corruptie, geloof en politieke controle. De film laat vooral zien hoe instituties mensen kunnen gebruiken zolang ze nuttig zijn en zonder aarzeling kunnen laten vallen wanneer de situatie verandert.
Vrijdag verschijnt Cairo Conspiracy op MUBI.
Crossing Istanbul
De warmste en meest menselijke film van de week is Crossing Istanbul.
Lia is een gepensioneerde lerares uit Georgië. Ze heeft zichzelf één laatste belangrijke opdracht gegeven: haar verdwenen nichtje Tekla terug vinden.
Tekla is een transgender vrouw die jaren eerder door haar familie werd verstoten. Lia draagt schuldgevoelens met zich mee over de manier waarop haar nichtje is behandeld. Wanneer ze hoort dat Tekla mogelijk in Istanbul woont, besluit ze naar Turkije te reizen.
Ze wordt vergezeld door Achi, een jonge man die beweert Tekla te kennen en als tolk kan helpen. Zijn motieven zijn niet volledig onbaatzuchtig. Achi ziet de reis vooral als een mogelijkheid om zijn eigen uitzichtloze omgeving te verlaten.
Het duo vormt bepaald geen vanzelfsprekend reisgezelschap. Lia is streng, gesloten en praktisch. Achi is impulsief, onbetrouwbaar en opvallend goed in het veroorzaken van problemen die even daarvoor nog niet bestonden.
In Istanbul ontmoeten ze Evrim, een transgender vrouw die werkt als advocaat en zich inzet voor de plaatselijke transgemeenschap. Zij helpt Lia en Achi bij hun zoektocht.
Langzaam verandert de film van een eenvoudig zoekverhaal in een portret van verschillende mensen die allemaal op hun eigen manier een plaats proberen te vinden.
Istanbul is daarbij veel meer dan een achtergrond. De stad leeft, beweegt en bruist voortdurend. Straten, veerboten, appartementen, nachtclubs en drukke markten vormen samen een wereld waarin mensen elkaar steeds kruisen en weer uit het oog verliezen.
Regisseur Levan Akin kijkt met warmte naar zijn personages. Hij maakt hun levens niet eenvoudiger dan ze zijn, maar weigert ze uitsluitend als slachtoffers te behandelen.
Evrim krijgt bijvoorbeeld een volledig bestaan buiten de zoektocht naar Tekla. Ze heeft werk, vrienden, romantische verlangens en dagelijkse frustraties. Haar identiteit is belangrijk, maar vormt niet haar volledige persoonlijkheid.
Ook Lia blijkt ingewikkelder dan haar strenge houding aanvankelijk doet vermoeden. Haar zoektocht gaat niet alleen over het terugvinden van Tekla. Ze probeert ook in het reine te komen met haar eigen rol binnen een familie die haar nichtje niet heeft beschermd.
Crossing Istanbul is daardoor een film over spijt, vergeving en onverwachte verbondenheid. Mensen uit verschillende generaties en werelden leren elkaar begrijpen zonder dat al hun verschillen plotseling verdwijnen.
De film heeft verdrietige momenten, maar blijft hoopvol. Soms is de eerste stap naar herstel niet het vinden van de juiste woorden, maar simpelweg besluiten dat je blijft zoeken.
Siberia
Wie woensdag behoefte heeft aan een film die zich niet netjes laat samenvatten, kan terecht bij Siberia.
Willem Dafoe speelt Clint, een beschadigde man die zich heeft teruggetrokken in een afgelegen gebied. Hij runt een kleine bar in een besneeuwd landschap, ver van het leven dat hij ooit kende.
De bezoekers spreken nauwelijks zijn taal. Clint bedient hen, schenkt drank in en probeert zichzelf ervan te overtuigen dat de afzondering hem rust heeft gebracht.
Dat blijkt niet het geval.
Clint begint aan een reis door dromen, herinneringen en hallucinaties. Met een hondenslee trekt hij het landschap in, maar zijn tocht is niet uitsluitend fysiek. Hij reist ook door zijn eigen onderbewustzijn.
Hij wordt geconfronteerd met zijn vader, zijn broer, voormalige geliefden en pijnlijke gebeurtenissen uit zijn verleden. Sommige ontmoetingen lijken realistisch, terwijl andere volledig losstaan van tijd, logica en natuurwetten.
Regisseur Abel Ferrara maakt geen traditionele psychologische film waarin ieder symbool uiteindelijk keurig wordt uitgelegd. Siberia voelt eerder als een koortsdroom waarin schuld, verlangen, angst en herinnering door elkaar lopen.
Willem Dafoe is een ideale acteur voor dat materiaal. Hij kan met één blik zowel kwetsbaar als gevaarlijk, verward en volledig vastberaden overkomen.
De samenwerking tussen Dafoe en Ferrara heeft vaker films opgeleverd waarin de grens tussen personage, acteur en filmmaker langzaam vervaagt. Ook Siberia voelt bijzonder persoonlijk.
De film is niet bedoeld voor kijkers die aan het einde een overzichtelijke verklaring verwachten. Er komt geen scène waarin iemand voor een whiteboard gaat staan en vertelt welke droom precies bij welk jeugdtrauma hoorde.
Je moet de beelden, emoties en associaties vooral ondergaan.
Dat maakt Siberia uitdagend, maar ook fascinerend. De film vraagt niet zozeer wat er werkelijk gebeurt. De belangrijkere vraag is wat Clint voelt wanneer zijn zorgvuldig opgebouwde afzondering instort.
Mekong Hotel
De week begint met Mekong Hotel van de Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul.
De film speelt zich af in een rustig hotel aan de Mekong, de enorme rivier die door verschillende landen in Zuidoost-Azië stroomt.
Op het terras praten mensen met elkaar, wordt gitaar gespeeld en kijken gasten uit over het water. Tegelijkertijd wordt er gerepeteerd voor een film over een moeder en dochter, van wie een van de twee mogelijk een geestachtig of vampierachtig wezen is.
Werkelijkheid en fictie lopen voortdurend in elkaar over. Soms lijken we naar de personages te kijken. Op andere momenten zien we acteurs die een scène oefenen. De film maakt weinig moeite om duidelijk aan te geven waar de ene laag eindigt en de andere begint.
Dat is precies de bedoeling.
Weerasethakul gebruikt het hotel als een plek tussen verschillende werelden. Leven en dood, heden en verleden, documentaire en fantasie bestaan er naast elkaar.
De rustige gitaarmuziek geeft de film een bijna hypnotiserend ritme. Grote dramatische gebeurtenissen blijven uit. In plaats daarvan ontstaan betekenis en emotie door gesprekken, stiltes en het landschap.
Op de achtergrond speelt ook de geschiedenis van de Mekongregio mee. De rivier is niet alleen een mooi uitzicht, maar ook een grens, een bron van leven en een plaats vol herinneringen aan conflicten en veranderingen.
Met een speelduur van ongeveer een uur is Mekong Hotel de kortste film van de week. Dat betekent niet dat het de eenvoudigste is.
De film vraagt geduld en de bereidheid om niet alles letterlijk te nemen. Wie een duidelijke horrorfilm over vampiers verwacht, zal vermoedelijk verbaasd naar het scherm kijken. Wie zich openstelt voor sfeer, folklore en poëzie krijgt een bijzondere ervaring.
Maandag 20 juli
Mekong Hotel
Maandag werd Mekong Hotel aan het aanbod toegevoegd.
De film vormt een rustige opening van de week. In het hotel aan de Mekong lijken mensen vooral te praten, muziek te maken en naar de rivier te kijken.
Onder die kalme oppervlakte bevinden zich echter verhalen over geesten, herinneringen en familiebanden.
Een belangrijk onderdeel is de relatie tussen een moeder en haar dochter. Hun scènes verwijzen naar een vorm van Thaise folklore waarin bovennatuurlijke wezens zich voeden met menselijke ingewanden.
Weerasethakul gebruikt dat griezelige idee niet voor traditionele schrikeffecten. De bovennatuurlijke elementen worden bijna alledaags behandeld. Levenden en doden lijken zonder veel problemen dezelfde ruimte te delen.
De film past daardoor uitstekend bij kijkers die houden van trage cinema en verhalen waarin sfeer belangrijker is dan een duidelijke plot.
Wie maandagavond vooral behoefte had aan explosies, achtervolgingen en een held die precies op tijd een bom onschadelijk maakt, zat hier vermoedelijk verkeerd. In Mekong Hotel is een rustig gespeeld gitaarakkoord al een behoorlijk belangrijke gebeurtenis.
Dinsdag 21 juli
Dinsdag verscheen geen nieuwe film op MUBI.
Dat gaf kijkers de gelegenheid om Mekong Hotel alsnog te bekijken of er nog even over na te denken.
Dat laatste is geen overbodige luxe. De film vertelt zijn verhaal niet via traditionele uitleg. Veel scènes krijgen pas betekenis wanneer je ze achteraf met elkaar probeert te verbinden.
Dinsdag was ook een geschikt moment om alvast kennis te maken met het werk van Abel Ferrara en Willem Dafoe. Hun gezamenlijke films zijn doorgaans niet bedoeld als ontspannen achtergrondvermaak.
Wie zich vooraf enigszins mentaal wilde voorbereiden op Siberia, kon het beste voldoende slapen en accepteren dat woensdagavond niet alle vragen zouden worden beantwoord.
Woensdag 22 juli
Siberia
Vandaag verschijnt Siberia op MUBI.
Clint heeft de samenleving verlaten en woont in een verlaten, besneeuwde omgeving. Zijn bar lijkt aanvankelijk een veilige schuilplaats, maar zijn herinneringen laten zich niet buitensluiten.
Wanneer hij met zijn hondenslee vertrekt, begint een steeds vreemdere reis. Landschappen veranderen, mensen uit zijn verleden verschijnen en de werkelijkheid houdt zich steeds minder aan herkenbare regels.
De film beweegt van Siberische sneeuw naar woestijnen, grotten en andere droomachtige locaties. Clint lijkt door verschillende delen van zijn bewustzijn te reizen.
Daarbij wordt hij geconfronteerd met schuldgevoelens rond zijn relaties, zijn familie en zijn eigen identiteit.
Siberia is vooral een film om te ervaren. Het verhaal volgt niet de normale logica van oorzaak en gevolg. Scènes kunnen abrupt veranderen en personages verschijnen zonder uitgebreide introductie.
Willem Dafoe houdt de film bij elkaar. Zijn intense spel zorgt ervoor dat Clints emotionele reis begrijpelijk blijft, zelfs wanneer de gebeurtenissen zelf volkomen ongrijpbaar worden.
Donderdag 23 juli
Donderdag blijft de releasekalender leeg.
Dat is vermoedelijk maar goed ook. Siberia is het soort film waarbij sommige kijkers een dag nodig hebben om te beslissen wat ze precies hebben gezien.
Was het een reis door Clints onderbewustzijn? Een confrontatie met schuld en sterfelijkheid? Een verzameling nachtmerries? Of heeft Willem Dafoe gewoon een bijzonder slechte week in de sneeuw?
Alle antwoorden kunnen tegelijkertijd waar zijn.
Wie liever vooruitkijkt, kan zich voorbereiden op de twee vrijdagfilms. Cairo Conspiracy biedt politieke spanning, terwijl Crossing Istanbul kiest voor een menselijk en hoopvol drama.
Samen vormen ze een bijzonder sterk dubbel programma, al is het verstandig om tussendoor even te eten en frisse lucht te halen.
Vrijdag 24 juli
Cairo Conspiracy
Vrijdag verschijnt Cairo Conspiracy.
Adam begint vol verwachting aan zijn studie in Caïro, maar wordt bijna onmiddellijk meegesleurd in een strijd om de opvolging van de overleden grootimam.
De Egyptische veiligheidsdienst wil voorkomen dat een ongewenste kandidaat de leiding krijgt. Adam wordt gedwongen als informant te werken en moet zijn medestudenten en docenten bespioneren.
Hoe meer informatie hij verzamelt, hoe gevaarlijker zijn positie wordt. Iedere partij kan hem gebruiken, verraden of laten verdwijnen.
De film werkt uitstekend als politieke thriller, maar blijft altijd dicht bij Adam. Hij is geen ervaren agent en beschikt niet over geheime gadgets, ontsnapping’s auto’s of een horloge waarmee toevallig een muur kan worden opgeblazen.
Hij is een student die probeert te overleven in een wereld waarvan hij de regels nauwelijks kent.
Crossing Istanbul
Op dezelfde dag verschijnt Crossing Istanbul.
Lia en Achi reizen vanuit Georgië naar Turkije om Tekla te vinden. Hun zoektocht voert hen door verschillende delen van Istanbul en brengt hen in contact met mensen die normaal buiten hun eigen leefwereld zouden blijven.
Evrim wordt een belangrijke gids. Ze kent de stad en de transgemeenschap, maar heeft ook haar eigen leven en problemen.
Terwijl Lia probeert te achterhalen wat er met Tekla is gebeurd, ontstaat er langzaam een band tussen de drie hoofdpersonages.
De film gaat niet alleen over het bereiken van een bestemming. De reis verandert de manier waarop Lia en Achi naar zichzelf, elkaar en de mensen om hen heen kijken.
Van de twee vrijdagfilms is Crossing Istanbul de warmste keuze. Wie eerst Cairo Conspiracy bekijkt en daarna dringend behoefte heeft aan enig vertrouwen in de mensheid, doet er verstandig aan deze film als tweede op het programma te zetten.
Zaterdag 25 juli
Zaterdag verschijnen geen nieuwe titels.
De twee vrijdagfilms zijn wel uitstekend geschikt voor een filmhuisavond thuis.
Cairo Conspiracy is de beste keuze voor liefhebbers van politieke thrillers en spionageverhalen. Crossing Istanbul past beter bij kijkers die zoeken naar een menselijk drama over familie, identiteit en vergeving.
Wie voldoende tijd en emotionele energie heeft, kan beide films achter elkaar bekijken.
Begin in dat geval met Cairo Conspiracy en eindig met Crossing Istanbul. Anders ga je van een hoopvol verhaal over menselijke verbinding rechtstreeks naar politieke manipulatie en institutionele corruptie.
Dat is geen verboden volgorde, maar wel een opvallend sombere manier om naar bed te gaan.
Zondag 26 juli
Ook zondag blijft het rustig op MUBI.
Dat geeft kijkers een laatste mogelijkheid om de vier films van deze week in te halen.
Mekong Hotel is geschikt voor een kalme middag. Siberia past bij kijkers die op zondagavond graag vrijwillig hun grip op de werkelijkheid verliezen.
Voor een toegankelijkere afsluiting zijn Cairo Conspiracy en Crossing Istanbul de beste keuzes.
Geen van de vier films is gedachteloos vermaak. Toch verschillen ze sterk genoeg om vrijwel iedere liefhebber van internationale cinema iets te bieden.
Panda Bytes kijktips
Voor thriller liefhebbers
Cairo Conspiracy is de sterkste aanrader van de week.
De politieke machtsstrijd is ingewikkeld, maar wordt verteld vanuit het perspectief van een jonge student die net zo weinig overzicht heeft als de kijker.
Dat maakt de film spannend, toegankelijk en bijzonder menselijk.
Voor een emotionele filmavond
Kies Crossing Istanbul.
De film behandelt zware onderwerpen zonder zijn warmte of hoop te verliezen. Vooral de drie centrale vertolkingen maken het verhaal geloofwaardig.
Voor avontuurlijke filmkijkers
Siberia is de uitdaging van de week.
De film laat zich niet eenvoudig verklaren en zal niet bij iedereen in de smaak vallen. Kijkers die houden van surrealistische cinema en Willem Dafoe op zijn intensiefst, kunnen hier echter veel in ontdekken.
Voor liefhebbers van langzame cinema
Mekong Hotel is een korte maar bijzondere ervaring.
De combinatie van documentaire, fictie, folklore en muziek maakt de film moeilijk in een traditioneel genre te plaatsen. Dat is precies de aantrekkingskracht.
Even kort samengevat voor bank professionals
MUBI voegt deze week vier films toe.
Maandag 20 juli verscheen Mekong Hotel van Apichatpong Weerasethakul. De film speelt zich af in een hotel aan de Mekong en combineert documentaire beelden, fictie, muziek en bovennatuurlijke Thaise folklore.
Woensdag 22 juli verschijnt Siberia van Abel Ferrara. Willem Dafoe speelt een man die zich heeft teruggetrokken in een afgelegen gebied en tijdens een reis wordt geconfronteerd met dromen en herinneringen.
Vrijdag 24 juli worden twee films toegevoegd.
Cairo Conspiracy is een politieke thriller van Tarik Saleh. Een jonge student aan de Al-Azhar universiteit wordt door de Egyptische veiligheidsdienst gedwongen te infiltreren in een religieuze machtsstrijd.
Crossing Istanbul van Levan Akin volgt een gepensioneerde Georgische lerares die in Istanbul op zoek gaat naar haar verdwenen transgender nichtje.
Dinsdag, donderdag, zaterdag en zondag verschijnen geen afzonderlijke nieuwe titels.
Conclusie
MUBI presenteert deze week vier films die ieder op een andere manier over grenzen gaan.
Mekong Hotel vervaagt de grens tussen fictie en documentaire, leven en dood. Siberia laat dromen, herinneringen en werkelijkheid door elkaar lopen.
Cairo Conspiracy onderzoekt de gevaarlijke grens tussen religieuze autoriteit en politieke macht. Crossing Istanbul volgt mensen die landsgrenzen, generatieverschillen en oude vooroordelen proberen te overbruggen.
De beste algemene kijktip is Cairo Conspiracy, dankzij de combinatie van politieke inhoud en toegankelijke spanning. Crossing Istanbul is echter de film met het grootste hart.
Voor de avontuurlijke kijker staan Mekong Hotel en Siberia klaar. Beide films vragen geduld en overgave, maar laten beelden en ideeën achter die niet onmiddellijk verdwijnen zodra de aftiteling begint.
MUBI heeft deze week misschien maar vier nieuwe films, maar geen enkele daarvan kan worden beschuldigd van gebrek aan ambitie.
En soms is vier keer stevig nadenken meer dan voldoende voor één week.
